II SAB/Wa 508/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Danuta Kania (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Operatora Gazociągów Przesyłowych GAZ-SYSTEM S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Operatora Gazociągów Przesyłowych GAZ-SYSTEM S.A. z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2011 r., w zakresie dotyczącym nieruchomości nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Operatora Gazociągów Przesyłowych GAZ-SYSTEM S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego P. S. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. P. i L. S., reprezentowani przez pełnomocnika, wezwali Operatora Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. Oddział w R. do zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu dotyczącej urządzeń do przesyłu gazu posadowionych na nieruchomości położonej w miejscowości M., gmina M. powiat [...], województwo [...]oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...], dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. W piśmie tym zawarto także wniosek o udostępnienie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: "U.d.i.p.", kserokopii wszelkich decyzji administracyjnych i innych stosownych czynności prawnych, które zaprzeczałyby zasadności zgłoszonych roszczeń. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Operator Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. Oddział w R. poinformował pełnomocnika, iż gazociąg wysokiego ciśnienia [...] relacji [...] został wybudowany na podstawie: - decyzji znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji nr [...] z dnia [...] lipca 1987 r., - pozwolenia na budowę [...] z dnia [...] września 1987 r., - decyzji [...] wydanej przez Naczelnika Miasta i Gminy M. z dnia [...] września 1987 r. Spółka wskazała, iż ww. decyzja została wydana na podstawie art. 75 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), co daje trwałe prawo do korzystania z nieruchomości oraz dostępu do przewozu i urządzeń w celu konserwacji. Przepisy ww. ustawy przyznawały właścicielowi nieruchomości także prawo do odszkodowania, nie tylko za szkody wyrządzone w toku budowy, ale za wszelkie straty, w tym za zmniejszenie się wartości nieruchomości. Zasadę tę potwierdziło postanowienie Sądu Najwyższego sygn. akt I CSK 171/08 z dnia 17 grudnia 2008 r. oraz sygn. akt II CSK 394/08. W orzeczeniach tych wskazano, że objęcie przez przedsiębiorstwo państwowe cudzej nieruchomości w posiadanie w celu budowy urządzeń przesyłowych uzasadnia przyjęcie dobrej wiary tego przedsiębiorstwa jako posiadacza służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Spółka jest właścicielem gazociągu [...] relacji [...] od dnia [...] lipca 2005 r., zatem wszystkie roszczenia mogą być rozpatrywane od tejże daty. Mając na względzie powyższe wyjaśnienia Spółka stwierdziła, iż nie może uwzględnić roszczeń wnioskodawców. Końcowo Spółka wskazała, iż przez działkę [...] położoną w M. nie przechodzi gazociąg należący do Spółki GAZ-System. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. P.S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Operatora Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie i w żądanej formie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego, obowiązek stosowania przepisów U.d.i.p. przez Operatora Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. z siedzibą w W. wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, zgodnie z którym zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Podkreślił, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" oznacza, iż zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Dystrybucja gazu i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo ze względu na znaczenie gazu dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". Zatem żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy gazociągu dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia tej informacji. Jednocześnie skarżący podniósł, że w przypadku skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie U.d.i.p. strona nie jest związana jakimkolwiek terminem do jej wniesienia, a ponadto skarga taka nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej odrzucenie wskazując, iż pełnomocnictwo złożone w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej nie zawiera stosownego umocowania dla radcy prawnego do występowania w imieniu wnioskodawców z żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Podniosła, iż pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego powinno być udzielone przez niego bezpośrednio radcy prawnemu, a nie Korporacji Prawno-Finansowej [...]Spółka Komandytowo-Akcyjna, która nie jest spółką wymienioną w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 35 ze zm.). Z tego względu, udzielone w imieniu skarżącego przez Korporację Prawno-Finansową [...] pełnomocnictwo dla radcy prawnego M.G. należy uznać za bezskuteczne. Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie był złożony przez podmiot należycie umocowany, to nie można zarzucić Spółce, iż pozostawała w stanie bezczynności. Na wypadek uznania, iż w niniejszej sprawie doszło do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej Spółka wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, iż z zgodnie z art. 8 ust. 3 U.d.i.p. podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 3, pkt 4 lit. a) tiret drugie, lit. c) i d) i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje. Zatem ustawodawca nie nałożył na podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązku udostępnienia aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwszy. Nadto Spółka wskazała, iż w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformowała wnioskodawcę, jakie decyzje zostały wydane w związku z posadowieniem gazociągu na przedmiotowej nieruchomości. Podane dane pozwalały na identyfikację dokumentów i pozyskanie ich od właściwego podmiotu bądź z zasobów archiwalnych. Końcowo podniosła, iż nie jest w stanie udzielić żadnej informacji o decyzjach dotyczących postępowania inwestycyjnego związanego z ww. gazociągiem, gdyż posiada wyłącznie kserokopie dokumentów. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformowała, że skarga została wniesiona wyłącznie przez P.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a U.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 U.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki o odrzucenie skargi. Nieuzasadniony jest bowiem - zawarty w odpowiedzi na skargę - zarzut dotyczący nienależytego umocowania pełnomocnika wnioskodawcy r. pr. M.G. do występowania w jego imieniu w postępowaniu dotyczącym udostępnienia informacji publicznej. Postępowanie dotyczące udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, w którym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.a."), stosuje się jedynie w ograniczonym zakresie (art. 16 ust. 2, art. 23g ust. 11 i 12 U.d.i.p.). Nadto, podkreślenia wymaga, że art. 2 U.d.i.p. przewiduje, że każdy ma możliwość wystąpienia z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, bez wykazania interesu prawnego lub faktycznego (za wyjątkiem żądania udostępnienia informacji przetworzonej). Powołany przepis art. 2 U.d.i.p. jasno wskazuje, że informacji publicznej może żądać "każdy", przy czym osoba żądająca informacji nie musi być nawet w pełni zidentyfikowana (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 259/2010; publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem kwestia, czy skarżący udzielił pełnomocnictwa bezpośrednio r. pr. M.G., czy też uczynił to "za pośrednictwem" Korporacji Prawno-Finansowej [...] Spółki Komandytowo-Akcyjnej z siedzibą w L., nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nadto, zaznaczenia wymaga, że Spółka dopiero w postępowaniu sądowym zgłosiła zarzut dotyczący wadliwości umocowania pełnomocnika wnioskodawcy w poprzedzającym postępowanie sądowe postępowaniu o udzielenie informacji publicznej. Przy czym, mimo podnoszonych w odpowiedzi na skargę zarzutów, Spółka prowadziła z tym pełnomocnikiem korespondencję, przedstawiając swoje stanowisko wobec wniosku z dnia [...] listopada 2011r. (pismo z dnia [...] grudnia 2011 r.). W przypadku więc wątpliwości, co do prawidłowości umocowania pełnomocnika wnioskodawcy, rolą strony przeciwnej było wezwanie do przedłożenia prawidłowego, zdaniem Spółki, pełnomocnictwa. Skoro Spółka zaniechała działań w powyższym zakresie i taki stan rzeczy akceptowała w czasie trwania postępowania poprzedzającego złożenie skargi na bezczynność, to nie może skutecznie podnosić w odpowiedzi na skargę zarzutu odnośnie braku należytego umocowania. Z powyższych względów brak jest podstaw do odrzucenia skargi, w sprawie nie występuje bowiem żadna z przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa (m.in. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, publ.: LEX nr 491969). W art. 4 ust. 1 U.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, zaś z jego treści wstępnej wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 U.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie zaś z przepisem art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r., Nr 50, poz. 331 ze zm.), przez pozycję dominującą rozumie się pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40%. Z przedstawionego odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS według stanu na dzień [...] września 2013 r., nr [...] wynika, że spółka Operator Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. w W. powstała w ramach przekształcenia, jedynym jej akcjonariuszem jest Skarb Państwa, zaś Oddział w R. wymienia się wśród innych jednostek organizacyjnych Spółki. Zatem już tylko z tego powodu Spółkę należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych na gruncie U.d.i.p. bez potrzeby odwoływania się do wskazywanego przez skarżącego kryterium wykonywania zadań publicznych. Zauważyć jednak należy, że Operator Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. w W. znalazł się w "Wykazie przedsiębiorstw państwowych oraz jednoosobowych spółek Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa", zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 października 2010 r. w sprawie określenia przedsiębiorstw państwowych oraz jednoosobowych spółek Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz. U. Nr 212, poz. 1387). Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, ze skarżona Spółka jest podmiotem zobowiązanym, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 U.d.i.p., do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje ono między innymi dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronie porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 i art. 6 U.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis art. 6 U.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 U.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 ppkt a) U.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 U.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Podlegającą udostępnieniu informacją publiczną będą zatem nie tylko dokumenty, a w szczególności decyzje zredagowane i technicznie wytworzone przez podmiot, który je posiada, ale także te dokumenty, których dany podmiot używa do realizacji powierzonych mu prawem zadań. Nie ma znaczenia to, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu tego podmiotu i jakiej sprawy dotyczą, istotnym jest natomiast, by dokumenty takie służyły realizacji zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 U.d.i.p., który stanowi w ust. 1, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 U.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 14 ust. 2 U.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W myśl art. 16 ust. 1 U.d.i.p. orzeczenie o wystąpieniu przesłanek do odmowy udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Decyzja odmowna jest wydawana w przypadku uznania, że wystąpiły ograniczenia prawa do informacji publicznej regulowane w art. 5 U.d.i.p. oraz w sytuacji umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy wskazać należy, że skarżący zarzuca bezczynność Spółki w sprawie realizacji wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. w zakresie dotyczącym udostępnienia kserokopii wszelkich decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury gazowej usytuowanej na nieruchomości położonej w miejscowości M., gmina M. województwo [...](działka nr [...] i [...]). Wniosek z dnia [...] listopada 2011 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a żądanie niewątpliwie dotyczyło udostępnienia informacji publicznej, przy czym udostępnienie kserokopii decyzji, wbrew twierdzeniom Spółki zawartym w odpowiedzi na skargę, realizuje prawo do udostępnienia treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych. Nie można uznać, że pismo Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Technicznych Operatora Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. w W. Oddział w R. z dnia [...] grudnia 2011 r., stanowiło realizację wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, ani wydanie, z uwagi na treść i formę, decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W ww. piśmie Spółka wskazała, iż od [...] r. jest właścicielem gazociągu wysokiego ciśnienia [...] relacji [...], który został wybudowany na podstawie: decyzji znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji nr [...] z dnia [...] lipca 1987 r., pozwolenia na budowę [...] z dnia [...] września 1987 r. oraz decyzji [...] wydanej przez Naczelnika Miasta i Gminy M. z dnia [...] września 1987 r., przy czym nie poinformowała, iż nie jest w posiadaniu wnioskowanych dokumentów. Zaznaczyła natomiast, że gazociąg należący do Spółki nie przebiega przez - wskazaną we wniosku - działkę o nr [...]. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają argumenty podnoszone przez Spółkę w odpowiedzi na skargę co do możliwości pozyskania ww. dokumentów (na podstawie wskazanych danych, tj. daty, numeru i organu, który je wydał) od właściwego podmiotu (następcy prawnego inwestora) lub z zasobów archiwalnych. Dostęp do informacji publicznej służy bowiem społecznej kontroli, zaś obowiązki określonych podmiotów w udostępnieniu posiadanych dokumentów są niezależne od możliwości ich żądania z innych źródeł. Obowiązkiem Spółki było udostępnienie żądanej informacji publicznej, w takim zakresie, w jakim owa informacja znajdowała się w jej dyspozycji, chyba, że wystąpiły przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W sytuacji zaś, gdyby Spółka powzięła wątpliwości co do zakresu żądania wniosku, winna wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie, jakich konkretnie dokumentów żąda, gdyż może to mieć znaczenie dla ustalenia zakresu przedmiotowego stosowania U.d.i.p. Nieuzasadnione jest również stanowisko Spółki odnośnie braku podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej w świetle art. 8 ust. 3 U.d.i.p., bowiem sposoby udostępnienia informacji określa przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 - 4 U.d.i.p., zaś w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna nie została ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium (czego Spółka nie kwestionuje), jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 U.d.i.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze fakt, że Operator Gazociągów Przesyłowych GAZ-System S.A. w W. nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r., nie wydał w tej kwestii decyzji administracyjnej, jak również nie podjął innych czynności (nie poinformował, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględnił przy tym stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. i zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. w zakresie dotyczącym nieruchomości nr [...]. W punkcie 2 Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: LEX nr 1218894). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym. Zważyć należy bowiem, że stosowanie przepisów U.d.i.p. wymaga także w niniejszym przypadku dokonania ich wykładni. Nie stanowi zaś o rażącym naruszeniu prawa błędna wykładnia, czy niewłaściwe zastosowanie takich wymagających interpretacji przepisów. Spółka, przyjmując, że nie jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznych przez nią niewytworzonych, udostępniła skarżącemu podstawowe dane dotyczące decyzji, których kserokopii żądał. Natomiast podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego w pkt 3 sentencji wyroku stanowi art. 200 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. Skarżący nie składał wniosku o wymierzenie organowi grzywny, zaś w ocenie Sądu, brak jest podstaw do zastosowania takiej sankcji z urzędu w przypadku, gdy bezczynność nie ma cech rażącego naruszenia prawa.