II SAB/Wa 57/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. D. z dnia 29 kwietnia 2011 r. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2011 r. w przedmiocie wezwania A. D. do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu Z. D. w sprawie ze skargi Z. D. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić zażalenie. Stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 kwietnia 2011 r., pismem Sądu z dnia 21 kwietnia 2011 r. A. D. został wezwany do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pełnomocnictwa, udzielonego przez Z. D. do działania w jej imieniu w niniejszej sprawie. Powyższe wezwanie zostało doręczone A. D. w dniu 27 kwietnia 2011 r. W dniu 29 kwietnia 2011 r. A. D. wniósł od powyższego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II zażalenie, podnosząc, że jest ono bezprzedmiotowe i zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 29 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 89 kodeksu postępowania cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: ppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w powołanym przepisie. Dodatkowo zażalenie przysługuje na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia (art. 198 ppsa). Powyższe oznacza, że podstawowym warunkiem dopuszczalności zażalenia jest istnienie orzeczenia (postanowienia lub zarządzenia) zaliczonego przez ustawodawcę do orzeczeń, na które przysługuje tego rodzaju środek odwoławczy. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2011 r., skierowane do A. D., który nie jest stroną postępowania w niniejszej sprawie, o złożenie pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżącej – Z. D., nie podlega zaskarżeniu. Powyższa czynność związana jest z koniecznością uzupełnienia akt sądowoadministracyjnych, zgodnie z ustawą – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trzeba wskazać, że stosownie do treści art. 35 § 1 ppsa, pełnomocnikiem strony może być jej małżonek. Jednocześnie jednak, zgodnie z art. art. 37 § 1 ppsa, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Dodać też należy, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Sąd nie stosuje przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 29 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, należy stwierdzić, że uprawnienie małżonka do działania w imieniu swojego współmałżonka obejmuje działanie w sprawach zwykłego zarządu w odniesieniu do jego majątku, ale nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego zażalenie wniesione przez A. D. na przedmiotowe zarządzenie, należy uznać za niedopuszczalne i podlegające odrzuceniu. W tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.