II SAB/Wa 584/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów 1. stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku [...] z dnia [...] lutego 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza organowi grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych); 4. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego [...] kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga L. T. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z [...] lutego 2017 r. (data wpływu do organu – [...] lutego 2017 r.) L. T. (zwany dalej: skarżący, wnioskodawca), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708), zwana dalej: u.z.e.f., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 2270), w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c u.z.e.f. Pismem z dnia (...) marca 2017 r. organ, powołując art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia (...) sierpnia 2017 r., powołując się na konieczność wszechstronnego i wnikliwego zbadania sprawy oraz podjęcia przez organ szeregu czynności wyjaśniających. W tej samej dacie organ wystąpił do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o przekazanie informacji, czy wnioskodawca ma ustalone prawo do emerytury, renty lub renty rodzinnej i czy otrzymuje powyższe świadczenie oraz podanie, jakie okresy pracy i służby oraz w jakich formacjach stanowią podstawę powyższego świadczenia. Odpowiedzi na powyższe wezwanie organu Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowy MSWiA udzielił w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu nieczytelna) informując, że wnioskodawca ma ustalone prawo do emerytury, do wymiaru której zaliczono okresy wymienione w załączniku do niniejszego pisma. Wskazał również, że wnioskodawca został zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu [...] lutego 2013 r. Następnie w dniu [...] sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu nieczytelna) do organu wpłynęła od Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowy MSWiA decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury, wydana na podstawie art. 15 u.z.e.f. oraz informacja z IPN z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o pełnieniu przez wnioskodawcę służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b u.z.e.f. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. organ poinformował skarżącego, iż jego sprawa powinna zostać załatwiona w terminie do dnia [...] czerwca 2018 r. Powyższe wynika z konieczności dokonania wszechstronnego i wnikliwego zbadania przedmiotowej sprawy, co wymaga podjęcia przez organ szeregu czynności wyjaśniających. Jednocześnie pismem z [...] marca 2018 r. organ zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz do Prezesa IPN o przekazanie informacji dotyczących przebiegu służby wnioskodawcy. Pismem z [...] maja 2018 r. (brak prezentaty organu) wnioskodawca złożył do Ministra ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wnosząc o natychmiastowe wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie zainicjowanej wnioskiem oznaczonym datą (...) lutego 2017 r. W odpowiedzi na powyższe zapytanie Prezes IPN (data pisma nieczytelna, brak prezentaty), przesłał organowi kopie z akt osobowych dotyczących przebiegu służby wnioskodawcy (sygn.[...]). Natomiast Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w piśmie z [...] stycznia 2010 r. (data wpływu do organu [...] stycznia 2019 r.), przekazał organowi informacje dotyczące służby wnioskodawcy oraz stanowisko w przedmiocie rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności z narażeniem życia i zdrowia. Pismem z [...] lutego 2019 r. organ poinformował skarżącego, iż w jego sprawie zebrana została dokumentacja niezbędna do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, w związku z czym może się on zapoznać ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wskazał także, iż sprawa niniejsza powinna zostać rozpoznana do dnia [...] maja 2019 r. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. Skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku w terminie miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie Ministrowi grzywny oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący przedstawił czynności organu ze wskazaniem ich dat oraz określił, iż przez okres blisko 8 miesięcy tj. od początku sierpnia 2017 r. do [...] marca 2018 r. organ nie podjął żadnych działań w sprawie. Czynności, które organ podjął [...] marca 2018 r. mogły być podjęte już w sierpniu 2017 r. Wskazał także, że pomimo upływu 2 lat i 5 miesięcy od dnia złożenia wniosku organ w dalszym ciągu nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, co jednoznacznie świadczy o jego bezczynności. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Minister działając na podstawie art. 8a ust. 1 u.z.e.f., orzekł o odmowie wyłączenia stosowania przepisów. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy oraz poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, wydłużenie terminu załatwienia sprawy było uzasadnione, a organ potrzebował - realnego w okolicznościach sprawy - czasu do przeanalizowania zgromadzonego materiału dowodowego i wydania rozstrzygnięcia. Właściwy czas na wydanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie jest bardzo istotny ze względu na materię, którą obejmuje ustawa, a mianowicie dotyczącą wysokości zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy i ich rodzin. Organ poinformował również, że wpłynęła znaczna ilość spraw na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (około 4.800). Podkreślił, że przekroczenie terminów załatwienia przedmiotowego wniosku nie wynika z rażącego naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, lecz z czynników obiektywnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga na bezczynność Ministra w zakresie wniosku o wyłączenie na podstawie art. 8a u.z.e.f. stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c. tej ustawy, jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Skarga jest dopuszczalna także z tego względu, iż skarżący dopełnił określonej w art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnoprawnej przesłanki do wniesienia skargi, bowiem pismem z dnia [...] maja 2018 r. wniósł ponaglenie do Ministra wobec niezałatwienia jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania), a także stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Skarga na bezczynność organu ma na celu zasadniczo doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ pozostawał bezczynny w sprawie i nie kończył postępowania wydaniem rozstrzygnięcia, przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie rozpoznawania skargi. Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych wynika, że wnioskiem oznaczonym datą [...] lutego 2017 r., który wpłynął do organu [...] lutego 2017 r. skarżący wystąpił do Ministra o wydanie decyzji na podstawie art. 8a ust. 1 u.z.e.f. Następnie wobec bezczynności organu w rozpoznaniu ww. wniosku skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego. Jak wynika z przedstawionych przy skardze aktach administracyjnych, decyzję nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, Minister wydał w dniu [...] sierpnia 2019 r., a więc już po wniesieniu skargi. Wobec powyższego Sąd w dacie orzekania nie miał podstaw do tego, aby zgodnie z żądaniem skargi, w oparciu o przepis art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązać Ministra do rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Stosownie natomiast do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3 k.p.a.). Przepis art. 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, z podaniem przyczyny zwłoki, wskazaniem nowego terminu jej załatwienia oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, organ naruszył zasadę szybkości postępowania administracyjnego. Nie można bowiem zaaprobować stanu, w którym organ, podejmując określone czynności procesowe w dużych odstępach czasowych, prowadzi postępowanie przez ponad 2 lata, nie wydając w tym czasie decyzji administracyjnej, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Analiza akt sprawy wskazuje, że wniosek skarżącego inicjujący postępowanie wpłynął do organu [...] lutego 2017 r. Reakcją organu na przedmiotowy wniosek było skierowanie do wnioskodawcy pisma z dnia [...] marca 2017 r. informującego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 1 k.p.a. do dnia [...] sierpnia 2017 r. Jednocześnie (pismem z [...] marca 2017 r.) organ zwrócił się do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW o przekazanie informacji, czy skarżący ma ustalone prawo do emerytury, renty lub renty rodzinnej, czy otrzymuje powyższe świadczenie oraz podanie, jakie okresy pracy i służby oraz w jakich formacjach stanowią podstawę powyższego świadczenia. Odpowiedzi na powyższe zapytanie Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowy MSWiA udzielił w dniach [...] kwietnia i [...] sierpnia 2017 r. (brak daty wpływu ww. pism do organu). Kolejną czynnością Ministra było zawiadomienie skarżącego w dniu [...] marca 2018 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, do dnia [...] czerwca 2018 r. oraz wystąpienie w tej samej dacie do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i do Prezesa IPN o przekazanie informacji dotyczących przebiegu służby wnioskodawcy. Odpowiedź na powyższe pisma wpłynęła do Ministra - z IPN przy piśmie z [...] marca 2018 r. i od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu [...] stycznia 2019 r. Pismem z [...] lutego 2019 r. organ poinformował skarżącego o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. oraz o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, do dnia [...] maja 2019 r. Jednakże decyzja w sprawie została wydana dopiero w dniu [...] sierpnia 2019 r., po złożeniu przez skarżącego skargi. Z powyższego wynika, iż pierwsze czynności w sprawie podjęte zostały przez organ po upływie ponad miesiąca od złożenia przez skarżącego wniosku (informacja o wyznaczonym terminie rozpoznania wniosku i wystąpienie do organu rentowego). Następnie po uzyskaniu w sierpniu 2018 r. odpowiedzi od organu rentowego, kolejne czynności w sprawie Minister podjął dopiero w marcu 2018 r., a więc po upływie pół roku. Po uzyskaniu informacji z IPN w marcu 2018 r. i od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu [...] stycznia 2018 r. organ nie podejmował już żadnych czynności w sprawie. Przy czym od chwili złożenia przez wnioskodawcę wniosku upłynęło już ponad 2 lata. Oznacza to, że termin przewidziany w art. 35 § 1 k.p.a. nie został zachowany. Nie można zatem przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki monitorował sprawę. W aktach sprawy znajdują się trzy pisma skierowane do skarżącego, informujące o przedłużeniu terminu jej załatwienia, jednak w żadnym ze wskazanych terminów (tj. do [...] sierpnia 2017 r., do [...] czerwca 2018 r. i do [...] maja 2019 r.) sprawa nie została przez organ załatwiona. Niezależnie od powyższego naruszenia, pomimo uzyskania ostatecznie w dniu [...] stycznia 2019 r. wszystkich dokumentów, stanowiących podstawę rozpoznania sprawy z wniosku skarżącego, organ poza poinformowaniem skarżącego (co też nastąpiło po upływie ponad miesiąca) pismem z [...] lutego 2019 r. o zebraniu materiału dowodowego sprawy i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia, przez okres 5 miesięcy nie podjął żadnej czynności w sprawie. Zasadny był zatem zarzut skargi dotyczący bezczynności Ministra w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącego. Stanowiło to dla Sądu podstawę do wydania rozstrzygnięcia stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie chodzi tylko o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., określającego terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy art. 12 k.p.a. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 k.p.a., wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do organu władzy publicznej. Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji w sprawie należącej do właściwości rzeczowej organu musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Tym niemniej, czasu opóźnienia w niniejszej sprawie nie można usprawiedliwić, bowiem organ przez wiele miesięcy nie podejmował w sprawie żadnych czynności oraz nie kończył postępowania w sprawie, zaś decyzję administracyjną - pomimo zgromadzenia materiału dowodowego adekwatnego do podjęcia rozstrzygnięcia w styczniu 2019 r. - wydał dopiero w dniu [...] sierpnia 2019 r. w następstwie wniesienia skargi do Sądu. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że czas prowadzenia postępowania i ww. okoliczności dotyczące sposobu jego prowadzenia uzasadniały wymierzenie organowi grzywny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności, a także czy wskazują na konieczność zrekompensowania tego faktu skarżącemu. Zarówno zatem wymierzenie grzywny, czy przyznanie sumy pieniężnej nie jest obligatoryjne. Ustalając wysokość nałożonej grzywny (1000 zł) Sąd wziął pod uwagę znaczny upływ czasu od dnia [...] lutego 2017 r., tj. dnia złożenia wniosku do dnia rozpoznania skargi, a także okoliczność, że skarżącemu zostało znacząco obniżone świadczenie emerytalne. Miał jednocześnie na względzie bardzo dużą ilość wniosków złożonych do organu w trybie art. 8a u.z.e.f. oraz okoliczność, że postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji przed rozpoznaniem sprawy. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 1b p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1, 2 i 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania w kwocie 497 zł, obejmujących opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł), Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205, art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018, poz.265) w pkt 4 wyroku.