II SAB/Wa 602/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Orange Polska S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 maja 2013 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: sprostować z urzędu sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 602/14 w ten sposób, że w wersie siedemnastym wyroku, licząc od góry, w miejsce słów "13 maja 2014 r." wpisać słowa "13 maja 2013 r.". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, jeśli jednocześnie nie prowadzi to do zmiany lub uchylenia orzeczenia. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji (niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, daty ogłoszenia, określenie żądania, itp.), jak i w jego uzasadnieniu. Oczywistość omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej wynika z natury samej omyłki, bądź z porównania orzeczenia z uzasadnieniem, z treścią skargi lub innymi okolicznościami. W niniejszej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania z urzędu treści sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 602/14, albowiem w wyniku oczywistego błędu pisarskiego, zamiast słów "13 maja 2014 r. " napisano "13 maja 2013 r.". Tymczasem z akt administracyjnych i sądowych wynika, że przedmiotem skargi B. P. jest bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z 13 maja 2013 r., a nie z 13 maja 2014 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.