II SAB/Wa 606/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego M.W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. M. W. zwrócił się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udzielenie informacji publicznej w zakresie wymiany okien w budynku Szkoły Muzycznej w B. (wpis do rejestru zabytków województwa [...]: [...] z [...] maja 1975 r.) – dokumenty za okres od [...] stycznia 2012 r. do [...] lipca 2013 r., informując, że wnioskowane dokumenty zostały według pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. sygn. [...] z dnia [...] lipca 2013 r. przesłane do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w załączeniu do pisma sygn. [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Wskazał, aby korespondencję w tej sprawie kierować za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie z art. 391 K.p.a. Pismem z dnia [...] września 2013 r. (doręczonym w dniu 17 września 2013 r. organ poinformował skarżącego, iż informacja, o której udostępnienie występuje, stanowi informację przetworzoną. Wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z uwagi na fakt, iż z wniosku nie wynika, aby za udostępnieniem żądanej informacji przemawiał interes publiczny, organ zwrócił się do skarżącego o wykazanie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, iż udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dniu [...] września 2013 r. M. W. skierował do organu wezwanie do odpowiedzi zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r., a następnie w dniu [...] września 2013 r. złożył skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o nakazanie organowi udzielenia żądanej informacji publicznej lub decyzji odmownej zgodnie z art. 16 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów. Wskazał, iż pismo organu, które otrzymał w dniu 17 września 2013 r. za pośrednictwem poczty nie stanowi odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie wraz z aktami administracyjnymi przekazał wydaną w dniu [...] października 2013 r. decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów za okres od [...] stycznia 2012 r. do [...] lipca 2013 r., dotyczących wymiany okien w budynku Szkoły Muzycznej w B. (wpis do rejestru zabytków województwa [...] [...] z dnia [...] maja 1975 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwana jako "P.p.s.a."), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, i dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej powoływana jako u.d.i.p.) terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że został w niej spełniony zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest bowiem organem zobowiązanym do udzielenia posiadanej informacji publicznej, zaś żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej ([...] sierpnia 2013 r.) i zestawiając ją z datą skierowania skargi ([...] września 2013 r.), nie można przyjąć, by skarga na moment jej wniesienia była nieuzasadniona. Organ podjął wprawdzie czynności zmierzające do realizacji wniosku skarżącego, ale do momentu wystąpienia do Sądu ze skargą na bezczynność organu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie udostępnił wnioskowanej informacji, jak również nie wydał decyzji odmownej. Dopiero decyzją z dnia [...] października 2013 r. (doręczoną w dniu [...] października 2013 r.) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Tym samym organ, podejmując stosowny akt w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, uwolnił się od zarzutu zwłoki po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem. Zgodnie z art. 149 P.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd orzekł, że bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie stanowiła bezczynności kwalifikowanej. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, Lex nr 1218894). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. W myśl art. 149 P.p.s.a. Sąd nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w kierunku wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpatrzenia wniosku, jeżeli w dniu orzekania zarzucana w skardze bezczynność już nie występuje, bo organ podjął stosowną decyzję, czy też dokonał czynności, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W takiej sytuacji postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zaś w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jak w punkcie drugim. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1, art. 205 § 1 oraz art. 209 P.p.s.a., uznając, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności.