II SAB/Wa 626/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. Z. z dnia [...] czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.Z. wnioskiem datowanym [...] czerwca 2014 r. zwrócił się do Burmistrza Dzielnicy [...] W. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: lokali mieszkalnych będących własnością Miasta W. Dzielnicy [...], które zostały zbyte na rzecz ich najemców w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. wraz z informacją o: – adresie budynku, – numerze księgi wieczystej budynku, – numerze lokalu, – wielkości lokalu w m2, – roku budowy budynku, – cenie uzyskanej za sprzedany lokal. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. organ udostępnił wnioskodawcy żądane informacje za wyjątkiem numerów ksiąg wieczystych nieruchomości. A.Z. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Dzielnicy [...]. Wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku w całości i zasądzenia kosztów postępowania przyznał, że organ udostępnił mu żądane informacje z wyjątkiem numerów ksiąg wieczystych W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że nie udostępnił żądanych przez wnioskodawcę numerów ksiąg wieczystych albowiem wydawanie informacji z zakresu ewidencji gruntów i budynków reguluje w sposób szczególny ustawa z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Zgodnie z art. 24 i art. 40 ust. 3c ww. ustawy informacje te są jawne z zastrzeżeniem, że jawność jest wyłączona w zakresie danych osobowych chronionych ustawą z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) Wskazał, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące numerów ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, dają możliwość pozyskania danych osobowych właścicieli nieruchomości, a to z tego powodu, że ze względu na jawność, a tym samym powszechną dostępność tych dokumentów, każdy dysponujący numerem księgi wieczystej może uzyskać dane osobowe właściciela nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa obywateli dostępu do informacji dotyczącej funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego korzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 przedmiotowej ustawy. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Uwzględniając powyższe aspekty, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) przedmiotowej ustawy wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach wymienionych w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Niewątpliwie majątek, którym dysponuje organ (lokale mieszkalne) jest majątkiem publicznym i sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja publiczna może dotyczyć sprawy publicznej nie tylko wtedy, gdy została wytworzona przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy, ale również wtedy, gdy odnosi się do nich w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Dlatego też w ocenie Sądu informacją publiczną jest też treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego, których stroną jest organ (por. wyrok NSA z 11 września 2012 r., I OSK 903/12. Niewątpliwie umowy cywilnoprawne, których stroną jest organ, w tym umowy których przedmiotem jest sprzedaż nieruchomości należących do W. osobom trzecim określają przedmiot zbycia a zatem KW nieruchomości. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy organ zbywa majątek publiczny nie do zaakceptowania w świetle art. 61 Konstytucji RP jest pogląd, iż udostępnienie numeru księgi wieczystej zbywanej nieruchomości podlega wyłączeniu na mocy ustawy z 17 maja 1988 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. 2010.193,1287 z późn. zm.). Podkreślić należy, iż organ w przedmiotowej sprawie nie wydał decyzji administracyjnej. Reasumując uznając, iż numer KW zbywanych przez organ publicznych nieruchomości stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 udip Sąd na podstawie art. 149 § 1 ppsa zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego. W okolicznościach rozpoznawanej Sąd nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. I OSK 675/12, Lex 1218894). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Organ pozostawał bowiem w błędnym przekonaniu o prawidłowości swojego działania. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku, a o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.