II SAB/Wa 626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi E.G. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 maja 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do rozpoznania wniosku skarżącej E.G. z dnia 17 maja 2016 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącej E.G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. E. G. zwróciła się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Urzędu Miasta w P., w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.d.i.p.", o podanie informacji dotyczących kwalifikacji zawodowych obecnej [..] Miasta P.- A. C.: poprzednio zajmowane stanowiska (tytuły) i miejsca pracy. Wniosła o przesłanie ww. informacji na podany adres e-mail. W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek, Burmistrz Miasta P. poinformował, że brak jest podstaw prawnych do udostępniania powyższych informacji, ponieważ informacje zawarte w świadectwach pracy pracownika są dokumentami prywatnymi dostarczonymi do akt osobowych i nie stanowią informacji publicznej w świetle u.d.i.p. Jednocześnie organ wskazał, że A. C. spełnia wymagania kwalifikacyjne stawiane przez ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 885 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.f.p.", w tym wymagania zawarte w art. 54 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, tj.: (a) ukończyła ekonomiczne jednolite studia magisterskie, ekonomiczne wyższe studia zawodowe, uzupełniające ekonomiczne studia magisterskie lub ekonomiczne studia podyplomowe i posiada co najmniej 3-letnią praktykę w [...], (b) ukończyła średnią, policealną lub pomaturalną szkołę ekonomiczną i posiada co najmniej 6-letnią praktykę w [...], (c) jest wpisana do rejestru biegłych rewidentów na podstawie odrębnych przepisów, (d) posiada certyfikat [...] uprawniający do usługowego prowadzenia [...] albo świadectwo kwalifikacyjne uprawniające do usługowego prowadzenia [...], wydane na podstawie odrębnych przepisów. Ponadto organ stwierdził, że A. C. spełniła wymagania niezbędne i dodatkowe zawarte w ogłoszeniu o konkursie na stanowisko [...] Miasta P. z dnia [...] czerwca 2015 r. Poinformował, że ogłoszenie o naborze na stanowisko [...] dostępne jest na stronie [...] Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa, - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej we wskazanym terminie. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżąca wskazała, że żądana informacja stanowi informację publiczną, co wynika z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. w związku z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 902 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.p.s.". Powołany wyżej przepis u.p.s. mówi o wszelkich informacjach o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, mieszczących się w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Informację publiczną stanowią również informacje dotyczące stażu kandydata, jego dotychczasowego zatrudnienia, pełnionych obowiązków, doświadczenia urzędniczego lub inne informacje dotyczące wymagań związanych ze stanowiskiem wskazanym w ogłoszeniu o naborze. Na poparcie powyższego poglądu skarżąca powołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Skarżąca podkreśliła, że nie żądała w swoim wniosku wglądu do dokumentów prywatnych, lecz jedynie udzielenia zawartych w nich informacji. Zaznaczyła, że wśród wymogów niezbędnych, wskazanych w ogłoszeniu o naborze na stanowisko [...], wymieniony został co najmniej trzy letni staż pracy lub wykonywanie przez co najmniej 3 lata działalności gospodarczej w zakresie [...]. Natomiast w wymaganiach dodatkowych wskazano doświadczenie w kierowaniu zespołem. Ogłoszenie wymaga "co najmniej" trzyletniego doświadczenia, a zatem jego faktyczna długość stanowiła kryterium wyboru najlepszego kandydata spośród innych, spełniających warunki minimalne. Oznacza to, że praktycznie cały okres kariery zawodowej kandydata stanowi informację mieszczącą się "w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze", o którym mowa w art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Również dla stwierdzenia i oceny doświadczenia w kierowaniu zespołem konieczna jest wiedza na temat zajmowanych poprzednio stanowisk. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta P. wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów sądowych według norm prawem przepisanych. Mając na względzie treść wniosku z dnia [...] maja 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej organ wskazał, że ani zajmowane stanowiska, ani tym bardziej miejsca pracy nie mają bezpośredniego przełożenia na kwalifikacje zawodowe osoby ubiegającej się o dane stanowisko. Jakkolwiek zazwyczaj jest to ze sobą powiązane, to jednak wskazanie miejsc pracy lub zajmowanych stanowisk nie determinuje kwalifikacji zawodowych. Organ zauważył, że skarżącej udzielono informacji, iż kandydatka spełniła wszelkie wymagania stawiane osobom zatrudnionym na danym stanowisku oraz poinformowano, iż posiada wszelkie, potrzebne do jej zatrudnienia, kwalifikacje. Zatem organ rozpoznał wniosek skarżącej zgodnie z przepisami u.d.i.p., tj. zachował ustawowy 14-dniowy termin przekazania odpowiedzi, zastosował formę odpowiedzi wynikającą z przepisów tej ustawy, ponadto przekazał odpowiedź w sposób zgodny z żądaniem skarżącej. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji. Natomiast informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). W świetle powyższego, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ.: CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia zaś przykładowe kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej - Burmistrz Gminy P.- jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Również przedmiot wniosku, tj. informacja o kwalifikacjach zawodowych [...] Miasta P. - A. C., w tym informacja o poprzednio zajmowanych stanowiskach i miejscach pracy, w zakresie w jakim dotyczy to informacji o wymaganiach zawartych w ogłoszeniu o konkursie na stanowisko [...] Miasta - ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. Podkreślić bowiem należy, że z powołanego wyżej przepisu wynika, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (czyli również organów władzy publicznej), w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Przepisami odrębnymi w powyższym rozumieniu są m.in. przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 902 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 4 u.p.s., informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Z art. 13 ust. 2 u.p.s. wynika przy tym, iż ogłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym oraz o naborze kandydatów na to stanowisko, powinno zawierać w szczególności: (1) nazwę i adres jednostki; (2) określenie stanowiska; (3) określenie wymagań związanych ze stanowiskiem, zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe; (4) wskazanie zakresu zadań wykonywanych na stanowisku; (4a) informację o warunkach pracy na danym stanowisku; (5) wskazanie wymaganych dokumentów; (6) określenie terminu i miejsca składania dokumentów. Powołany wyżej przepis w żaden sposób nie pozwala na zawężenie definicji informacji publicznej zawartej w art. 13 ust. 4 u.p.s., która nie mówi o wynikach naboru, lecz o wszelkich informacjach o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, mieszczących się w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Informację publiczną będą zatem stanowić nie tylko zasady naboru, wykaz osób kandydujących na stanowiska członków zespołu, wykaz osób które zostały zatrudnione, ale również informacje na temat szeroko pojętych kwalifikacji zawodowych kandydata, dotyczące: stażu kandydata, jego dotychczasowego zatrudnienia, pełnionych obowiązków, doświadczenia urzędniczego oraz inne informacje dotyczące wymagań związanych ze stanowiskiem wskazanym w ogłoszeniu o naborze. Przy czym, w sytuacji gdyby organ doszedł do wniosku, że informacje te zawierają dane osobowe podlegające szczególnej ochronie, mógłby odmówić ich udostępnienia. Winien to jednak uczynić poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Powyższy pogląd, który podziela w pełni Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Łd 155/16 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. akt II SAB/Gd 53/11 (publ. CBOSA). Powyższe stanowisko koresponduje z poglądem zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 683/09 (publ. CBOSA), gdzie wskazano, że "informacją publiczną w niniejszej sprawie były informacje o kandydatach potwierdzające wyższe wykształcenie, 5-letni staż pracy, doświadczenie zawodowe na stanowiskach urzędniczych oraz inne informacje dotyczące wymagań związanych ze stanowiskiem wskazanym w ogłoszeniu Burmistrza o naborze". NSA wskazał przy tym, że o ile udostępnieniu lub odmowie udostępnienia na zasadzie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. podlegają informacje, o których mowa w art. 13 ust. 4 u.p.s., to nie jest informacją publiczną nośnik w formie dokumentu prywatnego, który został złożony przez kandydata ubiegającego się o przyjęcie na stanowisko wskazane w ogłoszeniu o naborze. Spełniony został zatem zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust.1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej z powodu istnienia ograniczeń w dostępie do informacji z przyczyn określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (ochrona prawa do prywatności, tajemnica przedsiębiorcy, inne tajemnice ustawowo chronione) oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że do dnia wniesienia skargi Burmistrz Miasta P. nie rozpoznał wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2016 r. W piśmie z dnia [...] maja 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek, organ przyjął bowiem, że "brak jest podstaw prawnych do udostępnienia powyższych informacji, ponieważ informacje zawarte w świadectwach pracy pracownika są dokumentami prywatnymi, dostarczonymi do akt osobowych i nie stanowią informacji publicznej". Stanowisko organu jest błędne w świetle powyższych wywodów. Skarżąca nie wnioskowała bowiem o udostępnienie świadectw pracy bądź innych dokumentów złożonych do organu przez kandydatkę, zawierających wnioskowane dane (czy też wglądu do tych dokumentów), lecz jedynie udostępnienia jej konkretnych wiadomości na temat kwalifikacji zawodowych kandydatki. O prawidłowym rozpoznaniu wniosku nie można również mówić w sytuacji, gdy organ w dalszej części ww. pisma, w sposób ogólny odwołując się do przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), poinformował skarżącą, że A. C. spełnia wymagania kwalifikacyjne dla [...] stawiane przez tę ustawę oraz, że spełnia wymagania niezbędne i dodatkowe zawarte w ogłoszeniu o konkursie na stanowisko [...] Miasta P. z dnia [...] czerwca 2015 r. Taka odpowiedź, w istocie wymijająca i ogólnikowa, nie czyni zadość wnioskowi informacyjnemu. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji, co uzasadnia zastosowanie art. 149 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2569/12, publ. CBOSA). Z powyższej odpowiedzi wynika jednak, iż organ miał świadomość, że skarżąca domaga się informacji o kwalifikacjach zawodowych wyżej wymienionej osoby w związku z objęciem przez nią stanowiska [...] Miasta, a więc informacji w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze na to stanowisko. Przy czym, jak wskazała skarżąca w skardze, w ogłoszeniu tym wymieniony został co najmniej 3-letni staż pracy lub wykonywanie przez co najmniej 3 lata działalności gospodarczej w zakresie [...]. Natomiast w wymaganiach dodatkowych wskazano doświadczenie w kierowaniu zespołem. Do tych właśnie kwestii powinien - w sposób wyczerpujący i konkretny - odnieść się organ udzielając odpowiedzi na wniosek. Skoro zatem w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2016 r. i stan ten nie został konwalidowany do dnia wyrokowania, to Sąd miał podstawy do tego, aby zobowiązać organ do rozpoznania ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy - na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność Burmistrza Miasta P. wynikała z błędnej interpretacji pojęcia "informacja publiczna". Nie ulega przy tym wątpliwości, że regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa interpretacja czy zastosowanie przepisów tej ustawy, a w konsekwencji zwłoka w załatwieniu wniosku informacyjnego, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność podmiotu zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku.