II SAB/Wa 643/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. F. na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia - odrzucić skargę- Orzeczeniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] w prawie kontrolnego badania inwalidy i stwierdziła, że płk w stanie spoczynku J. F. jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej – kat. N. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. stwierdziła, iż schorzeniem powodującym niezdolność do zawodowej służby wojskowej jest rozpoznany u J. F. przewlekły pourazowy zespół bólowy korzeniowy lędźwiowo-krzyżowy z objawami ubytkowymi w przebiegu dyskopatii lędźwiowej L4-L5 leczonej operacyjnie. Ponadto J. F. cierpi na szereg schorzeń współistniejących. Zdaniem Komisji, jedynie w/w przewlekły pourazowy zespół bólowy korzeniowy lędźwiowo-krzyżowy oraz przewlekła choroba niedokrwienna serca stabilna i nadciśnienie tętnicze I/II stopnia pozostają w związku ze służbą wojskową. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wskazała, iż powyższe orzeczenie jest wydawane na podstawie m. in. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 12, poz. 75) ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. J. F. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia do Ministra Obrony narodowej, który następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. przekazał je zgodnie z właściwością do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej. J. F. wniósł w dniu 23 września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wskazanego wyżej odwołania. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o oddalenie ewentualnie o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1). decyzje administracyjne; 2). postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3). postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4). inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a). pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5). akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6). akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7). akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8). bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie J. F. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. wydanego w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 12, poz. 75) ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadza się do ustalenia, czy kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskiej wydanych na podstawie przepisów powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r.), a co za tym idzie bezczynność organu w tego typu sprawach, podlega kognicji sądów administracyjnych. W związku z powyższym wskazać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych (także kandydatów na żołnierzy), są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia te łączą elementy wiedzy z elementami typowymi dla orzecznictwa administracyjnego. Ma być w nich bowiem rozpoznanie lekarskie (element wiedzy medycznej) oraz ustalenie kategorii do służby lub określenie związku chorób i ułomności ze służbą (element orzecznictwa). Trzecim obligatoryjnym ich składnikiem jest uzasadnienie, które ma wykazać zasadność rozpoznania lekarskiego oraz zaliczenia do kategorii zdolności do służby lub określenia związku chorób i ułomności ze służbą. Wskazuje to bezspornie na władztwo i jednostronność działania takich komisji lekarskich oraz potwierdza prawidłowość kwalifikowania omawianych działań do decyzji administracyjnych. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy, to jest przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 21b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008r sygn. akt II OSK 667/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r sygn. III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000r, nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000r sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz.47 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10). W tej sytuacji również skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od takiego orzeczenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.