II SAB/Wa 643/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] SPÓŁKA JAWNA z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. [...] Spółka jawna z siedzibą w [...] (zwany dalej "Skarżącą") we wniosku z [...] lutego 2025r. zwróciła się do Ministra Finansów Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej "MF"), na podstawie art. 39 i art. 5 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2023r., poz. 1524, zwana dalej "u.p.w.") o udostępnienie do ponownego wykorzystania: 1. informacji sektora publicznego (zwanych dalej "Danymi"), stanowiących dane, o których mowa w art. 96b ust. 3 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024r., poz. 361 ze zm., zwana dalej "u.VAT"), przy czym warunki ponownego wykorzystania powinny być następujące: a) źródłem udostępnienia lub przekazania powinien być wykaz, o którym mowa w art. 96b ust. 1 u.VAT, czyli tzw. biała lista podatników VAT (zwany dalej "Wykazem"), b) dostęp powinien dotyczyć danych aktualnych, historycznych od początku funkcjonowania Wykazu, jak i przyszłych, c) udostępnienie powinno umożliwiać przeszukiwania bazy w oparciu o każdą z metadanych wskazanych w art. 96b ust. 3 u.VAT, w szczególności w celu umożliwienia szybkiej weryfikacji czy dany podmiot występuje w Wykazie, ustalenie jakie rachunki bankowego do niego należą, jak i ustalenie czy dany rachunek bankowy znajduje się w wykazie oraz do jakiego podmiotu należy dany rachunek bankowy; 2. Dane będą ponownie wykorzystywane przez osoby na rzecz, których zostały już udostępnione, czyli osób chcących lub zobowiązanych do weryfikacji Danych; 3. forma przygotowania Danych - powinny być przygotowane i udostępnione: a) w postaci elektronicznej; b) w formacie JASON; 4. sposób dostępu do Danych z Wykazie to przekazanie zdalne przez system teleinformatyczny za pośrednictwem interfejsu programistycznego aplikacji (API), spełniającego ww. warunki wskazane we wniosku, który to sposób dostępu będzie: a) stały, b) ciągły, c) bezpośredni, d) w czasie rzeczywistym, e) bieżący, f) nieprzerwany- za wyjątkiem sobót od godziny 22 do godziny 6 w niedzielę (okno utrzymaniowe). Skarżąca wskazała, że wobec dostępu powinny zostać zniesione wszelkie ograniczenia odnośnie liczby zapytań poprzez API, w szczególności ograniczenie, że przy wykorzystaniu metody "search" można złożyć 10 zapytań o maksymalnie 30 podmiotów jednocześnie, jak również ograniczenie przy wykorzystaniu metody "check" do zapytania o 1 podmiot. Po wyczerpaniu tego limitu dostęp do API jest blokowany do godziny 0:00. 5. okres dostępu do Danych z Wykazu powinien być przez cały czas, przez jaki prowadzony jest Wykaz. 6. wraz z dostępem powinna zostać udostępniona dokumentacja umożliwiająca korzystanie z ww. dostępu i interfejsu programistycznego aplikacji (API), w szczególności stanowiącą ich opis, w tym opis metadanych, sporządzona w sposób czytelny zgodnie ze standardami odnośnie do takiej dokumentacji. Dokumentacja ta powinna być aktualizowana wraz ze zmianami w dostępie do Danych. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że Wykaz opublikowano https://www.podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka, a nie w BIP, choć z art. 96b ust. 2 u.VAT wynika, że powinien być udostępniany w BIP, na stronie urzędu obsługującego MF. Zgodnie z informacją ze strony https://www.gov.pl/web/bip/spis-podmiotow z 3 listopada 2024r. strona BIP dla MF https://www.gov.pl/web/finanse. Strona https://www.gov.pl/web/bip, jak i jej podstrony, nie stanowi strony głównej BIP, którą stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 stycznia 2007r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz.U. poz. 68, zwane dalej "rozp.z2007r."). Stronę główną BIP stanowi zgodnie z ww. strona http://www.bip.gov.pl. Właściwa strona główna BIP jako stronę BIP ministra finansów wskazuje www.gov.pl/finanse. Właściwa strona BIP (http://www.bip.gov.pl), jak rzekoma strona BIP (https://www.gov.pl/web/bip), jak i podstrony nie wskazują https://www.podatki.gov.pl jako strony BIP dla ministra właściwego do spraw finansów, o której mowa w art. 96b ust. 2 u.VAT. Strona https://www.podatki.gov.pl. nie spełnia warunków § 9-11 rozp.z2007r., jakim powinna odpowiadać strona podmiotowa BIP. Ze względu na brak wykonania obowiązku publikacji Wykazu, zgodnie z art. 96b ust. 2 u.VAT w zw. z art. 11 ust. 4 i 5 i art. 39 ust. 1 pkt 1) u.p.w. (brak udostępnienie ich w BIP) i art. 39 ust. 1 pkt 2) u.p.w. (brak udostępnienie informacji z białej listy w innym systemie teleinformatycznym niż określony w art. 39 ust. 1 pkt 1) u.p.w. i brak określenia warunków ponownego wykorzystywania lub opłaty za ponowne wykorzystywanie albo nie poinformowano o braku takich warunków lub opłat) Skarżąca wnosi jak wyżej. Skarżąca powołała się na art. 39 ust. 2 u.p.w. i wskazała, że w przypadku wniosku na tej podstawie nie mają zastosowania ograniczenia z art. 39 ust. 1 u.p.w., więc wniosek można złożyć, gdy informacje sektora publicznego są udostępniane w BIP lub w portalu danych. Wskazała na bezprawność ograniczeń w zakresie limitu zapytań API (motyw 69 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 z 20 czerwca 2019r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U.UE.L z 2019r. Nr 172, str. 56, zwany dalej "Dyrektywą"). Zbiory te należy również publikować za pośrednictwem interfejsów API. Zbiorami danych o wysokiej wartości są między innymi "[...]rejestry przedsiębiorstw i numery identyfikacyjne (dane dotyczące przedsiębiorstw i ich własności). Motyw ten ma odzwierciedlenie w art. 5 ust. 8 i art. 14 ust. 1 Dyrektywy i załączniku I do Dyrektywy, który jako zbiorów danych o wysokiej wartości wskazuje dane dotyczące przedsiębiorstw i ich własności. MF ma szczególny obowiązek zapewniania dostępu do danych dotyczących przedsiębiorstw i ich własności za pośrednictwem API. Załącznik I do Dyrektywy w pkt 4 wskazuje Dane statystyczne, a w pkt 5 Dane dotyczące przedsiębiorstw i ich własności. Są to zatem odrębne kategorie, a dane dynamiczne dotyczące przedsiębiorstw i ich własności nie dotyczą wyłącznie ich statystycznego ujęcia. W przypadku danych dotyczących przedsiębiorstwa i ich własności, chodzi o dokładne i konkretne dane dotyczące każdego identyfikowalnego przedsiębiorstw. Dostęp do danych dotyczących przedsiębiorstw nie może być zatem ograniczany. Z motywu 28 Dyrektywy wynika, że dostęp "otwarty jak to najbardziej możliwe, zamknięty jak to konieczne". W przypadku danych z Wykazu należy wskazać, że ograniczenie dostępu po ilości zapytań jest bezprawne. Wszelkie ograniczenia w zakresie dostępu do historycznych, jak i aktualnych danych stoją w sprzeczności z istotą istnienia Wykazu. 2. MF w piśmie z 10 marca 2025r. wskazał, że w trybie u.p.w. Wykaz, o których mowa w art. 96b u.VAT jest dostępny pod adresem "Wykaz podatników VAT- wyszukiwarka", na który to adres następuje przekierowanie bezpośrednio z BIP na stronie MF "Wykaz podatników VAT-Ministerstwo Finansów -Krajowa Administracja Skarbowa- Portal Gov.pl". Wypełnia to dyspozycję zawartą w art. 96b ust. 2 u.VAT dotyczącą udostępnienia Wykazu w BIP na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Założenia, wynikające z Konstytucji RP i istoty instytucji dostępu do informacji publicznej zostały w sprawie zapewnione. Żądana informacja jest bowiem publicznie dostępna w BIP i w związku z tym ponowne jej wykorzystywanie na podstawie u.p.w. jest umożliwione. MF powołał się ponadto m.in. na wyrok WSA w Gdańsku z 30 marca 2022r. sygn. akt II SAB/Gd 121/21, w którym rozpatrywano sprawę dotyczącą serwisu internetowego prowadzonego przez Biuro Hydrograficzne i uznano, że wykaz udostępniony w serwisie www.podatki.gov.pl, został udostępniony w BIP. MF, mając to na uwadze, uznał, że ww. wniosek Skarżącej nie może zostać rozpatrzony pozytywnie, gdyż zaszła negatywna przesłanka do złożenia wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, o której mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.w. Zgodnie z ww. przepisem, wniosek o ponowne wykorzystywanie wnosi się do podmiotu zobowiązanego w przypadkach, gdy informacje sektora publicznego nie są udostępniane w BIP lub w portalu danych. 3. Skarżąca 12 marca 2025r. w ponagleniu wezwała MF do podjęcia działań i powołując się na art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 572, zwany dalej "k.p.a.") uznała, że w sprawie zachodzi przewlekłe postępowanie i bezczynności w zakresie udostępnienia Danych objętych wnioskiem z [...] lutego 2025r. przez brak dokonania przez MF czynności na podstawie art. 41 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902 - zwana dalej "u.d.i.p."), w szczególności nieudostępnienie do ponownego wykorzystania danych na podstawie u.d.i.p. w zakresie i na zasadach wskazanych w ww. wniosku. Odmowa dostępu zgodnie z ww. przepisami powinna przyjąć formę decyzji administracyjnej, której nie wydano. MF miał 14 dni na udostępnienie żądanych informacji, a pismem z 10 marca 2025r. zawiadomiono o rzekomej negatywnej przesłance odnośnie możliwości złożenia przez wniosku. Pismo to nie spełnia jednak wymogów decyzji administracyjnej wynikających z k.p.a., w tym podstaw prawnych, pełnego uzasadnienia odmowy. Skarżąca nie otrzymała też dostępu do wnioskowanych danych, w celu ich ponownego wykorzystania. Oba ww. działania stanowią obowiązki MF. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem MF i argumentacją która opiera się o u.d.i.p., a nie u.p.w. Podkreśliła, że Wykazu nie opublikowano zgodnie z przepisami prawa, a pismo MF jest wybiórcze i skupia się wyłącznie na części wniosku w zakresie art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.w., pomijając inne podstawy do realizacji ciążących na MF obowiązków wynikających z art. 39 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.w. Powyższe tym bardziej wskazuje na bezczynność organu. 4. MF 23 marca 2025r. w odpowiedzi na ponaglenie wskazał, że Skarżąca w trybie u.p.w. złożyła ww. wniosek z [...] lutego 2025r., otrzymując w piśmie z 10 marca 2025r. odpowiedź na skrzynkę do e-doręczeń. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.p.w. rozpatrzenie wniosku następuje niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. Zgodnie zaś z art. 40 ust 2 u.p.w., jeżeli wniosek nie może zostać rozpatrzony w terminie 14 dni, podmiot zobowiązany zawiadamia w tym terminie wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim rozpatrzy wniosek, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia tego wniosku. MF rozpatrzył wniosek w ustawowym 14-dniowym terminie i w formie czynności materialno-technicznej poinformował o tym. Wyjaśnił, że w sprawie zaszła przesłanka negatywna z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.w. (informacja sektora publicznego jest dostępna w BIP MF). MF powołał się na art. 96b ust 1 i 2 u.VAT i wskazał, że wykaz jest udostępniany w BIP w sposób umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego podmiotu są udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, które są udostępniane według stanu na dzień sprawdzenia. Zatem informacje, których wniosek dotyczy, organ udostępnia w trybie i na zasadach określonych przepisami prawa, które na mocy art. 7 ust. 1 u.p.w. powinny być przestrzegane przy ponownym wykorzystywaniu tych informacji. Przepisy u.o.d. nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji będących informacjami sektora publicznego. MF podkreślił, że nie mógł wydać decyzji odmownej, gdyż nie zaszła przesłanka z art. 6 u.p.w. Postępowanie w sprawie przekazywania informacji sektora publicznego nie toczy się (poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.p.w.) w trybie unormowanym w k.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. U.p.w. w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z prawem ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego i nie przewiduje ponaglenia. Zgodnie z art. 43 ust. 2 u.p.w. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego i do decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania lub o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie. Przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.p.w., w tym do czynności materialno-technicznych. Dlatego MF nie rozpatrzył ponaglenia w trybie przepisów k.p.a. 5. Skarżąca 18 czerwca 2025r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność MF w zakresie nie rozpatrzenia ww. wniosku i nie podjęcia działań oraz braku rozstrzygnięcia z art. 41 lub art. 42 u.p.w., a odmówiono udostępnienia Danych i określenia warunków ponownego ich wykorzystania, bez wydania decyzji z art. 42 ust. 1 pkt 3 u.p.w. Skarżąca wniosła o: - zobowiązanie MF do rozpatrzenia ww. wniosku w terminie nieprzekraczającym 14 dni od dnia doręczenia wyroku w sprawie i wydanie rozstrzygnięć w odpowiedzi na wnioski na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.w., stosownie do art. 41 i 42 u.p.w.; - zasądzenie od MF zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca potrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, podnosząc, że skierowane do niej pisma nie kwalifikują się jako rozstrzygnięcia wskazane w art. 41 ust. 1 u.p.w., lecz stanowią wyrażenie opinii. Zdaniem Skarżącej art. 41 ust. 1 pkt 5 u.p.w. wyraźnie wskazuje, że odmowa może nastąpić tylko w formie decyzji, a art. 41 ust. 4 u.p.w. podaje, że w przypadku, gdy prawo do ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 6 u.p.w., organ musi wydać decyzję odmowną. Skarżąca ponownie powołała się na art. 1 ust. 1, art. 3 Dyrektywy i jej motyw 3, 5,13, które wskazują na generalny obowiązek przekazywania informacji sektora publicznego, które są finansowane ze środków publicznych, czyli za które obywatel już zapłacił, np. w ramach danin publicznych. Art. 42 ust. 1 u.p.w. przewiduje zamknięty katalog rozstrzygnięć wniosków złożonych na podstawie art. 39 ust. 2 u.p.w. Skarżąca podkreśliła, że opublikowanie linku do strony https://www.podatki.gov.pl na stronie BIP https://www.gov.pl/web/fmanse nie stanowi opublikowania na stronie BIP, gdyż organ mógłby wstawiać na swojej stronie linki do jakichkolwiek stron internetowych również komercyjnych i twierdzić, że dana strona została opublikowana w BIP, a na stronie BIP brakuje odnośnika do strony Wykazu lub strony podatki.gov.pl, do której podstronę stanowi strona Wykazu. MF nie opublikował prawidłowo i nie przekazał informacji obywatelom, przez dedykowane do tego strony internetowe BIP. Skarżąca uznała też, że w sprawie należało stosować przepisy k.p.a. 6. MF w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, uznając, że jest ona nieuzasadniona. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Sąd skargę na bezczynność rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Sąd stwierdza też, że Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). Sąd może ponadto, zgodnie z art. 149 § 2 P,.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącą sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). W doktrynie podnosi się, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok NSA z 13 maja 2011r. sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). 3. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność MF w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Skarżącej z [...] lutego 2025r. o udostępnienie, w oparciu o przepisy u.p.w. Wyjaśnić należy, że ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 12 u.p.w., jako wykorzystywanie przez użytkowników informacji sektora publicznego w jakimkolwiek celu, z wyjątkiem wymiany informacji sektora publicznego między podmiotami zobowiązanymi wyłącznie w celu realizacji zadań publicznych. Przepis art. 39 ust. 1 u.p.w. wskazuje, że wniosek o ponowne wykorzystywanie wnosi się do podmiotu zobowiązanego w przypadkach, gdy informacje sektora publicznego: 1) nie są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej lub w portalu danych; 2) są udostępniane w innym systemie teleinformatycznym niż określony w pkt 1 i nie zostały określone warunki ponownego wykorzystywania lub opłaty za ponowne wykorzystywanie albo nie poinformowano o braku takich warunków lub opłat; 3) będą wykorzystywane na warunkach innych niż zostały dla tych informacji określone; 4) są udostępniane lub zostały przekazane na podstawie innych ustaw określających zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego. Stosownie do treści art. 39 ust. 2 u.p.w. wniosek może dotyczyć umożliwienia ponownego wykorzystywania, w sposób stały i bezpośredni w czasie rzeczywistym, informacji sektora publicznego gromadzonych i przechowywanych w systemie teleinformatycznym podmiotu zobowiązanego. Art. 39 ust. 4 u.p.w. przewiduje, że wniosek wnosi się w postaci papierowej albo elektronicznej. Termin rozpatrzenia wniosku normują art. 40 u.p.w. Rozpatrzenie wniosku następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (ust. 1). Jeżeli wniosek nie może zostać rozpatrzony w terminie 14 dni, podmiot zobowiązany zawiadamia w tym terminie wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim rozpatrzy wniosek, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia tego wniosku (ust. 2). Sposób rozpatrzenia wniosku reguluje art. 41 ust. 1 u.p.w., według którego podmiot zobowiązany po rozpatrzeniu wniosku, z wyjątkiem wniosku, o którym mowa w art. 39 ust. 2: 1) przekazuje informacje sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania bez określania warunków ponownego wykorzystywania; 2) informuje o braku informacji sektora publicznego wskazanych we wniosku; 3) informuje o braku warunków ponownego wykorzystywania w przypadku posiadania informacji sektora publicznego przez wnioskodawcę; 4) składa ofertę zawierającą warunki ponownego wykorzystywania lub informację o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie, lub w przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 4, informację o przyczynach braku możliwości przekazania informacji sektora publicznego i wskazanie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacje sektora publicznego mogą zostać przekazane; 5) odmawia, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Art. 42 ust. 1 u.p.w. stanowi, że podmiot zobowiązany po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w art. 39 ust. 2: 1) składa ofertę zawierającą warunki ponownego wykorzystywania lub informację o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie oraz informacje dotyczące dostępności informacji sektora publicznego, przy czym od oferty nie przysługuje sprzeciw; 2) informuje o braku możliwości ponownego wykorzystywania w sposób wskazany we wniosku lub ze względu na format, w jakim informacje sektora publicznego miałyby być udostępniane; 3) odmawia, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego; przepisy art. 41 ust. 4-6 stosuje się. 4. Zdaniem Sądu w sprawie nie budzi wątpliwości, że MF nie pozostawał w bezczynności w związku z rozpoznaniem ww. wniosku Skarżącej. Z przepisu art. 96b ust. 1 u.VAT wynika, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej "Szefem KAS") prowadzi w postaci elektronicznej wykaz podmiotów: 1) w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT; 2) zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona. Zgodnie z art. 96b ust. 2 u.VAT wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych w sposób umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego podmiotu są udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, które są udostępniane według stanu na dzień sprawdzenia. Z treści art. 96b ust. 2 u.VAT w sposób wyraźny wynika, że dane wskazane przez Skarżącą we wniosku objęte są publikacją w BIP. Wykaz podatników VAT, o którym mowa w art. 96b u.VAT jest bowiem dostępny pod adresem: https://www.podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka, na który to adres następuje przekierowanie bezpośrednio z Biuletynu Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministerstwa Finansów (https://www.gov.pl/web/kas/wykaz-podatnikow-vat). Tym samym prawidłowe było poinformowanie przez MF, wyrażone w piśmie 10 marca 2025r., z powołaniem się na art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.w., że skoro w sprawie zaszła przesłanka negatywna w postaci "udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej lub w portalu danych", to niemożliwe jest ich udostępnienie wniosek Skarżącej. Zdaniem Sądu przesłanka formalna, wskazująca na niemożliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, o której mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.w. nie uzasadniała wydania decyzji odmownej, o której mowa w 42 ust. 1 pkt 3 u.p.w. W świetle bowiem art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 41 ust. 1 pkt 2 u.p.w. wystarczające było bowiem poinformowanie Skarżącej o przesłance negatywnej ponownego udostępnienia żądanych danych - "udostępnianych w Biuletynie Informacji Publicznej lub w portalu danych", czyli o braku możliwości ponownego wykorzystywania w sposób wskazany we wniosku. Każdy, a więc również Skarżąca posiada dostęp do informacji, która ma być przedmiotem ponownego wykorzystywania. Udostępnienie informacji sektora publicznego w BIP lub w portalu danych uznać zatem należy za podstawową formę uzyskania przez potencjalnego użytkownika informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania. Na marginesie warto zaznaczyć, że kwestia ta analogicznie została uregulowana na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdzie tryb wnioskowy dostępu do informacji publicznej jest możliwy wyłącznie wówczas, gdy żądana informacja nie została udostępniona w BIP lub portalu danych (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Sąd podziela także stanowisko MF wyrażone w odpowiedzi na skargę, że przepisy k.p.a., wbrew zarzutom podnoszonym w skardze mogły być w sprawie stosowane tylko wówczas, gdyby zachodziła potrzeba wydania decyzji o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego oraz decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania lub o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie i tylko w zakresie nieuregulowanym u.p.w. W sprawie nie było natomiast obowiązku wydawania merytorycznej decyzji odmownej, bo MF prawidłowo wyjaśnił w piśmie z 10 marca 2025r. – w terminie 14 dni od złożenia przez Skarżącą wniosku z [...] lutego 2025r. - że nie jest możliwe ponowne wykorzystanie żądanych informacji sektora publicznego, bo są one ogólnodostępne – i zachodzi negatywne przesłanka z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.w. Skoro każdy może odnaleźć w BIP lub portalu danych informacje, o których mowa w art. 96b u.VAT, którą jest zainteresowany, to nie ma podstaw do występowania z wnioskiem o ich przekazanie w trybie art. 39 ust. 1 u.p.w. Przesłanka z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.w. nie została ponadto wskazana w art. 6 u.p.w. i z tego też względu MF nie miał podstaw do wydania decyzji administracyjnej w sprawie. Prawidłowe było również wskazanie przez MF w odpowiedzi na skargę, że postępowania w sprawie przekazywania informacji sektora publicznego nie toczy się – poza wyraźnie wskazanymi w u.p.w. wyjątkami w trybie przepisów k.p.a. Skoro zatem przepisy k.p.a., na mocy art. 43 ust. 2 u.p.w. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego i do decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania lub o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie oraz tylko w zakresie nieuregulowanym u.p.w., to nie było podstaw do wnoszenia przez Skarżącą ponaglenia, ani potrzeby jego rozpatrywania przez MF przed wniesieniem skargi na bezczynność, analogicznie jak w sprawach dotyczących informacji publicznej. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.