II SAB/Wa 674/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę P. G., pismem z dnia [...] października 2024 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania odwołania z dnia [...] maja 2024 r. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...]. Pełnomocnik CKL w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu wskazał, że CKL orzeczeniem z dnia [...] października 2024 r. nr [...] na skutek odwołania uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...]RKL. Ponadto wskazał, że skarżący nie wniósł skutecznie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2024 r. wskazał, że [...] października 2024 r. w trakcie rozmowy z pracownikiem CKL został poinformowany, że aktualnie CKL rozpatruje odwołania z marca br. Dlatego postanowił wnieść skargę. Wskazał, że orzeczenie CKL otrzymał dopiero [...] listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935); zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. W myśl natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Podkreślić należy, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19 w której orzekł, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.". W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego bezczynność zdefiniowano jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w K.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Zatem organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego objęta kognicją sądu administracyjnego bezczynność stanowi poddaną kontroli sądu stan bezczynności zdefiniowany w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a., którego zaistnienie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w indywidualnej sprawie został zakwestionowany przez stronę w drodze ponaglenia, w wyniku czego został spełniony określony P.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia skargi. W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. W takim ujęciu skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania z kilku względów. Po pierwsze, pozostaje w sprzeczności z istotą skargi na bezczynność stanowiącej inicjowany na drodze sądowej protest wobec stanu bezczynności rozumianego w sposób określony art. 37 K.p.a. Po wtóre, dopuszczenie otwartego terminu do wniesienia skargi na bezczynność narusza przyjęty w procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej system wnoszenia środków zaskarżenia co do zasady ograniczonych terminem. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył również, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Z tego też względu niniejsza skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu przez CKL orzeczenia w dniu [...] października 2024 r. jest niedopuszczalna. Argumenty przedstawione w piśmie skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Nadto, zgodnie z treścią przepisu art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Zmiana przepisu art. 63 § 1 k.p.a., który od 5 października 2021 r. obliguje organy administracji do pozostawienia bez rozpoznania podania wniesionego na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej nastąpiła na podstawie art. 61 pkt 17 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2320). W tej sytuacji po 5 października 2021 r. organ jest zobowiązany do pozostawienia pisma bez rozpoznania, jeśli strona wniosła je do organu zwykłym e-mailem, a nie na adres ePUAP organu. Organ nie ma więc możliwości wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i właściwego podpisania złożonego e-maila (por. postanowienie NSA z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 466/22, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Wskazać należy, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 63 § 1 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani postanowienia. Należy zatem przyjąć, odwołując się do instytucji pozostawienia podania bez rozpoznania uregulowanej w art. 64 § 2 k.p.a., że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o której podjęciu należy powiadomić wnoszącego podanie. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący wniósł ponaglenie 13 września 2024 r. na adres e-mail [email protected]. Organ zawiadomieniem z dnia 1 października 2024 r. poinformował skarżącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zatem w sprawie nie wyczerpano nadto środka zaskarżenia, albowiem ponaglenie nie zostało skutecznie wniesione. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.