II SAB/Wa 709/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. W piśmie z dnia [...] września 2019 r. M.L., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: M.L., P. z siedzibą przy ul. T., [...] (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wójta Gminy [...] (dalej także: "organ") w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 zł (słownie: pięć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych 93/100). Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu [...] kwietnia 2016 r. skarżąca M.L., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: M.L., P. z siedzibą przy ul. T., [...] złożyła do Wójta Gminy [...] wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych. Zawiadomieniem z dnia [...] października 2016 r. Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - dalej także: "k.p.a.") w związku z art. 70b ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm., dalej także: "u.o.s.o.") - poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowanie wyjaśniającego okoliczności mające wpływ na ustalenie daty złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego. Jednocześnie, organ - powołując się na art. 50 k.p.a. - wezwał skarżącą do złożenia na piśmie wyjaśnień dotyczących niniejszej sprawy, w szczególności do ustosunkowania się do terminu otrzymania zaświadczenia Nr [...] Izby Rzemieślniczej [...] w [...], a także terminu nadania na poczcie przedmiotowego wniosku lub potwierdzenia daty osobistego złożenia wniosku. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej, Wójt Gminy [...], działając na podstawie 70b ust 6 w związku z ust 1 i ust. 2 pkt 1 i ust. 11 ustawy o systemie oświaty oraz art. 104 k.p.a., decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], odmówił przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: "SKO w [...]"), po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2016 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], odmówił przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przepis art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty przesądza to, iż pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli spełnili określone w ustawie warunki. Organ wskazał, że w toku kształcenia młodocianego pracownika pracodawca powinien spełniać wszystkie wymienione w ustawie przesłanki warunkujące uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia, a ponadto by młodociany ukończył naukę kształcenia i zdał egzamin, co oznacza, że wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika są spełnione dopiero wówczas, gdy młodociany zakończy proces przygotowywania do zawodu i zda egzamin, a w ślad za tym otwiera się trzymiesięczny termin na złożenie wniosku przez pracodawcę. Mając powyższe na względzie, organ zauważył, że młodociany pracownik K.S. ukończył rzemieślniczą naukę zawodu i [...] stycznia 2016 r. przystąpił do egzaminu czeladniczego, który złożył z pozytywnym wynikiem (vide: zaświadczenie Izby Rzemieślniczej [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.). Organ podniósł, że wniosek został wysłany pocztą przez Cech Rzemiosła i Przedsiębiorczości w [...] (data nadania 22 kwietnia 2016 r.), zatem z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, jaki - zgodnie z brzmieniem art. 70b ust 7 u.o.s.o. - pracodawca ma na złożenie wniosku. Organ wskazał także, iż zaświadczenie Izby Rzemieślniczej [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] nadane zostało w urzędzie pocztowym 26 stycznia 2016 r. W konsekwencji, Wójt Gminy [...] uznał, że skarżąca mogła złożyć wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 70b ust. 7 u.o.s.o. W związku z brakiem wniesienia odwołania, powyższa decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżącą wystąpiła do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku, Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. odmówił wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej - uchyliło w/w postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ. W wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, Wójt Gminy [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, powołując się na przepisy art. 32 i art. 37 § 1 i § 3 k.p.a., zwrócił się do Wójta Gminy [...] z ponagleniem, w którym wezwała organ do niezwłocznego załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W treści ponaglenia skarżąca zarzuciła, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła zarówno bezczynność organu, jak też zbędna zwłoka postępowania, która doprowadziła do naruszenia prawa skarżącej do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Decyzją dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Wójt Gminy [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] i odmówił przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 - dalej także: "u.s.g.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 570) - decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] - powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchyliło w/w decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w całości i orzekło, że na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawia uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], którą odmówiono przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], mając zaś na względzie poczynione szczegółowe ustalenia dotyczące dotychczasowego przebiegu całego postępowania zainicjowanego wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych - doszło do wniosku, iż wydanie przez Wójta Gminy [...] postanowienia z dnia [...] lipca 2018r. było w istocie bezpodstawne, bowiem nie istniały podstawy do wznowienia postępowania, m.in. ze względu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. W tej sytuacji SKO w [...] stwierdziło, że zaskarżona przez skarżącą decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., w której w istocie stwierdzono zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest wadliwa i wydana z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W tej sytuacji, SKO w [...] uznało, że konieczne jest uchylenie w całości spornej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. i wydanie decyzji, w której SKO w [...] orzekło co do istoty sprawy, stosownie do art. 138 § pkt 2 k.p.a. W konsekwencji, stwierdzając brak podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., SKO w [...] uznało, że koniecznym stało się wydanie - na podstawie w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., którą odmówiono przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych. W piśmie z dnia [...] września 2019 r. skarżąca, działając za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy [...] postępowania w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.S. w kwocie 5.491,93 złotych. Zarzucając Wójtowi Gminy [...] przewlekłe prowadzenie postępowania, skarżąca stwierdziła, że wskutek wspomnianej przewlekłości doszło do naruszenia przez organ praw skarżącej, jako strony postępowania, do rozpoznania sprawy bez zbędnej, nieuzasadnionej zwłoki. W konsekwencji, skarżąca uznała, że zachodzą uzasadnione podstawy do przyznania na jej rzecz rekompensaty pieniężnej z tytułu naruszenia przez organ prawa. Skarżąca stwierdziła, że od 2017 r., po uchyleniu decyzji przez SKO w [...], Wójt Gminy [...] wydał ponowną decyzję merytoryczną - odmowną dopiero w dniu [...] kwietnia 2019 r., po wniesieniu ponaglenia na podstawie przepisów art. 32 i art. 37 § 1 i § 3 k.p.a. Skarżąca podniosła, że istotą funkcjonowania administracji publicznej i samorządowej powinna być sprawna realizacja postawionych przed nią zadań, zaś sprawne działanie powinno charakteryzować się efektywnością, skutecznością i ekonomicznością. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt l SAB 60/99, skarżąca stwierdziła, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Ponadto, strona skarżąca zauważyła, że każdy obywatel ma prawo oczekiwać od administracji działań, które będą zmierzały do jak najszybszego załatwienia sprawy, zaś obowiązek rozpatrzenia sprawy w "rozsądnym" terminie jest standardem demokratycznego państwa prawnego i wynika wprost z art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także z art. 17 Europejskiego Kodeksu dobrej administracji przyjętego przez Parlament Europejski. Skarżąca wskazała jednocześnie, że nieznacznie przekroczony przez nią termin do złożenia wniosku o przyznanie jej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, który był podstawą wydania przez organ decyzji odmawiającej przyznania wspomnianego dofinansowania, świadczy o tym, iż sporna decyzja Wójt Gminy [...] była wysoce krzywdząca i niesprawiedliwa, zwłaszcza w tej konkretnej sprawie, kiedy weźmie się pod uwagę fakt, że organ również dopuścił się ponad dwuletniej zwłoki w załatwieniu sprawy. Mając powyższe na względzie, skarżąca zarzuciła, że zarówno Wójt Gminy [...], jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyły prawo skarżącej, jako strony postępowania, do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie w całości, bądź też - ewentualnie - o jej oddalenie. Wójt Gminy [...], opisując szczegółowo chronologię przebiegu dotychczasowego postępowania - stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Wójta Gminy [...], skarżąca nie poniosła żadnych negatywnych skutków związanych z działaniem organu. Organ podtrzymał jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko, że - w oparciu o obowiązujące normy prawne - skarżącej nie przysługiwało dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika z uwagi na uchybienie przez nią terminu do złożenia wniosku o wspomniane dofinansowanie, który nie może zostać przywrócony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w świetle przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 69-70). Również w dotychczasowym orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; podobnie: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12). Środkiem zwalczania przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach administracyjnych wszczętych do dnia 31 maja 2017 r. było zażalenie wniesione do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie było takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Obecnie, takim środkiem jest ponaglenie. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia przewlekłości. Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że "przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ" polega na niepodejmowaniu przez organ skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). W przypadku przewlekłości postępowania, czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Jak wynika z akt sprawy skarżąca wystąpiła w dniu [...] kwietnia 2016 r. do Wójta Gminy [...], jako organu właściwego, z wnioskiem o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, działając w tym zakresie w oparciu o przepis art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Jednocześnie, przyjmuje się, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w powyżej przytoczonym przepisie jest ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas - stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a. - organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 k.p.a. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej, a przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Ponadto, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślić trzeba jednocześnie, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy organ w ogóle nie podejmuje żadnych czynności. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś przedmiotowa sprawa z dnia [...] kwietnia 2016 r. została zakończona poprzez wydanie decyzji, a czynności w niej podejmowane, opisane w skardze – nie znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. W tej sytuacji, Wójt Gminy [...] nie dopuścił się zwłoki w załatwieniu sprawy w świetle art. 35 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, działania organu nie mieszczą się w zakresie pojęcia przewlekłości, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę odstępy czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że złożona skarga nie jest uzasadniona. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ nie uchybił powołanym powyżej przepisom k.p.a. Można zatem przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki oraz że na bieżąco monitorował sprawę. W aktach sprawy znajdują się zawiadomienia skierowane do strony skarżącej, w których organ informował, że sprawa zostanie załatwiona, co też się stało. W ocenie Sądu, czynności podjęte przez Wójta Gminy [...] nie świadczą o przewlekłym prowadzeniu przez ten organ postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wszelkie podejmowane przez ten organ czynności zmierzały do jej ostatecznego rozstrzygnięcia bez zbędnej zwłoki, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Warto jednocześnie zauważyć, że - w świetle art. 149 § 1a P.p.s.a. - jedynie w przypadku uznania skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ za zasadną, Sąd stwierdza, czy przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, wskazać trzeba, iż - zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. - wyłącznie w sytuacji uwzględnienia skargi na przewlekłość, Sąd może rozważyć zarówno wymierzenie organowi ewentualnej grzywny, czy też przyznania od organu na rzecz strony skarżącej stosownej sumy pieniężnej. W tej sytuacji, skoro - w ocenie Sądu - dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem strony skarżącej świadczy o tym, iż Wójt Gminy [...] faktycznie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania, uznać należy, że z uwagi na brak przewlekłości, nie było również podstaw prawnych do przyznania od organu na rzecz skarżącej wnioskowanej przez nią sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.