II SAB/Wa 719/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej adw. T. K. – oddala skargę – Pismem [...] lutego 2015 r. (data wpływu do organu [...] marca 2015 r.) Z. S. zwrócił się do Izby Adwokackiej w W., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej: "u.d.i.p." o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania dotyczące adwokata T. K.: 1. kiedy i na jakiej uczelni adwokat T. K. ukończył wyższe studia prawnicze; 2. jakich latach odbywał aplikację adwokacką; 3. kiedy złożył egzamin adwokacki; 4. kiedy został wpisany na listę adwokatów; 5. czy jest obecnie (ew. od kiedy) adwokatem niewykonującym zawodu; 6. kto był jego patronem; 7. czyim był (i ewentualnie jest obecnie) patronem; 8. czy toczyły się wobec niego postępowania dyscyplinarne; 9. czy orzeczono wobec niego kary dyscyplinarne (jeśli tak, o wskazanie jakie to były kary, kiedy były orzeczone i za jakie przewinienia); 10. czy miało wobec niego miejsce zatarcie kary dyscyplinarnej. Wnioskodawca wniósł o przesłanie powyższych informacji na wskazany adres. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu żądania zawartego we wniosku z dnia [...] marca 2015 r. Podała również, że podjęta w tym przedmiocie uchwała wraz z uzasadnieniem zostanie wysłana na wskazany adres do dnia [...] marca 2015 r. Za pismem z dnia [...] marca 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. przesłała wnioskodawcy odpis uchwały z dnia [...] marca 2015 r. ([...]). Mocą ww. uchwały ORA postanowiła jednogłośnie odmówić wnioskodawcy udzielenia żądanych informacji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołała m.in. art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazano, że T. K. jest adwokatem wpisanym na listę adwokatów Izby Adwokackiej w W.. Nie należy do kręgu adwokatów sprawujących funkcje w organach samorządu adwokackiego. Adwokatura, którą stanowi ogół adwokatów i aplikantów adwokackich, jest zorganizowana na zasadach samorządu zawodowego (art. 1 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 2014 r., poz. 635 ze zm.). Organy samorządu adwokatury w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne, są obowiązane do udostępniania informacji publicznych (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Jednocześnie, organy adwokatury w zakresie, w jakim są administratorami danych osobowych członków Adwokatury, są zobowiązane do bezwzględnego dochowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1182). Podano również, że organy samorządu adwokackiego mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.: - o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, a także majątku, którym organy dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a - c i lit. f); - o zasadach funkcjonowania - sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d - f); - o majątku publicznym - majątku samorządu adwokackiego oraz - jeżeli zostałaby udzielona - o pomocy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i g). Zaznaczono również, że prawo obywatela do informacji publicznej zostało wyrażone w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jako prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono również prawo do uzyskania informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych, jednak tylko w takim zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarnu Państwa. Zatem w ujęciu konstytucyjnym prawo do uzyskania informacji zostało wyraźnie związane z działalnością organów władzy publicznej, działalnością osób pełniących funkcje publiczne oraz z działalnością innych podmiotów, jeżeli wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem publicznym. W ocenie Okręgowej Rady Adwokackiej nie każda informacja posiadana lub wytworzona przez organ samorządu zawodowego podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. Z analizy przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., który powinien być interpretowany w kontekście art. 61 ust. 1 Konstytucji, wynika wyraźnie, iż obowiązek udostępniania informacji publicznej mają wyłącznie władze publiczne oraz podmioty wykonujące zadania publiczne (zadania władzy publicznej). Tworząc katalog podmiotów, o których mowa powyżej, ustawodawca podzielił je na dwie zasadnicze kategorie. Do udzielania informacji publicznej zobowiązane zostały po pierwsze - "władze publiczne", a po drugie - inne podmioty wykonujące "zadania publiczne" - posiadające takie informacje. Sformułowanie więc przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. przez użycie zwrotu "w szczególności" oznacza, że dany podmiot jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej, lecz tylko wtedy, gdy wykonuje zadania publiczne (zadania władzy publicznej). Informacje, których żądał Z. S. niewątpliwie nie należą do zakresu spraw wykonywanych przez organy samorządu adwokackiego jako zlecone zadania publiczne. Ponadto, adwokat nie pełniący żadnej funkcji samorządowej jest zawsze osobą prywatną i prawo do informacji o nim, niezależnie od uregulowań ustawy o ochronie danych osobowych, podlega ograniczeniu także stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Izby Adwokackiej w W. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia [...] marca 2015 r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że informacje, których udostępnienia żądał wnioskodawca nie należą do zakresu spraw publicznych samorządu zawodowego, a tym samym nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają ujawnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p. Z powołaniem się na te zarzuty skarżący wniósł o: (1) zobowiązanie Izby Adwokackiej do rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2015 r. poprzez udostępnienie informacji publicznej oraz (2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. W odniesieniu do Izby Adwokackiej, informacją publiczną będzie więc każda informacja odnosząca się do samej Izby Adwokackiej i jej organów, w zakresie wykonywania przez nią zadań publicznych. Zgodnie natomiast z treścią art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy samorządów zawodowych. W świetle powyższego organy samorządu adwokackiego są obowiązane do udzielania informacji publicznej na zasadach wynikających z u.d.i.p. Przy czym zgodnie z art. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, adwokaturę stanowi ogół adwokatów i aplikantów adwokackich. Adwokatura powołana została m.in. do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa - pełni zatem funkcje publiczne. Ponadto zawód adwokata jest zawodem zaufania publicznego. Zważywszy zatem, że T. K. należy do samorządu adwokackiego i jako adwokat jest osobą publiczną wykonującą zawód zaufania publicznego, informacje dotyczące jego zawodowej działalności stanowią informację publiczną. Skarżący zaznaczył, iż zwrócił się o udzielenie informacji dotyczących adwokata T. K. wyłącznie w odniesieniu do jego statusu adwokata, działalności zawodowej oraz drogi do uzyskania zawodu adwokata. Wszystkie żądane informacje dotyczą wyłącznie T. K. jako osoby wykonującej zawód zaufania publicznego i jako takie stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Ustawodawca nadał adwokatom liczne uprawnienia (na przykład prawo do reprezentowania stron przed sądami, prawo do poświadczania za zgodność z oryginałem kopii niektórych dokumentów, prawo powoływania się na tajemnicę zawodową), stawiając jednocześnie tej grupie zawodowej podwyższone wymagania dotyczące m.in. kształcenia w ramach aplikacji oraz przestrzegania zasad etyki zawodowej. Powyższe wymagania służyć mają interesowi publicznemu tj. mają gwarantować, iż osoby korzystające z usług adwokatów uzyskają profesjonalną pomoc prawną. W konsekwencji, wnioskowane informacje dotyczące sfery zawodowej adwokata należy potraktować jako informacje "o sprawach publicznych". Skarżący zauważył, iż ustawodawca nie wskazuje szczególnej formy udzielenia informacji publicznej na wniosek, stąd jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. O bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia informacji podmiot nie podejmuje w ww. terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Skarżącemu przysługuje zatem skarga na bezczynność do właściwego sądu administracyjnego. Skarżący podniósł również, że pismo Izby Adwokackiej stanowiące odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest wewnętrznie sprzeczne i nieuporządkowane w zakresie powoływanych w nim podstaw prawnych. W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że żądane informacje nie są informacją publiczną powołując przy tym na definicję informacji publicznej z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz przedstawiając wywód dotyczący wykonywania zadań publicznych w kontekście obowiązku udostępnienia informacji publicznych, wynikający z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Jednocześnie organ powołał przepisy art. 16 ust 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., które mogłyby mieć zastosowanie tylko w przypadku, w którym żądane informacje byłyby informacjami publicznymi. Skarżący zwrócił również uwagę, iż w ww. piśmie zawarto nieprawidłowe pouczenie w o trybie wniesienia odwołania do Prezydium Izby Adwokackiej. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka w W. wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej wskazując, iż wobec wydania uchwały z dnia [...] marca 2015 r. odmawiającej udzielenia skarżącemu wnioskowanych informacji, nie pozostaje w stanie bezczynności. Pismem z dnia 25 września 2015 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. zgłosiło swój udział w postępowaniu przez sądem administracyjnym w niniejszej sprawie na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". W uzasadnieniu wniosku Stowarzyszenie przedstawiło argumentację mającą przemawiać za przystąpieniem do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania oraz przychyliło się do stanowiska skarżącego zawartego w skardze. Postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 21 października 2015 r., na podstawie art. 33 § 2 ust. 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił organizację społeczną - Stowarzyszenie [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący sformułował wobec Izby Adwokackiej w W. zarzut bezczynności względem jego wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o udzielenie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, odpowiedzi na wyszczególnione pytania, dotyczące adwokata T. K.. Powyższa ustawa, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy samorządów gospodarczych i zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). W myśl art. 1 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego. Ogół adwokatów i aplikantów adwokackich mających siedzibę zawodową na terenie izby, której zasięg terytorialny określa Naczelna Rada Adwokacka, biorąc pod uwagę w szczególności podział terytorialny administracji sądowej, stanowi izbę adwokacką (art. 38 ww. ustawy). Organami izby adwokackiej są: (1) zgromadzenie izby składające się z adwokatów wykonujących zawód oraz delegatów pozostałych adwokatów, (2) okręgowa rada adwokacka, (3) sąd dyscyplinarny, (3a) rzecznik dyscyplinarny oraz (4) komisja rewizyjna (art. 39 ustawy). Do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których załatwienia ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym (art. 44 ust. 1). Z powyższego wynika, co nie było w sprawie kwestionowane, że Okręgowa Rada Adwokacka w W. - jako organ Izby Adwokackiej w W. (organ samorządu adwokackiego) - jest podmiotem obowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z udostępnianiem informacji publicznych. I tak, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot obowiązany, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: (1) udzielić informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); (2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., bowiem wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej bądź też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), ewentualnie poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); (3) odmówić udostępnienia informacji albo umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej stosownie do treści art. 16 u.d.i.p. (rozstrzygnięcia na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p.); (4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", określonego w art. 3 u.d.i.p. Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. podjęła uchwałę w przedmiocie ww. wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji dotyczących adwokata T. K. ([...]). Mocą tej uchwały, powołując w podstawie prawej art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o adwokaturze oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., Rada postanowiła jednogłośnie odmówić Z. S. udzielenia żądanych informacji. W pkt 2 uzasadnienia uchwały wskazano, że przedmiotowa sprawa została skierowana na posiedzenie Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w dniu [...] marca 2015 r. z rekomendacją Prezydium Rady o odmowie udzielenia wnioskowanej informacji. Na posiedzeniu Rady przeprowadzono dyskusję, po czym Dziekan zarządził imienne głosowanie stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. W uchwale zostali wymienieni członkowie Rady, który wzięli udział w głosowaniu - zgodnie z listą obecności załączoną do akt sprawy. Powyższa uchwała Okręgowej Rady Adwokackiej w W. stanowi rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ww. przepisem, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organem władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie art. 16 u.d.i.p. oznacza, że rozstrzygnięcia wymienionych podmiotów, niezależnie od tego jak zostaną formalnie nazwane, względnie nie zostaną opatrzone jakąkolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej: "k.p.a."., w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. Uznać zatem należy, że rozstrzygnięcia takie winny zawierać oznaczenie podmiotu, datę wydania, oznaczenie wnioskodawcy, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu (art. 107 § 1 k.p.a). Dodatkowo uzasadnienie rozstrzygnięcia o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. powinno zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji - art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.). W sprawie niniejszej rozstrzygnięcie Okręgowej Rady Adwokackiej w W. nie zostało nazwane decyzją, jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż spełnia to minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, publ: ONSA 1981 nr 2 poz. 91; z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1225/10, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozważania te znajdują odpowiednie zastosowanie również w stosunku do rozstrzygnięć podmiotów, o jakich mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W świetle powyższego uznać należy, że w przedmiotowej sprawie zostało wydane rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji w rozumieniu art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 u.d.i.p. Rozstrzygnięcie to, podjęte w formie uchwały z dnia [...] marca 2015 r., zawierało bowiem oznaczenie podmiotu od którego pochodzi (Okręgowa Rada Adwokacka w W. w wymienionym w uchwale składzie), oznaczenie adresata (imię i nazwisko wnioskodawcy wskazane w sentencji uchwały), rozstrzygnięcie (odmowa udzielenia żądanych informacji), podpis (uchwała została podjęta jednogłośnie przez członków Rady obecnych na posiedzeniu w dniu [...] marca 2015 r. zgodnie z listą obecności), uzasadnienie stanowiska oraz pouczenie o przysługującym wnioskodawcy środku zaskarżenia. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 12 oraz art. 45 ustawy Prawo o adwokaturze, okręgowa rada adwokacka rozpatruje sprawy, należące do jej właściwości - niezastrzeżone dla pozostałych organów samorządowych - w formie uchwał. Do ważności uchwał wymagana jest obecność co najmniej połowy jej członków, w tym dziekana lub wicedziekana (art. 45 ust. 1). W odniesieniu do podjętej w niniejszej sprawie uchwały powyższe wymogi zostały zachowane. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw prawnych do uznania, że w okolicznościach niniejszej sprawy Okręgowa Rada Adwokacka w W. pozostawała - w dacie złożenia skargi - w bezczynności względem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie ma tym samym racji skarżący twierdząc, że jego wniosek z dnia [...] lutego 2015 r. nie został rozpoznany, w sytuacji gdy Rada wydała rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia żądanych informacji w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Przy czym sam fakt niepowołania ww. przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia pozostaje bez wpływu na dokonaną kwalifikację. Z powyższych względów nie można zgodzić się ze skarżącym, że ww. rozstrzygnięcie miało charakter pisma informacyjnego o sposobie załatwienia wniosku (sformułowaniem "pismo" w odniesieniu do ww. uchwały z dnia [...] marca 2015 r. skarżący kilkakrotnie - nieprawidłowo - posługuje się w treści skargi). Zaznaczyć jednak należy, że pismem z dnia [...] marca 2015 r. Wicedziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w W. poinformował skarżącego o tym, że jego wniosek nie został uwzględniony, zaś uchwała podjęta w tej materii w dniu [...] marca 2015 r. wraz z uzasadnieniem zostanie doręczona skarżącemu do dnia [...] marca 2015 r., co następnie zostało uczynione. Można przy tym stwierdzić, że bezczynność Rady na gruncie u.d.i.p. miałaby miejsce wówczas, gdyby Rada poprzestała na przesłaniu ww. pisma informacyjnego o nieuwzględnieniu wniosku, nie podjęła i nie doręczyła skarżącemu ww. uchwały stanowiącej rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia żądanych informacji, nie zaś w sytuacji, gdy akt ten został odpowiednio podjęty i doręczony przed datą wniesienia skargi. Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje argumentację zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Rady wskazując, iż jest wewnętrznie sprzeczna. Jednocześnie skarżący przedstawia własne stanowisko w sprawie, iż żądana informacja - mająca walor informacji publicznej - podlega udostępnieniu bez ograniczenia wynikającego z prawa do prywatności, o którym mowa w art. 5 ust 2 u.d.i.p. Wskazać jednak należy, że merytoryczna ocena podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym ocena wywodów zawartych w jego uzasadnieniu, nie może być dokonana w niniejszym postępowaniu - ze skargi na bezczynność Rady w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Innymi słowy, rozstrzygnięcia Rady, podjętego przecież na podstawie przepisów ustawy o odstępie do informacji publicznej, nie można zwalczać poprzez wniesienie niniejszej skargi na bezczynność, lecz poprzez ewentualne wniesienie skargi na ostateczne rozstrzygnięcie organu wydane w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że istotą skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy w sposób przewidziany prawem. Zatem dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W sytuacji, gdy Okręgowa Rada Adwokacka w W. zrealizowała wniosek skarżącego poprzez wydanie rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji z powołaniem się na przepisy art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., Sąd nie ma podstaw do uznania, iż uzasadniony jest zarzut bezczynności, a w konsekwencji nie ma podstaw do zobowiązania Rady, w oparciu art. 149 § 1 p.p.s.a., do rozpatrzenia wniosku, tym bardziej w sposób zgodny ze stanowiskiem skarżącego. Kwestionowanie podjętego przez Radę rozstrzygnięcia mogło nastąpić jedynie w przewidzianym do tego trybie - zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1 (obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, nie będącego organem władzy publicznej) o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. W rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2015 r. Rada pouczyła skarżącego o prawie do wniesienia odwołania do Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w terminie 14 dni od daty jego doręczenia ma podstawie art. 46 ust. 1 i art. 12 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze oraz art. 129 § 1 i 2 k.p.a. Treść pouczenia pozostaje jednak bez wpływu na fakt wydania ww. rozstrzygnięcia, które - jak wskazano powyżej - zawiera minimum podstawowych elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. Zaznaczyć przy tym marginalnie należy, że zgodnie z art. 112 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania (...) nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zatem w przypadku ewentualnego uchybienia terminowi do wniesienia środka zaskarżenia na skutek błędnego pouczenia, strona może poszukiwać ochrony procesowej poprzez złożenie do organu wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 58 k.p.a. Końcowo, odnosząc się do powołanego w treści skargi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2014 r. o sygn. akt IV SA/Wr 478/14 Sąd zauważa, że przedmiotem skargi w tej sprawie nie była bezczynność, lecz pismo zakwalifikowane jako decyzja Okręgowej Rady Adwokackiej we W. z dnia [...] czerwca 2014 r. wydana w przedmiocie odmowy udostępnienia kserokopii uzasadnienia wszystkich negatywnych ocen cząstkowych z zakresu prawa karnego z egzaminów adwokackich przeprowadzonych w latach 2013-2014. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uchylił tę decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję Rady z dnia [...] maja 2014 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wskazując na naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a także przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konkludując, stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. został zrealizowany przez Okręgową Radę Adwokacką w W. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z dnia [...] marca 2015 r. o odmowie udostępnienia żądanej informacji, z powołaniem się na art. 16 u.d.i.p., nieuzasadniony jest zarzut bezczynności Rady na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego względu skarga podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o zasądzenie kosztów postępowania od skarżącego, bowiem zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje wyłącznie skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.