II OSK 1225/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia del. WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 164/10 w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 164/10, po rozpoznaniu skargi [...] sp. zo.o. z siedzibą w Piasecznie, uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy [...] września 2009r. nr [...], stanowiącego odpowiedź na wniosek o wznowienie postępowania w celu uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...].09.2005r. nr [...]ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domów wielorodzinnych na działce o nr. ew. [...], pomiędzy ulicami O. i G. w Warszawie, przeniesionej następnie decyzją z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] na [...] S.A. W uzasadnieniu wyroku podano, że Spółka [...]w piśmie z dnia 24 lipca 2009r. na podstawie art. 145 §1pkt 4 kpa wniosła o wznowienie postępowania w celu uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...].09.2005r. nr [...]. Wnioskodawca podniósł, iż wskutek wydania decyzji z dnia [...].08.2008r. nr [...] zatwierdzającej zamienny projekt budowlany i zmieniającej pozwolenie na budowę z dnia [...] .07.2007r. nr [...], umożliwiono inwestorowi przedsięwzięcia dokonanie połączenia komunikacyjnego budowanego osiedla domów jednorodzinnych z ulicą G. poprzez włączenie się do istniejącego zjazdu na teren [...]. Zdaniem skarżącej Spółki, przyjęte w zamiennym projekcie budowlanym rozwiązanie komunikacyjne spowoduje wykorzystanie nieruchomości, której jest właścicielem (działek ewiden. nr [...]) dla potrzeb obsługi komunikacyjnej budowanego przez [...] Sp. z.o.o. osiedla. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż Spółka [...]nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie i o wydaniu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy Naczelnik Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy pismem [...].09.2009r. nr [...] poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, iż jego wniosek o wznowienie postępowania jest bezprzedmiotowy w odniesieniu do etapu ustalania warunków zabudowy z uwagi na to, że inwestor posiada decyzję o pozwoleniu na budowę. [...] Spółka z.o.o. wniosła odwołanie od powyższego pisma traktując je jako merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postępowania, czyli decyzję wydaną na podstawie art. 149 § 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...].11.2009r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Zdaniem Kolegium, przedmiotowe pismo Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej [...].09.2009r. nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz jedynie informację udzieloną wnioskodawcy w odpowiedzi na jego wystąpienie. Organ podkreślił, iż pisma tego nie można uznać za władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach jednostki, zawierające minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, a przede wszystkim art. 107 § 1 i 3 kpa, wystarczających do zaliczenia go do decyzji istniejących w obrocie prawnym. [...]Sp. z.o.o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ odwoławczy, uznając pismo Naczelnika Wydziału za informację, dokonał błędnej wykładni art. 107 kpa. Skoro pismo to zawiera oznaczenie właściwego organu, od którego pochodzi, a także wskazanie strony do której zostało skierowane, jak i podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji w imieniu organu ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz rozstrzygnęło w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania - to w przekonaniu strony skarżącej- stanowi ono decyzję administracyjną, od której stronie przysługiwało odwołanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W ocenie Sądu I instancji skarga była zasadna, gdyż przedmiotowe pismo organu pierwszej instancji stanowi negatywne rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, czyli decyzję wydaną na podstawie art. 149 § 3 kpa. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż zgodnie z art.127§1 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z powyższego wynika, że odwołanie jest środkiem zaskarżenia, który przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu i instancji, organ odwoławczy dokonał błędnej oceny spornego pisma Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy [...] września 2009r., konsekwencją której jest przyjęcie przez organ, iż wymienione pismo nie może być uznane za decyzję administracyjną. Powołując się na naukę i orzecznictwo NSA stwierdzono, że ukształtowany został pogląd, iż kryterium kwalifikującym akt organu administracji publicznej do kategorii decyzji administracyjnej jest zewnętrzne, władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach jednostki, spełniające wymóg posiadania minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, które będzie wystarczające, ażeby zaliczyć akt do decyzji istniejących w obrocie prawnym. W ocenie Sądu, pismo [...] września 2009r. zawiera minimum elementów decyzji administracyjnej, a mianowicie oznaczenie właściwego organu, od którego pochodzi, adresata, czyli stronę, rozstrzygnięcie: w sposób negatywny orzeka o sposobie załatwienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, jak również podpis osoby upoważnionej do wydawania decyzji ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Jak wynika bowiem z przedłożonego w toku postępowania sądowego upoważnienia udzielonego M. G. w dniu 20 sierpnia 2007r. przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, była ona upoważniona do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w zakresie wynikającym z ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został w całości zaskarżony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: • art. 145 § 1 pkt 1 lit, c ppsa poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie niniejszej w toku postępowania poprzedzającego wydanie uchylonego postanowienia Kolegium dopuściło się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego skutkiem było uchylenie prawidłowego i zgodnego z prawem postanowienia SKO, • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa, polegające na błędnym uznaniu, iż pismo Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m. st. Warszawy [...] września 2009r. (znak: [...]) zawiera wszystkie elementy wymienione w owych przepisach, a co za tym idzie - że stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 149 § 3 kpa polegające na uznaniu, iż pismo organu wskazujące na bezprzedmiotowość postępowania stanowi decyzję odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 104 § 1 i 2 kpa polegające na błędnym uznaniu, iż pismo organu pierwszej instancji o charakterze wyjaśniającym rozstrzygnęło sprawę co do jej istoty, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie takie nastąpiło dopiero w decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r., • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 134 kpa polegające na uznaniu, że dopuszczalne jest złożenie odwołania od pisma o charakterze wyjaśniającym, nie rozstrzygającego sprawy co do jej istoty, a co za tym idzie - nie będącego decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 i 2 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że WSA bezpodstawnie uznał pismo Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m. st. Warszawy, [...] września 2009 r. nr [...], za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 kpa, którą odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a., ponieważ brak w nim rozstrzygnięcia sprawy wszczętej wnioskiem [...]Sp. z o.o. W powyższym piśmie zostało przedstawione jedynie wstępne stanowisko co do treści rzeczonego wniosku oraz możliwości dalszego procedowania, w świetle którego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] września 2005 r. miałoby być bezprzedmiotowe. Zdaniem kasatora, powyższego pisma nie da się zinterpretować jako odmowę wznowienia postępowania. W omawianym piśmie ani razu nie pada bowiem zwrot "odmowa wznowienia postępowania" czy inne sformułowanie o analogicznej treści, a jego autorka zaprasza wnioskodawcę do dalszych rozmów, co pozwala na stwierdzenie, że uznała ona rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy za kwestię otwartą. W przedmiotowym piśmie nie został w ogóle powołany - jako podstawa prawna - art. 149 § 3 kpa. Ponadto w skardze kasacyjnej wskazano, że • pismo nie zawiera próby czy to faktycznego, czy to prawnego uzasadnienia rzekomej odmowy wznowienia postępowania, • pismo to sporządzone zostało na piśmie z nagłówkiem firmowym Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, a nie Prezydenta m. st. Warszawy, • sformułowania o treści "Wydział Realizacji Urbanistycznej uprzejmie informuje", "Wydział Realizacji Urbanistycznej jest zdania" czy wreszcie "zdaniem WRU" świadczą dobitnie o tym, że w piśmie tym przedstawiono stanowisko wymienionego Wydziału, a nie Prezydenta m. st. Warszawy, • w żadnym miejscu pisma nie wskazano, że zaprezentowane w nim stanowisko jest stanowiskiem Prezydenta m. st. Warszawy, lub że zostało ono przedstawione w jego imieniu, • brak jest podstaw do stwierdzenia, iż osoba podpisana pod pismem działała z upoważnienia Prezydenta m. st. Warszawy, a nie w ramach posiadanych - jako naczelnik wydziału, do którego wpłynął wniosek [...]- kompetencji określonych wewnętrzną organizacją Urzędu m. st. Warszawy, • na mocy wspomnianego pisma na jego adresata ani nie nałożono jakichkolwiek obowiązków, ani nie nadano mu jakichkolwiek uprawnień, ani wreszcie nie zamknięto mu drogi do dochodzenia takich uprawnień; kwestia wznowienia postępowania pozostała otwarta, • nie zostało skierowane do wszystkich stron postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem inwestora, lecz jedynie do wnioskodawcy, • pismo to nie zawiera żadnego pouczenia co do możliwości jego zaskarżenia, • w aktach sprawy znajduje się pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. (znak: [...]), w którym wnioskodawca zawiadamiany jest o "wszczęciu postępowania administracyjnego z wniosku [...] Sp. z o.o. (...), w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z [...] września 2005 roku"; pismo to znajduje się w aktach sprawy, którymi dysponował w chwili orzekania WSA, z niejasnych przyczyn zostało jednak przez ów Sąd pominięte przy rozpatrywaniu skargi na postanowienie SKO, • wniosek [...]Sp. z o.o. z dnia 24 lipca 2009r. został rozstrzygnięty decyzją Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. (tj. przed datą wydania skarżonego wyroku WSA); decyzją tą wskazany organ odmówił -z powołaniem się na art. 149 § 3 k.p.a. - wznowienia postępowania w sprawie wskazanej we wniosku; [...]Sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, które jak dotąd - w dacie składania niniejszej skargi kasacyjnej - nie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. W skardze kasacyjnej zauważono, iż przyjęcie stanowiska WSA za trafne skutkować będzie uznaniem, że sprawa z wniosku [...]Sp. z o.o. z dnia 24 lipca 2009r. rozpatrzona została dwoma decyzjami: ułomną "decyzją" [...] września 2009r., oraz decyzją Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r., czego skutkiem może być w przyszłości konieczność stwierdzenia nieważności drugiej z wymienionych decyzji, stosownie do dyspozycji art. 156 § 1 pkt 3 kpa. [...] Spółka z o.o. w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2010r. stwierdziła, że skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, gdyż w jej ocenie Sąd instancji dokonał prawidłowej oceny pisma Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy z 17 września 2009 roku, kwalifikując je jako decyzję wydaną w sprawie. Uzasadnienie wyroku w sposób jasny wskazuje, że zarówno nauka jak i orzecznictwo sądów administracyjnych ustaliły minimalny zbiór elementów pozwalający na zakwalifikowanie aktu organu administracji jako decyzji administracyjnej. Stąd też, jeśli powyższy akt zawiera oznaczenie organu, adresata, rozstrzygnięcie oraz podpis - to stanowi decyzję administracyjną ,nawet jeśli nie zawiera wszystkich elementów o jakich mowa w artykule 107 kpa. Zdaniem [...]Spółka z o.o., w sytuacjach jak w niniejszej sprawie, tego typu decyzje będą obarczone pewnymi brakami formalnymi, jednakże to nie powoduje, że tracą one przymiotu decyzji. Podniesione w skardze kasacyjnej argumenty sprowadzają się jedynie do polemiki z oceną stanu faktycznego przyjętą przez Sąd, nie wnosząc żadnych nowych elementów w prawnej ocenie pisma Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. Dlatego też, w ocenie strony skarżącej, niesłuszny jest zarzut kasatora wskazujący na błąd w subsumcji popełniony przez Sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał stan faktyczny ustalony w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w przepisach postępowania administracyjnego. Uznanie za prawidłowe ustalenia Sądu I instancji co do potraktowania pisma Naczelnika Wydziału jako decyzji, w konsekwencji musi skutkować uznaniem dalszych zarzutów skargi kasacyjnej -w zakresie naruszenia przepisów art. 149, 104 i 134 Kpa za chybione. Natomiast odwoływanie się do skutków, jakie powoduje wyrok - istniejące w obrocie prawnym dwie decyzje administracyjne w tej samej sprawie - dla rozstrzygnięcia podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów jest prawnie bez znaczenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, że druga decyzja nie jest ostateczna, a sprawa jest rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie odwoławczym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Mając na uwadze fakt, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 2 ppsa, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z przepisami kpa: art. 104, art. 107 § 1 i 3, art. 134 oraz art. 149 § 3. W istocie, zarzuty skargi dotyczą nieuzasadnionego, zdaniem kasatora, uznania przez Sąd I instancji pisma [...] września 2009r. nr [...], stanowiącego odpowiedź na wniosek o wznowienie postępowania w celu uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...].09.2005r. nr [...]ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domów wielorodzinnych na działce o nr. ew. [...], pomiędzy ulicami O. i G. w Warszawie, za decyzję administracyjną. NSA nie podziela tego stanowiska. Pogląd w tej kwestii NSA opiera na dorobku doktryny i orzecznictwa. W doktrynie podkreśla się, że decyzją administracyjną jest "orzeczenie organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sprawie" (por. W. Dawidowicz, Polskie prawo administracyjne, Warszawa 1980, s. 47). Stanowi ona kwalifikowaną formę aktu administracyjnego z uwagi na to, że jej podejmowanie następuje w prawnie uregulowanym trybie (w postępowaniu administracyjnym). Decyzja administracyjna jest jedną z postaci indywidualnego aktu administracyjnego. Przepisy kpa uregulowały pojęcie decyzji administracyjnej jako aktu procesowego (por. J. Borkowski, Decyzja administracyjna, Łódź 1998, s. 31-38). W art. 107 § 1 kpa zostały określone niezbędne elementy decyzji, do których między innymi należą: oznaczenie organu administracji państwowej, data wydania decyzji, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienie faktyczne i prawne, podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lipca 1981 r. SA 1163/81 (publ: OSPiKA 1982 z. 9-10 poz. 169), wyjaśnił, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Z kolei samo nazwanie czynności organu administracyjnego decyzją nie wystarcza do zakwalifikowania tej czynności do kategorii decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli tak nazwana czynność nie będzie posiadać minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, a jednocześnie gdy nie będzie stanowić władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach indywidualnych jednostki (por. J. Borkowski i B. Adamiak "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2010, s. 254). Również w późniejszym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji wymienione w art. § 1 k.p.a. (por. wyrok z 22 września 1981 r. SA 791/81, publ: ONSA 1981 Nr 2 poz. 91 oraz wyrok z 8 lutego 1983 r. SA/Wr 559/82, publ: ONSA 1983 Nr 1 poz. 3, postanowienia NSA z 21 marca 2002 r. - II SA 2213/01 LEX nr 157973; wyrok NSA z 15 marca 2001 r. - V SA 2938/99 LEX nr 51259). Wobec powyższego, uwzględniając nie tyle katalog elementów z art. 107 § 1 k.p.a., ile składniki stosunku prawnego, wskazuje się na następujące konieczne elementy decyzji: określenie podmiotu nabycia praw lub ustalenia obowiązku, sformułowanie treści tego prawa lub obowiązku albo ustosunkowanie się do żądania strony, możliwość ustalenia podstawy prawnej działania organu administracji oraz oznaczenie tego organu (wyrok NSA z 2.12.2010r, sygn. akt II GSK 1379/10 dostępny w internecie w systemie CBOiS - pod adresem cbois.nsa.gov.pl) Oceniając pismo Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy [...] września 2009r. nr [...] z uwzględnieniem powyższych uwag należy stwierdzić, że w sposób władczy i jednostronny ustosunkowuje się ono do żądania strony, a przy tym wskazuje organ, od którego pochodzi, datę i zawiera podpis osoby reprezentującej organ administracji. Istotę odniesienia się organu do żądania strony NSA odczytuje w słowach: "W związku z nową sytuacją prawną na tym terenie i z uwagi na to, że inwestor posiada decyzje o pozwoleniu na budowę, wniosek o wznowienie postępowania jest bezprzedmiotowy w odniesieniu do etapu ustalenia warunków zabudowy". Kastor odczytał te słowa jako uznanie wniosku "za bezprzedmiotowy". W istocie, w tej formule zawarta jest odmowa wznowienia postępowania. Określenie to zawiera w sobie rozstrzygnięcie sprawy co do żądania strony, a tego rodzaju rozstrzygnięcie jest w myśl art. 104 § 2 kpa warunkiem niezbędnym decyzji administracyjnej. Z tych wszystkich względów, pismo z 17 września 2009 r. jest decyzją administracyjną, choć nie spełnia wszystkich wymogów, jakie dla decyzji określa art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy, zdaniem NSA, SKO bezpodstawnie uznało, że zaskarżone pismo Naczelnika Wydziału Realizacji Urbanistycznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy [...] września 2009r. nr [...] nie jest decyzją. Trafnie natomiast określił charakter prawny tego pisma WSA w Warszawie w wyroku z 22 lutego 2010 r. (sygn. akt IV Sa/Wa 164/10). Fakt późniejszego wydania przez organ I instancji decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. jest bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Z odpowiedzi na skargę kasacyjną (26.05.2010r.) wynika, że sprawa z odwołania od tej decyzji jest w toku. Nawet gdyby była już rozpoznana, zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 3 kpa. Skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.