II SAB/Wa 740/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność PKS [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi A. K. (zwany dalej: "Skarżącym") wnioskiem z 19 marca 2018r. zwrócił się do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej "Spółką") o udzielenie mu informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów w autobusach Spółki. Spółka nie udzieliła odpowiedzi na powyższy wniosek. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o: - stwierdzenie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, - zobowiązanie strony przeciwnej do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż Spółka jest zobowiązana w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001r. Nr 112 poz. 1198 ze zm.; zwana dalej: "u.d.i.p."). Spółka wykonuje zadania publiczne w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jak również dysponuje publicznym majątkiem w postaci dopłat z budżetu państwa do biletów ulgowych. Spółka w odpowiedzi na skargę poinformowała, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. Nie jest bowiem żadnym z podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p. Nie wykonywała i nie wykonuje zadań publicznych w zakresie publicznego transportu zbiorowego i nie dysponowała i nie dysponuje publicznym majątkiem w postaci dopłat z budżetu państwa do biletów ulgowych. Wszelkie przewozy, jakie wykonuje są usługami świadczonymi na rzecz osób indywidualnych lub firm prywatnych i rozliczane są na podstawie faktur VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na inne akty wymienione w tym przepisie, jak również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy ww. przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. W sprawie Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Spółki w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Należało zatem zbadać, czy skarga z 30 stycznia 2018r. była dopuszczalna i, czy Spółka jest organem administracji w sensie funkcjonalnym - czy na podstawie przepisów ustawy wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym bądź, czy Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają Spółce pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (por. postanowienie NSA z 16 października 2012r. sygn. akt I OZ 309/12). Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określa, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2), a także podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). W przypadku osób prawnych niereprezentujących Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych lub innych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne, ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do tych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 14 kwietnia 2005r. sygn. akt I OPS 1/05, podjętej w składzie 7 sędziów (ONSAiWSA 2005r. nr 4, poz. 63), wskazał, że wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Z akt sprawy (odpisu aktualnego z Rejestru KRS i pisma Spółki) wynika, że w dacie złożenia przez Skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej Spółka nie była i nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż nie wykonuje zadań publicznych ani nie dysponuje majątkiem publicznym. Również Skarb Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, ani jednostki samorządu gospodarczego i zawodowego nie posiadają w Spółce pozycji dominującej w rozumieniu przepisów ustawy z 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. nr 50, poz. 331 ze zm.). Spółka jest spółką prawa handlowego (nr [...]). Spółce nie powierzono realizacji zadań publicznych w jednej z form określonych w art. 3 P.p.s.a., dlatego podmiot ten nie stał się organem administracji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Spółka nie mieści się więc w katalogu podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., co oznacza, że nie jest ona zobowiązana do rozpoznania wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Stąd też skarga na bezczynność Spółki w takim zakresie była niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Sąd, mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu od skargi postanowiono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.