II SAB/Wa 752/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. A. M. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (zwanego dalej: "Dyrektorem NCBiR") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. – przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej – Skarżąca wystąpiła do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (zwanego dalej: "NCBiR") o udostępnienie dokumentów dotyczących realizacji i rozliczenia umowy nr [...] o dofinansowanie realizacji projektu o nazwie "[...]", w szczególności wszelkich raportów i sprawozdań, zarówno merytorycznych, jak i finansowych oraz dokumentów potwierdzających przekazanie przez NCBiR środków na realizację projektu (kiedy, komu i w jakiej wysokości). Jednocześnie Skarżąca wskazała, iż z posiadanych przez nią informacji wynika, iż przedmiotowa umowa została zawarta pomiędzy NCBiR a Spółką z o.o. [...], działającą jako lider konsorcjum, w skład którego wchodziły: [...] oraz Uniwersytet [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. NCBiR poinformowało, iż aby skutecznie domagać się informacji publicznej należy wskazać jakiej informacji wnioskodawca oczekuje poprzez określenie jej zakresu, przedmiotu lub innych danych pozwalających organowi na jej odszukanie. NCBiR wyjaśniło przy tym, iż wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, wobec czego organ zmierza do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym, wezwano Skarżącą: 1) do sprecyzowania wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. poprzez wskazanie, do jakich dokumentów lub informacji dotyczących umowy odnosi się wniosek – w terminie 14 dni pod rygorem umorzenia postępowania w tym zakresie; 2) do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego własnoręczne podpisanie – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia. Skarżąca udzieliła odpowiedzi w wiadomości elektronicznej z dnia [...] lipca 2018 r. podnosząc, iż w jej ocenie wniosek został dostatecznie sprecyzowany i na jego podstawie możliwe jest ustalenie, o jakie dokumenty chodzi. Jednocześnie wskazała, iż wnosi o udostępnienie dokumentów, z których wynika komu, kiedy i jakie kwoty zostały przekazane tytułem dofinansowania projektu. Odnosząc się natomiast do wezwania do własnoręcznego podpisania wniosku Skarżąca podniosła, iż wniosek o informację publiczną nie musi być podpisany, w związku z czym został on skutecznie złożony. Pismem z dnia [...] września 2018 r. Skarżąca wystąpiła do NCBiR z ponagleniem. NCBiR udzieliło odpowiedzi na ponaglenie w piśmie z dnia [...] września 2018 r. podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. Podkreślono przy tym, iż organ zmierzał do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, co powodowało konieczność wezwania Skarżącej do podpisania wniosku, natomiast wobec nieuzupełnienia tego braku formalnego – pozostawiono go bez rozpoznania. Skarżąca wystąpiła z kolejnym wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. o udostępnienie tożsamej z wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. informacji publicznej. Wniosek ten został podpisany własnoręcznie przez Skarżącą. Ponadto wskazała ona, iż bardziej precyzyjne określenie przedmiotu żądania nie jest możliwe, bowiem Skarżąca nie ma wiedzy jakie konkretnie dokumenty NCBiR posiada. Pismem z dnia [...] października 2018 r. NCBiR wyjaśniło, iż wniosek z dnia [...] października 2018 r. ma identyczną treść jak wniosek złożony przez A. F., pracującą w tej samej kancelarii prawnej, co Skarżąca i reprezentującą Rektora [...], pozostającego w sporze sądowym (o zapłatę) ze Spółką z o.o. [...]. W konsekwencji NCBiR uznało, iż ponowny wniosek jest wnioskiem pozornym, bowiem w istocie nie zmierza do uzyskania informacji służącej celom publicznym, lecz indywidualnym, związanym z procesem cywilnym. Skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 23 listopada 2018 r. na bezczynność Dyrektora NCBiR w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2018 r., w związku z wnioskiem tożsamej treści z dnia [...] października 2018 r., wnosząc o: zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania wniosku; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim; przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy tej kwoty; a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ nie udzielił żądanych informacji mimo tego, iż nie zaprzeczył by miały one walor informacji publicznej. Jednocześnie organ nie wskazał okoliczności – wynikających z prawa powszechnie obowiązującego – stanowiących podstawę do wydania decyzji odmownej. Skarżąca zarzuciła także, iż organ nie miał prawa żądać by wniosek został podpisany. Ponadto wskazała, iż organ nie ma prawa badać interesu prawnego w udostępnieniu informacji publicznej, bowiem Skarżąca wystąpiła z wnioskiem jako osoba prywatna i nie ma znaczenia, że jest ona również profesjonalnym prawnikiem występującym w sporach sadowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; zwanej dalej: "u.d.i.p.") bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podnosi się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takich informacji. Poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje to, że Dyrektor NCBiR jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dokonując natomiast oceny tego, czy przedmiotem żądania Skarżącej była informacja publiczna, przypomnieć trzeba, iż definicję "informacji publicznej" zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Powyższy przepis stanowi ustawową regulację konstytucyjnej normy zawartej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która daje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. W orzecznictwie podkreśla się również, iż analiza art. 6 u.d.i.p. wykazuje na to, że wnioskiem informacyjnym może być objęte także pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Informacją publiczną będą więc nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane lub posiadane przez podmiot obowiązany, ale także wszystko to, co wiąże się z działaniem takiego podmiotu, w zakresie, o którym mowa w art. 1 u.d.i.p. tj. w zakresie spraw publicznych. Będą objęte nią zatem informacje dotyczące także zachowania organów, ich aktywności podejmowanej w celu realizacji zadań publicznych i efekty tej aktywności. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy wskazać w pierwszej kolejności należy, iż przedmiotem wniosku Skarżącej z dnia [...] lipca 2018 r. objęte zostały "dokumenty" dotyczące "realizacji i rozliczenia" wskazanej umowy zawartej z NCBiR na dofinansowanie realizacji konkretnego projektu. Skarżąca doprecyzowała także, iż chodzi jej "w szczególności" o wszelkie raporty, sprawozdania (merytoryczne i finansowe) oraz dokumenty potwierdzające przekazanie środków na realizację projektu. Podnieść zatem należy, iż dokumenty wytworzone w indywidualnym postępowaniu administracyjnym (postępowaniu z wniosku o udzielenie dofinansowania) mogą – co do zasady – stanowić informacje publiczne w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Niemniej jednak, o tym czy określony dokument bądź fakt będzie można uznać za tego rodzaju informację, decydować musi jego indywidualna analiza w świetle zakreślonych wyżej przesłanek. W konsekwencji, aby można było dokonać takiej oceny, konieczne jest ustalenie, o jaki konkretnie dokumenty chodziło Skarżącej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 18 października 2017 r. o sygn. akt I OSK 3521/15, zgodnie z którym, prawo o udzielenie informacji publicznej, którego realizacji domaga się wnioskodawca musi zostać we wniosku skonkretyzowane. Każdy wniosek, niezależnie od tego, jaki rodzaj postępowania ma wszczynać, musi zawierać co najmniej takie dane i być na tyle precyzyjny, aby możliwe było jego załatwienie zgodnie z prawem. Zarówno norma konstytucyjna zawarta w art. 61 Konstytucji RP, jak i art. 6 u.d.i.p., będący przykładowym wyliczeniem rodzajów takiej informacji, zawierają bardzo ogólne wskazania co do zakresów, których może dotyczyć wniosek rozpoznawany w oparciu o art. 10 u.d.i.p. I tak np. określenie "działalność organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne" ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy. Podobnie oceniać należy pozostałą treść pojęciową zawartą w art. 6 u.d.i.p. Dlatego nie można uznać, że prawidłowy jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wnioski tak sformułowane nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, bowiem nie jest określony zakres żądania. Sąd ten wskazał również, iż w piśmiennictwie wyraża się przekonanie, że udostępnieniu podlegają określonego rodzaju informacje, a nie akta czy znajdujące się w nich dokumenty (por. Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sadowoadministracyjnym, Hanna Knysiak - Molczyk, Lexis Nexis, Warszawa 2013, s. 191; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy wskazać dodatkowo trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jak to słusznie wskazywał organ w kierowanej do Skarżącej korespondencji, w myśl art. 15 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 87 ze zm.), wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (ust. 1), zaś informacje o wynikach realizacji tych zadań finansowanych mogą być udostępniane wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań (ust. 2). W ocenie Sądu, zgodzić należało się zatem z działającym w sprawie organem, iż wskazany przez Skarżącą przedmiot żądania nie pozwalał na ustalenie konkretnych dokumentów, o udostępnienie których wnosi, a w konsekwencji nie pozwalał na dokonanie oceny, czy każdy z tych dokumentów, po pierwsze – posiadał walor informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, a po drugie – czy jego udostępnienie jako informacji tego rodzaju, nie podlegało wyłączeniu z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa. W konsekwencji za prawidłowe uznać trzeba było wezwanie zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. o wskazanie, do jakich dokumentów lub informacji dotyczących realizacji i rozliczenia umowy odnosi się wniosek. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, iż w sytuacji, gdy podmiot wnioskuje na podstawie u.d.i.p. o udostępnienie zbioru dokumentów, należy go zobowiązać do sprecyzowania, o które konkretnie dokumenty chodzi. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 12 września 2013 r. o sygn. akt I OPS 7/13, zgodnie z którym, prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Jako nienaruszające prawa ocenić należało również wezwanie Skarżącej do podpisania wniosku. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, w niniejszej sprawie zachodziła podstawa by zakładać możliwość wydania decyzji odmownej, z uwagi na przywołaną wyżej treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o finansowaniu nauki. W konsekwencji, organ zmierzając do realizacji normy prawnej z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wezwał Skarżącą pismem z dnia [...] lipca 2018 r. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez jego podpisanie – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zatem rygoru przewidzianego w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."). Działanie takie znajduje oparcie w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Przypomnieć bowiem należy, iż w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. wyróżnia się dwa etapy postępowania o różnym charakterze, mające za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie. Wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda natomiast inaczej, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15). W wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 1002/09, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy k.p.a., co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 7/17, a Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela go w całości i przyjmuje za własny. Mając zatem na uwadze okoliczność, iż organ zmierzał w niniejszej sprawie do wydania decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku Skarżącej z dnia 3 lipca 2018 r. poprzez jego własnoręczne podpisanie, uznać należało za prawidłowe. Wskazać następnie trzeba, iż w piśmie z dnia [...] września 2018 r. organ poinformował Skarżącą, iż z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego wniosku w zakreślonym terminie, został on pozostawiony bez rozpoznania. Przypomnieć w tym miejscu należy uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 (LEX nr 1356405, G.Prawna 2013/171/1), w której, odpowiadając na pytanie prawne przedstawione przez Rzecznika Praw Obywatelskich odnośnie charakteru prawnego pozostawienia podania bez rozpoznania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał szerokiej analizy instytucji przewidzianej w art. 64 § 2 k.p.a. W uchwale tej przesądzono, że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie, jak również wyjaśniono, że od czynności takiej nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w k.p.a. (odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismo takie nie jest, bowiem ani decyzją, ani postanowieniem. Ponadto przesądzono w niej, iż następstwem pozostawienia podania bez rozpoznania jest zakończenie postępowania administracyjnego bez wydania decyzji, co wyklucza kwestionowanie tej czynności w drodze odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Mając zatem na uwadze to, iż Sąd uznał wezwanie z dnia [...] lipca 2018 r. za prawidłowe, jak również to, iż Skarżąca nie zastosowała się do jego treści w zakreślonym terminie, pozostawienie wniosku bez rozpoznania – o czym poinformowano stronę w piśmie z dnia [...] września 2018 r. – wyklucza bezczynność organu w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że organ wyczerpał obowiązki informacyjne w sytuacji, gdy wezwał Skarżącą do usunięcia braku formalnego wniosku, a w wezwaniu tym wskazał przewidziany ustawą termin dla dokonania tej czynności i prawidłowo pouczył o skutkach prawnych niezastosowania się do wezwania. W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność Dyrektora NCBiR w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu, dalsze prowadzenie postępowania wywołanego tym wnioskiem nie było możliwe, wobec czego nie można zarzucić organowi bezczynności w jego rozpatrzeniu w dacie złożenia skargi. Końcowo podnieść należy, iż skarga z dnia 23 listopada 2018 r. była skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2018 r. Skarżąca podniosła jednocześnie, iż bezczynność organu w tym przedmiocie pozostaje "w związku" – co należy wyraźnie podkreślić – "z wnioskiem tożsamej treści z dnia [...] października 2018 r.". Oznacza to w konsekwencji, iż kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęta była wyłącznie bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2018 r. Natomiast wywody organu i Skarżącej – będącej przy tym profesjonalnym prawnikiem, co nie może być obojętne dla określenie przedmiotu zaskarżenia – odnoszące się do wniosku z dnia [...] października 2018 r. pozostawały poza granicami niniejszej sprawy. Niemniej jednak, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przywołane przez organ stanowisko w zakresie sygnalizowanego w orzecznictwie zjawiska nadużycia prawa do informacji publicznej. Gdyby bowiem uznać, że Skarżąca dąży do uzyskania wskazanych dokumentów kierując się interesem swojego mocodawcy (interesem prywatnym), to żądanie takie tym bardziej nie zasługuje na uwzględnienie w świetle regulacji u.d.i.p. Jak to się bowiem jednolicie wskazuje, wykładnia przepisów ustawy powinna dokonywać się zgodnie z jej celem, a niewątpliwie takim celem nie jest udzielanie informacji służących bezpośrednio lub pośrednio uzyskiwaniu kontroli wnioskodawców nad innymi obywatelami, lecz wspieraniu transparentności w kontekście wzmacniania kontroli społecznej nad działalnością władzy publicznej. Wolą ustawodawcy było bowiem zapewnienie społecznej kontroli władzy publicznej poprzez umożliwienie obywatelom dostępu do informacji publicznych, a nie publicznego dostępu do każdej informacji w indywidualnych celach. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga i zawarte w niej wnioski nie zasługują na uwzględnienie, co obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), o czym orzeczono w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 tej ustawy.