II SAB/Wa 782/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku M. B. z dnia 17 października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych identyfikujących wystawcę faktury VAT z dnia [...] sierpnia 2012 r. dotyczącej zrealizowanego w 2012 r. przedsięwzięcia z funduszu sołeckiego we wsi C., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz M.B. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie w sprawie zainicjowane zostało wnioskiem M. B., skierowanym do Wójta Gminy P., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie faktury za wykonanie przedsięwzięcia z funduszu sołeckiego we wsi C. W odpowiedzi na wniosek organ odmówił jego uwzględnienia, podnosząc, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionej przez wnioskodawczynię skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 496/12 zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku. Wykonując powyższy wyrok organ przy piśmie z 27 czerwca 2013 r. przesłał stronie sporną fakturę, usuwając z niej dane identyfikujące wystawcę. Wnioskodawczyni wywiodła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu. Podniosła, iż bezczynność organu polega na nieudzieleniu w całości żądanej informacji. Wniosek inicjujący postępowanie dotyczył bowiem ujawnienia całej faktury VAT, a nie faktury bez uwidocznienia danych osobowych jej wystawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając sprawę, wskutek wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 389/13 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2015 r. uchylił powyższy wyrok Sadu I instancji, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że podziela zasadność zarzutu, iż doszło do naruszenia przez Sąd art. 16 ust. 1 i 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, że anonimizacja udostępnianej informacji bez wydania decyzji odmownej, nie może być kwestionowana w drodze skargi na bezczynność, jak również, że w takim przypadku zachodzi konieczność wyczerpania środków zaskarżenia. Odnosząc się zaś do meritum sprawy, Sąd kasacyjny powołał się m.in. na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1512/11 i zawarte w nim stwierdzenie, że: "przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do zrealizowania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku uchylającym rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przywołanym we wstępie niniejszego uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 601/14 Sąd kasacyjny przesądził, że anonimizacja udostępnianej informacji bez wydania decyzji odmownej, może być kwestionowana w drodze skargi na bezczynność, jak również, że w takim przypadku nie zachodzi konieczność wyczerpania środków zaskarżenia. Przesądził również, że w przypadku przedstawienia przez organ zobowiązany informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, dojdzie do bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Przenosząc powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego na realia niniejszej sprawy, jako zasadna jawi się konkluzja, iż organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku w części, w jakiej utajnił dane osobowe wystawcy faktury. Intencja strony ujawniona we wniosku była czytelna i nie mogła nastręczać obiektywnych wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu przedmiotowego wniosku. Skoro bowiem strona domagała się ujawnienia konkretnej faktury, to jest oczywiste, iż jej wolą była możliwość zapoznania się ze wszystkimi elementami tego dokumentu księgowego. Nadto należy pamiętać o tym, że informacja o osobie wystawcy faktury jest jednym z najistotniejszych elementów takiego dokumentu, bez którego, dokument ten zawierałby braki uniemożliwiające realizację faktury. Stąd więc element ten należy traktować jako informację immanentnie związaną z istnieniem w obrocie prawnym dokumentu księgowego, jakim jest faktura i wpływającą na ważność tego dokumentu. Wobec powyższego, skoro informacja, jakiej udzielił organ wnioskodawczyni, była informacją niepełną, to tym samym w zakresie w jakim żądana informacja nie została ujawniona i w jakim organ nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, zaistniała bezczynność po stronie organu. Stąd więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku w zakresie w jakim informacja żądana przez wnioskodawczynię nie została udzielona, a w jakim to zakresie organ nie wydał decyzji o odmowie udzielenia spornej informacji. O kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie tutejszego Sądu, bezczynność organu nie miała jednak cech bezczynności kwalifikowanej. Organ ustosunkował się bowiem do wniosku strony, a brak wszczęcia żądanego postępowania wynikał z odmiennej interpretacji przepisów prawa.