II SAB/Wa 786/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Lucyna Staniszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Szpitala Specjalistycznego im. [...] w [...] na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] (zwane dalej "SKO") decyzja z [...] października 2023r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2023r. nr [...], przyznającą J. S. (zwany dalej "Skarżącym") dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy - od [...] września 2023r. do [...] lutego 2024 r. w wysokości 332,04 zł miesięcznie. SKO w podstawie prawnej decyzji wskazało art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021r., poz. 735), art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018r., poz. 570) w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 ust. 1 i 5, art. 6 ust. 3, 4, 4a i art. 7 ust. 5 ustawy z 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2023r., poz. 1335, zwana dalej "u.d.m."). Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że Skarżący zwrócił się [...] sierpnia 2023r. do Prezydenta [...] o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wskazując, że wspólnie z synem prowadzą gospodarstwo domowe. Prezydent [...] w ww. decyzji ustalił, że dochody rodziny (w przeliczeniu na osobę w rodzinie) nie przekraczają kryterium dochodowego. Powierzchnia lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.d.m. Zdaniem SKO wyliczenia przeprowadzone przez organ pierwszej instancji i ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego na 332,04 zł było prawidłowe i odpowiadało prawu oraz nie zawierało omyłek. Skarżący nie kwestionował też wysokość przyznanego świadczenia. Skarżący w odwołaniu poniósł, że dodatek powinien przysługiwać od sierpnia 2023r., czyli od dnia złożenia wniosku oraz, że jest osobą chorą, a pogarszający się stan zdrowia i pobyt w szpitalu zainicjował złożenie wniosku. Zdaniem SKO, zgodnie z treścią art. 7 ust. 5 u.d.m. ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Skoro Skarżący złożył wniosek [...] sierpnia 2023r., dodatek mieszkaniowy przyznano od [...] września 2023 r. - zgodnie z obowiązującym przepisem. Przepis art. 7 ust. 5 u.d.m. jest jasny i jednoznaczny i nie wymaga skomplikowanej wykładni. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 19 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 1448/10 wyraźnie wskazał, że użyte ww. przepisie sformułowanie "przyznaje na okres 6 miesięcy", należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony organ rozpoznając sprawę dodatku przysługującego w okresie od dnia pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek, ocenia zasadność tego wniosku w całym tym okresie i stosownie do wyniku tej oceny, orzeka o przyznaniu dodatku na te miesiące, na które dodatek stosownie do poczynionych ustaleń może być przyznany. Decyzje w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego są decyzjami związanymi, nie przewidują luzu decyzyjnego w zakresie ustalenia kwoty dodatku, więc argumentacja Skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie. Prezydent [...] zebrał i ocenił całość materiału dowodowego, prawidłowo przeprowadził niezbędne obliczenia i prawidłowo wskazał podstawę prawną przyznania dodatku mieszkaniowego. 2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] listopada 2023r., uzupełnionej pismem z [...] grudnia 2023r. podniósł, że przy wydawaniu decyzji posłużono się zasadami prawa handlowego, a nie wzięto pod rozwagę zasad pomocy społecznej. Skarżący wskazał, że dodatek mieszkaniowy nie jest doraźną pomocą miasta, lecz ma charakter cykliczny, jest przyznawany co 6 miesięcy. Skarżący miał prawo do zachowania terminu oraz jego przywrócenia, bo zachodził uzasadniony przypadek - udokumentowana choroba uniemożliwiająca zachowanie terminu na złożenie wniosku jako czynności formalnej. Zdaniem Skarżącego jedynym powodem do zmiany okresu (w tym przypadku pominięciu jednego miesiąca w zastosowaniu ulgi) może być jedynie niespełnienie warunków ustawy w związku z wypłatą jednorazową jakiegoś świadczenia, bądź wynagrodzenia, które miałoby wpływ na zmianę sytuacji materialnej osoby, wnoszącej o przyznanie ulgi, a takiej sytuacji Skarżący nie wskazuje jako powodu do wstrzymania świadczenia na okres jednego miesiąca (sierpień 2023r.) i wznowienie jej od miesiąca wrzesień. Czynsz regulowany ma charakter cykliczny podobnie, jak ulga i podlega tym samym zasadom. Ustawa została powiązana ze zmianami czynszu i nie opiera się na konkretnych obliczeniach opartych na opłacie za konkretne miesiące. Zdaniem Skarżącego miasto niezasadnie wstrzymuje pomoc za jeden miesiąc. Skarżący podkreślił, że wnosił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, w związku z czynnikiem chorobowym, który uniemożliwił mu złożenie wniosku w terminie. Natomiast organ w decyzji posłużył się literą prawa w sposób niezgodny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, wykorzystując zapisy ustawy do czynienia oszczędności w zobowiązaniach i narzucił na Skarżącego zastosowanie ustawy w sposób umożliwiający jej dopełnienie. Skarżący podniósł, że nie miał wpływu na datę złożenia wniosku (zdarzenie losowe - czynnik chorobowy). 3. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd administracyjny, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Możliwe jest zatem wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej (np. decyzji), po stwierdzeniu, że narusza ona bądź przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepis prawa dający podstawę do wznowienia postępowania, lub po ustaleniu, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd administracyjny innymi słowy, kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Sąd, stosownie do art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. Sąd administracyjny nie orzeka zatem co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, lecz ocenia czy wydane w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy decyzje organów administracyjnych odpowiadają prawu czy też nie. 4. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do tego czy możliwe było przyznanie Skarżącemu dodatku mieszkaniowego przed datą złożenia wniosku o ten dodatek czy też nie. Skarżący w związku z tym wskazuje, że nie ponosi winy w tym, że wniosek złożył dopiero [...] sierpnia 2023r., bo było to spowodowane zdarzeniem losowym – chorobą. SKO, jak również Prezydent [...] wyjaśniają natomiast, że dodatek mieszkaniowy przyznano prawidłowo. Przepis art. 7 ust. 5 u.d.m., na podstawie którego przyznano Skarżącemu dodatek mieszkaniowy, nie pozwalał na wcześniejsze działanie organu administracyjnego i dodatek mieszkaniowy mógł być przyznany dopiero od września 2023r., gdyż Skarżący łożył wniosek [...] sierpnia 2023r. 5. Sąd w sporze przyznał rację organom administracyjnym, uznając, że dokonały one prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów, a w szczególności art. 7 ust. 5 u.d.m. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Skarżącego w odwołaniu i w skardze organy administracyjnej w zakresie terminu, od którego przysługiwał ww. dodatek mieszkaniowy nie działały w ramach uznania administracyjnego, na co prawidłowo zwróciło uwagę SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że Skarżący nie akceptuje unormowań prawnych, a w szczególności art. 7 ust. 5 u.d.m. nie oznacza, że organy administracyjne popełniły błąd przy interpretacji tego przepisu. Trafnie bowiem wskazało SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ww. przepis jest jasny i jednoznaczny i nie wymaga skomplikowanej wykładni. Skoro bowiem Skarżący złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego [...] sierpnia 2023r. (bez względu na przyczynę, która to spowodowała), to dodatek mieszkaniowy mógł być przyznany Skarżącemu od [...] września 2023r. – zgodnie z ww. przepisem art. 7 ust. 5 u.d.m. – na 6 miesięcy. Prawidłowe było również powołanie się przez SKO na stanowisko prezentowane w judykaturze, że sformułowanie "przyznaje na okres 6 miesięcy", należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony organ rozpoznając sprawę dodatku przysługującego w okresie od dnia pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek, ocenia zasadność tego wniosku w całym tym okresie i stosownie do wyniku tej oceny, orzeka o przyznaniu dodatku na te miesiące, na które dodatek stosownie do poczynionych ustaleń może być przyznany (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 1448/10). Tym samym nie sposób zakwestionować stanowiska organów administracyjnych, wyrażonego stosownie do art. 7 ust. 5 u.d.m., że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Zdaniem Sądu prawidłowa była też wysokość przyznanego Skarżącemu dodatku mieszkaniowego, gdyż w toku postępowania uwzględniono liczbę osób w gospodarstwie domowym - 2, powierzchnię użytkową lokalu - 36,70 m2, powierzchnię normatywną dla 2 osób – 40 m2 (art. 5. ust. 1 u.d.m.), udokumentowane wydatki - 636,10 zł, dochody według deklaracji (suma za 3 miesiące) - 7601,58 zł, średni miesięczny dochód gospodarstwa - 2533,86 zł, średni miesięczny dochód na osobę – 1266,93 zł. Skoro dla gospodarstwa 2-osobowego norma dochodu wynosi 30% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku wynosiła 1903.85 zł, to prawidłowo organy przyjęły, że dochód na osobę nie przekraczał normy dochodu na osobę. Prawidłowo też wyliczono kwotę dodatku mieszkaniowego, bo nie wystąpiło przekroczenie normy dochodu na osobę, zaś dodatek mieszkaniowy należało obliczyć jako różnicę między sumą wydatków, a wydatkami gospodarstwa, co dawało 332,04 zł. Skoro w takiej wysokości przyznano Skarżącemu dodatek mieszkaniowy, nie można przyjąć, że zasadne były podnoszone w skardze zarzuty. Sąd w konsekwencji za bezzasadne uznaje wszystkie podniesione w skardze zarzuty. 6. Sąd w związku z tym przyjął, że zasadne było oddalenie skargi na mocy art. 151 P.p.s.a.