II SAB/Wa 8/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2025 r. sprawy ze skargi Organizacji Międzyzakładowej [...]" w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego i Ośrodkach Szkolenia Kierowców z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...] dopuścił się bezczynności w zakresie pytania drugiego wniosku z dnia [...] października 2024 r.; 2. stwierdza, że bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] na rzecz Organizacji Międzyzakładowej [...] w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego i Ośrodkach Szkolenia Kierowców z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Organizacja Międzyzakładowa nr [...] NSZZ "Solidarność" w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego i Ośrodkach Szkolenia Kierowców z siedzibą w L. (dalej: NSZZ "Solidarność", wnioskodawca, strona skarżąca) pismem z dnia 26 listopada 2024 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w C. (dalej: organ, WORD) w zakresie rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2024 r. We wniosku z dnia [...] października 2024 r. NSZZ "Solidarność" wniosła o udostępnienie informacji publicznej na temat: Ile razy w okresie od [...] stycznia do [...] października 2024 r. egzaminator nadzorujący/koordynator wycofał egzamin losowo przydzielony do egzaminatora przez system komputerowy? Jakie powody wycofania egzaminów zostały wpisane do systemu? Wnioskodawca zażądał przedstawienia wnioskowanych informacji w formie zestawienia z podziałem na poszczególne miesiące oraz o przesłanie jej na adres zwrotny poczty elektronicznej. WORD w odpowiedzi z dnia 12 listopada 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że w okresie od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] października 2024 r. koordynator WORD w C. - działając na podstawie § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach - dokonał łącznie 12 takich zmian: styczeń 2024 r. - 1; luty 2024 r. - 3; czerwiec 2024 r. - 3; sierpień 2024 r. - 1; wrzesień 2024 r. - 4. Podano, że powyższą informację udzielono na podstawie danych z systemu (zestawienie z anulowań przydziału egzaminatorów do egzaminu). Ponadto wskazał, że sformułowane pytanie dotyczące przyczyn dokonania zmian, o których mowa powyżej, nie stanowi informacji publicznej. NSZZ "Solidarność" uzasadniając wniesioną skargę podniosła, że zakres informacji o które wnosił dotyczy zadań WORD związanych z egzaminowaniem kandydatów na kierowców, tj. zadań nałożonych na ten podmiot ustawą prawo o ruchu drogowym, ustawą o kierujących pojazdami oraz rozporządzeniem w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. Jest to niewątpliwie sfera bezpieczeństwa publicznego. Egzaminowanie kandydatów na kierowców jest fundamentalnym zadaniem stawianym Wojewódzkim Ośrodkom Ruchu Drogowego i sensem istnienia tychże instytucji publicznych. Bezspornym jest zatem stwierdzenie, iż przeprowadzanie egzaminów i związane z tym powody wprowadzania zmian egzaminatora, losowo wybranego przez system komputerowy do przeprowadzenia egzaminu leży u podstaw interesu publicznego ważnego dla dużego kręgu odbiorców, nie tylko potencjalnych ale także realnych. Korzystanie z komputerowego losowania przyczynia się do transparentności całego procesu i ma bezpośredni wpływ na sferę publiczną jaką jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, pozwala nadto na wykonywanie przez społeczeństwo funkcji kontrolnej procesów zachodzących w WORD C. jako instytucji publicznej, w trosce o jej dobro rozumiane jako dobro publiczne, w trosce o przejrzyste państwo i przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, w tym o jawność działania administracji publicznej. Zdaniem strony skarżącej, powody zmiany egzaminatora w wylosowanych egzaminach wprowadzanych przez koordynatora lub egzaminatora nadzorującego do systemu komputerowego w WORD w C. stanowią informację publiczną. Informacje te są bowiem związane z przeprowadzaniem egzaminów kandydatów na kierowców oraz prowadzeniem dokumentacji związanej z egzaminowaniem. Informacje te mają charakter publiczny, a zatem wgląd w ten obszar funkcjonowania powinien być udostępniony na wniosek. Podała, że przyczyną złożenia wniosku była nie tylko weryfikacja wykonywanych przez WORD zadań w zakresie egzaminowania kandydatów na kierowców, których to obowiązek podejmowania wynika ze stosowych przepisów prawa (ustawa prawo o ruchu drogowym, ustawa o kierujących pojazdami, rozporządzenie w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami), ale także wspieranie działań związanych z poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie strony skarżącej, ewentualne nieprawidłowości związane z procesem uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami i jego wadliwą kontrolą, a przede wszystkim próba ukrycia tychże informacji może zachwiać poczuciem sprawiedliwości, bezpieczeństwa i zaufania dla organów władzy oraz wzbudzić poczucie niższości względem władzy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przydzielenie przed każdym egzaminem egzaminatorom wyznaczonym do przeprowadzenia egzaminów osób zakwalifikowanych na egzamin odbywa się - co do zasady - przez losowy dobór osoby egzaminowanej do egzaminatora, przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego ośrodka egzaminowania (§ 13 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach). Nadzór nad przydzieleniem sprawuje koordynator lub egzaminator nadzorujący. W przypadku dokonywania przez koordynatora w systemie zmian w rozdziale osób zakwalifikowanych na egzamin między egzaminatorów (§ 13 ust. 3 ww. rozporządzenia) nie sporządza na tą okoliczność jakichkolwiek notatek lub zapisów, a co za tym idzie nie "tworzy" w tym zakresie informacji, WORD w C. nie ewidencjonuje dokonywanych zmian, o których mowa powyżej, nie sporządza z tego tytułu raportów, jak również nie przesyła innym podmiotom informacji o fakcie dokonania takiej zmiany. Dane archiwizowane w systemie teleinformatycznym pozwalają jedynie ustalić ilość dokonanych w danym okresie zmian oraz datę dokonania tychże zmian. Zaznaczył, że w systemie istnieje opcja dodania komentarza w trakcie dokonywania danej zmiany, w treści którego możliwe jest wskazanie przyczyny jej dokonania, ale wprowadzenie do systemu powyższej informacji nie ma charakteru obligatoryjnego. Jest to czynność o charakterze pomocniczym dla koordynatora i administratora systemu. Organ podał, że w odniesieniu do zmian dokonanych we wskazanym okresie, tj. od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] października 2024 r., do systemu nie została wprowadzona wzmianka dotycząca konkretnej okoliczności lub przyczynie danej zmiany. Ilość dokonanych w powyższym okresie w WORD w C. zmian, których dotyczyła wnioskowana informacja, wskazuje, że zmiany te miały charakter marginalny. W powyższym okresie w WORD w C. przeprowadzonych zostało łącznie 25112 egzaminów państwowych, a tylko w 12 przypadkach konieczne było dokonanie zmiany, o której mowa w § 13 ust. 3 rozporządzenia. Skoro WORD w C. nie wytworzył nigdy informacji w zakresie przyczyny dokonania konkretnej zmiany, o której mowa w § 13 ust. 3 rozporządzenia, to brak jest podstaw, aby oczekiwać, że na obecnym etapie sprawy WORD w C. takiej informacji udzieli. Niezależnie od powyższego, organ stwierdził, że w przypadku skorzystania przez koordynatora lub egzaminatora nadzorującego wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z uprawnienia technicznego, o którym mowa w § 13 ust. 3 rozporządzenia, w razie umieszczenia w systemie informatycznym notatki dookreślającej przyczynę lub okoliczności dokonania danej zmiany, powyższa informacja ma charakter wyłącznie pomocniczy dla pracowników danego ośrodka i nie stanowi informacji publicznej podlegającej ujawnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być mu udostępnione w trybie u.d.i.p. przez ten podmiot, może kwestionować tę ocenę wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z art. 116 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 z późn. zm.), wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego na obszarze województwa tworzone są przez sejmik województwa, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu (ust. 1). Ośrodek ruchu drogowego jest samorządową wojewódzką osobą prawną (ust. 2). Nadzór nad ośrodkiem sprawuje zarząd województwa (ust. 3). Stosownie do art. 117 ww. ustawy, do zadań wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego należy w szczególności: współpraca z wojewódzką radą bezpieczeństwa ruchu drogowego; współpraca ze starostami przy sprawowaniu nadzoru nad szkoleniem; organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami; organizowanie egzaminów sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie określonym umową międzynarodową, której stroną jest Rzeczpospolita Polska; organizowanie testów kwalifikacyjnych; prowadzenie szkoleń okresowych; prowadzenie 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów; prowadzenie kursów doskonalących dla nauczycieli prowadzących zajęcia szkolne dla uczniów ubiegających się o kartę rowerową, dokształcających w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, reedukacyjnych w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, reedukacyjnych w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii; organizowanie zajęć dla uczniów ubiegających się o kartę rowerową; przekazywanie marszałkowi województwa oraz starostom informacji w zakresie statystyki zdawalności dla poszczególnych ośrodków szkolenia i instruktorów. W świetle powyższego, Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w C. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Wynika to z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). W świetle art. 6 ust. 1 u.d.i.p., informacją o sprawie publicznej jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację o organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b), o przedmiocie ich działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c), majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) czy prowadzonych przez nie rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f), a także o danych publicznych i majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5). Zaznaczyć należy, że rodzaje informacji publicznej wymienione w ww. przepisie nie stanowią katalogu zamkniętego, a w świetle poglądów orzecznictwa charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Dla kwalifikacji danej informacji jako publicznej istotny jest więc jest element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami wniosków o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, CBOSA). Podkreślić również trzeba, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej, musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14; j.w.). W świetle powyższego nie sposób zaakceptować stanowiska WORD przedstawionego w odpowiedzi na skargę, że wpisana do systemu teleinformatycznego informacja na temat przyczyn zmian dokonanych w rozdziale osób zakwalifikowanych na egzamin między egzaminatorów nie posiada waloru informacji publicznej (punkt drugi wniosku z dnia [...] października 2024 r.). Informacja ta dotyczy niewątpliwie prowadzonej przez WORD działalności publicznej. Jak bowiem wynika z powołanego już wyżej art. 117 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do zadań WORD należy organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami. Zatem informacja o zmianach w losowym doborze osoby egzaminowanej do egzaminatora z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, w tym o odnotowanych w tym systemie przyczynach tych zmian, jest informacją dotyczącą ustawowej działalności WORD, a więc informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika zasada, że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Przesłanką zaistnienia obowiązku udostępnienia informacji jest więc określony stan faktyczny, tj. posiadanie żądanej informacji przez podmiot zobowiązany. Zatem, adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia w przypadku, gdy nie dysponuje żądaną informacją publiczną. Jak podkreśla się w piśmiennictwie i orzecznictwie, w sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 259; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09, publ. LEX nr 1264573). Na gruncie u.d.i.p. informację publiczną udostępnia ten podmiot zobowiązany, który ją posiada. Powiadomienie wnioskodawcy o braku żądanych danych uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności w sprawie, o ile odpowiedź została udzielona w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie można bowiem oczekiwać od podmiotu zobowiązanego, udzielenia informacji niebędącej w jego dyspozycji. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że WORD w odpowiedzi na skargę z dnia 30 grudnia 2024 r. poinformował, że nie posiada informacji w zakresie określonym w pytaniu drugim wniosku. W realiach rozpoznawanej sprawy zaistniała zatem sytuacja tego rodzaju, że w dacie wnoszenia skargi organ pozostawał w bezczynności, gdyż mimo upływu terminu 14 dni, liczonego od daty złożenia wniosku z dnia [...] października 2024 r. nie udzielił informacji publicznej, ani też nie poinformował o tym, że nie dysponuje żądaną informacją. Organ odpowiedział na wniosek dopiero 30 grudnia 2024 r., co nastąpiło na skutek wniesionej - pismem z dnia 26 listopada 2024 r. - skargi na bezczynność. Oznacza to, że w dacie orzekania przez Sąd, stan bezczynności organu już nie istniał, gdyż organ prawidłowo wyjaśnił, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną. W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu, polega na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności, co stanowi uwzględnienie skargi. Z kolei stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności obliguje sąd do oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), a także stwarza możliwość wymierzenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2660/18, publik. CBOSA). Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu, co do rozpatrzenia punktu drugiego wniosku z dnia [...] października 2024 r., nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ działał bowiem w przekonaniu, że udzielił w dniu 12 listopada 2024 r. odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2024 r. Błędna kwalifikacja charakteru żądanej informacji nie może skutkować przyjęciem, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Sąd nie dopatrzył się bezczynności w rozpatrzeniu punktu pierwszego wniosku z dnia [...] października 2025 r., ponieważ zachowując przewidziany prawem termin, pismem z dnia 12 listopada 2024 r. organ udostępnił stronie skarżącej żądaną informację publiczną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie rozpatrzenia punktu drugiego wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Zaś o oddaleniu skargi w zakresie rozpatrzenia punktu pierwszego wniosku z dnia [...] października 2024 r., Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. Na tej podstawie Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, do których zaliczył koszty sądowe w postaci uiszczonego wpisu (pkt 4 sentencji wyroku).