II SAB/Wa 803/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi D. M. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów do rozpatrzenia wniosku uzupełniającego skarżącego D. M. z dnia [...] listopada 2016 r. w zakresie dokumentów otrzymanych od Politechniki [...] w sprawie J. B., pism wytworzonych w tej sprawie przez Centralną Komisję (bez pism do niego) i pism z innych instytucji, do których zwróciła się Centralna Komisja o wyjaśnienia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie Skarżący D. M., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się z wnioskiem z dnia [...] października 2016 r. do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, o dostarczenie mu całości dokumentacji w związku z nie wpuszczeniem go i 3 innych osób na publiczną obronę pracy doktorskiej J. B. W odpowiedzi na powyższe Sekretarz Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów pismem z dnia [...] października 2016 r. odpowiedział skarżącemu, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tegoż przepisu, będące w posiadaniu takich informacji, zaś Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów nie dysponuje wnioskowaną dokumentacją. W uzupełnieniu wniosku z dnia [...] października 2016 r., skarżący wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r., działając na podstawie art. art. 73 § 2 k.p.a. wniósł o wydanie uwierzytelnionych kopii z akt sprawy w związku z koniecznością przedłożenia ich w prokuraturze oraz w Europejskim Trybunale Praw Człowieka, tj. – dokumentów otrzymanych od Politechniki [...] w sprawie J. B., – pism wytworzonych w tej sprawie przez Centralną Komisję (bez pism do niego), – pism z innych instytucji, do których zwróciła się Centralna Komisja o wyjaśnienia, – wewnętrzne przepisy Politechniki [...], które otrzymała Centralna Komisja, a które regulują kwestie zapraszania osób na publiczną obronę doktoratu i uniemożliwiają publicznego charakteru tej obrony. W skardze z dnia 28 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący D. M. zarzucił Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosków, wnosząc o nakazanie organowi wydania kopii wnioskowanych dokumentów, zasądzenie grzywny w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia organu oraz o zwolnienie z kosztów sądowych w całości i wyznaczenie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu podał, że po nie wpuszczeniu jego i 3 innych osób na publiczną obronę pracy doktorskiej J. B. w dniu [...] czerwca 2016 r., zwrócił się pisemnie do Rektora Politechniki [...] o wyjaśnienia i materiały, a jedynym otrzymanym wyjaśnieniem jest to, że nie wpuszczono go na publiczną rozprawę, bo "się spóźniłem", co jest sprzeczne z zebranymi w sprawie dowodami. W tym samym czasie Prokuratura Rejonowa [...][...] prowadzi dochodzenie w tej sprawie dlatego uważa, że ma prawo otrzymania wnioskowanych dokumentów, ponieważ są one potrzebne do zgłoszenia do prokuratury Rektora Politechniki w związku z popełnieniem przez niego przestępstwa, w celu zatuszowania innego. W odpowiedzi na skargę, Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że skarżący żąda wydania kopii dokumentów nie będących w posiadaniu Centralnej Komisji, tj. wewnętrznych przepisów regulujących kwestie zapraszania na publiczne obrony rozpraw doktorskich Politechniki [...], uchwały Rady Wydziału Architektury zapraszających gości na obronę, zaś Centralna Komisja udzieliła pismem z dnia [...] października 2016 r. odpowiedzi skarżącemu, a następnie podtrzymała swoje stanowisko w kolejnym piśmie z dnia [...] października 2016 r. o braku podstaw do wznowienie postępowania w przedmiocie przewodu doktorskiego J. B. Następnie na wezwanie Sądu skarżący oświadczył, że organ nie rozpatrzył jego wniosku z dnia [...] października 2016 r. i z dnia [...] listopada 2016 r. Pełnomocnik skarżącego w uzupełnieniu skargi, podtrzymał twierdzenia i wnioski w niej zawarte, wnosząc o: 1. stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, 2. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2016 r. uzupełnionego w dniu [...] listopada 2016 r. w zakresie w nim wskazanym, 2. nałożenie na organ grzywny w wysokości 10 000 zł, 3. zasądzenie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części, W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący doprecyzował o jakie dokumentu mu chodzi, zaś organ nie odniósł się do powyższego wniosku. Następnie opierając się na stanowisku judykatury wskazano kwestie związane z udostępniałem informacji publicznej. Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów pismem procesowym z dnia [...] lipca 2017 r., podtrzymała swoje stanowisko z odpowiedzi na skargę i podała, że organ nie dopuścił się bezczynności w udostępnieniu dokumentów wytworzonych przez Wydział Architektury Politechniki [...], a dotyczących przewodu doktorskiego J. B. i sprawa nie była przedmiotem rozpoznania przez organ, bowiem przewód doktorski wymienionej był przeprowadzony na Politechnice [...] i do tej uczelni skarżący winien skierować swój wniosek. Ponadto skarżący żąda wydania kopi dokumentów nie będących w posiadaniu organu, tj. wewnętrznych przepisów regulujących kwestie zapraszania na publiczne obrony rozpraw doktorskich Politechniki [...] oraz uchwały Rady Wydziału Architektury zapraszających gości na obronę i w powyższym zakresie udzieliła skarżącemu odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod kątem bezczynności Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów w rozpoznaniu wniosku uzupełniającego skarżącego D. M. z dnia [...] listopada 2016 r. w części dotyczącej dokumentów otrzymanych od Politechniki [...] w sprawie J. B., pism wytworzonych w tej sprawie przez Centralną Komisję (bez pism do niego), pism z innych instytucji, do których zwróciła się Centralna Komisja o wyjaśnienia z uzupełniającego wniosku, zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718)), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło. W sytuacji więc, jeśli skarżący D. M. złożył do Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek ten, w jego ocenie, nie został należycie – czyli w jednej z form przewidzianych w ustawie – rozpatrzony w wymaganym terminie, to w świetle powołanych wyżej przepisów przysługiwało mu prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów. Zatem Sąd uznał skargę za dopuszczalną i jej rozpoznanie nastąpiło stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a wobec nieskomplikowanego charakteru sprawy, nie było potrzeby – w ocenie Sądy – wzywać strony na posiedzenie. Stwierdzić również należy, że skarga spełnia wszystkie wymagania formalne. Mówiąc natomiast w dalszym ciągu o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu powyższego przepisu. Wobec powyższego została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Natomiast w art. 6 ust. 2 ustawy została zawarta definicja "dokumentu urzędowego" i jest nim treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Reasumując, żądane przez skarżącego dokumenty odnoszące się do sfery faktów, stanowią informację publiczną i tym samym została spełniona przesłanka przedmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe rozważania na uwadze wskazać należy, pismem z dnia [...] października 2016 r. Sekretarz Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów, a więc w terminie ustawowym, odpowiedział skarżącemu na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2016 r., że nie dysponuje całością dokumentów związanych z nie wpuszczeniem go na publiczną obronę pracy doktorskiej J. B. Natomiast skarżący wnioskiem uzupełniającym z dnia [...] listopada 2016 r. wniósł o wydanie uwierzytelnionych kopii dokumentów otrzymanych od Politechniki [...] w sprawie J. B., pism wytworzonych w tej sprawie przez Centralną Komisję (bez pism do niego) oraz pism z innych instytucji, do których zwróciła się Centralna Komisja o wyjaśnienia. Zatem nie chodziło mu o dostarczenie "całości dokumentów w związku z niewpuszczeniem go i 3 innych osób na publiczną obronę pracy doktorskiej J. B.", lecz ich zakres był zupełnie inny, aniżeli we wniosku z dnia [...] października 2016 r. Natomiast organ nie udzielił skarżącemu do dnia wniesienia skargi do Sądu żądanej informacji publicznej zawartej w powyższym wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. w części dotyczącej wydanie uwierzytelnionych kopii dokumentów otrzymanych od Politechniki [...] w sprawie J. B., pism wytworzonych w tej sprawie przez Centralną Komisję (bez pism do niego) oraz pism z innych instytucji, do których zwróciła się Centralna Komisja o wyjaśnienia. Natomiast w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdził jedynie, że skarżący żąda wydania kopi dokumentów nie będących w posiadaniu organu, tj. wewnętrznych przepisów regulujących kwestie zapraszania na publiczne obrony rozpraw doktorskich Politechniki [...] oraz uchwały Rady Wydziału Architektury zapraszających gości na obronę. Zatem nieudostępnienie żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie w postaci wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów otrzymanych od Politechniki [...] w sprawie J. B., pism wytworzonych w tej sprawie przez Centralną Komisję (bez pism do niego) oraz pism z innych instytucji, do których zwróciła się Centralna Komisja o wyjaśnienia, bezspornie świadczy o bezczynności Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów w tym zakresie i wobec powyższego należało zobowiązać organ do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Jednakże – zdaniem Sądu – tak kwalifikowany stan nie wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem organ podjął działania w sprawie w ustawowym terminie i odniósł się do części żądania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe zatem zachowanie w żadnym zatem wypadku nie wskazuje, aby stwierdzona bezczynność – w ocenie Sądu – charakteryzowała się lekceważeniem bądź ignorowaniem skarżącego, bowiem mamy tu raczej z przeoczeniem tej części wniosku o udzielenie informacji publicznej i wobec powyższego stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też samego powodu oddalono skargę w zakresie wymierzenia organowi grzywny. Ponadto skargę należało również oddalić również w zakresie udostępnienia wewnętrznych przepisów Politechniki [...], a które regulują kwestie zapraszania osób na publiczną obronę doktoratu i uniemożliwiają publicznego charakteru tej obrony, bowiem organ udzielił odpowiedzi na powyższe wskazując, że nie jest w posiadaniu tych dokumentów. Rozpatrując zatem ponownie sprawę, organ jest zobowiązany uwzględnić poczynione powyżej rozważania oraz dostosować się do wskazań, a w konsekwencji załatwić sprawę na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1) i § 1a) oraz art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.