II SAB/Wa 84/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A.C. na bezczynność PKP [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje PKP [...] S.A. z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku A. C. z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność PKP [...] S.A. z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od PKP [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz A. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 8 listopada 2024 r. A. C. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. z siedzibą w [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie protokołu konieczności z dnia [...] października 2022 r. nr [...] dotyczącego zadania: pn. "Przebudowa stacji [...] w ramach Projektu [...] pn.. "Prace na linii średnicowej w [...] na odcinku [...]" oraz Projektu [...] pn. "Budowa Trasy Tramwajowej do [...] wraz z zakupem taboru oraz infrastrukturą towarzysząca", której inwestorem jest PKP PLK S.A. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 2 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.), poprzez nieudzielenie żądanej we wniosku informacji publicznej, i wniosła o zobowiązanie PKP PLK S.A. do udzielenia informacji publicznej w ww. zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; zasadzenie kosztów postępowania, a także o zobowiązanie spółki do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nienależytego załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2024 r. spółka w piśmie z dnia [...] sierpnia 2024 r. podniosła, iż przedmiot wniosku nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W związku z powyższym skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Spółka w piśmie z dnia [...] września 2024 r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżąca przytoczyła szeroko poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczące dostępu do informacji publicznej i podkreśliła, że żądany dokument ma istotne znaczenie z punktu widzenia szerokiego grona interesariuszy, w tym w szczególności użytkowników transportu kolejowego i publicznego oraz dotyczy podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, a także sposobu zarządzania mieniem państwowym oraz wykorzystywaniem jego zasobów. Tymczasem spółka, poza wskazaniem, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., nie podała żadnego szczegółowego uzasadnienia dla takiego stanowiska. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że skarżąca uzyskała odpowiedź na wniosek, bowiem została poinformowana, że żądany przez nią dokument nie stanowi informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zaskarżona w niniejszej sprawie spółka PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, a jej głównym udziałowcem jest Skarb Państwa będący właścicielem ponad 80% akcji, w związku z tym zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej będącej w jej posiadaniu. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez strony postępowania. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się natomiast do tego, czy wnioskowana przez skarżącą we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. informacja w postaci protokołu konieczności z dnia [...] października 2022 r. nr [...] stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (a zatem również spółki PKP PLK S.A.), w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.), a także o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.) oraz treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c u.d.i.p.). Wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2024 r. dotyczył protokołu konieczności, dotyczącego realizowanego przez spółkę jako inwestora zadania publicznego, finansowanego ze środków publicznych, w postaci rozbudowy infrastruktury transportu kolejowego. Informacja ta, zdaniem Sądu, jako dotycząca majątku publicznego i realizacji przez podmioty publiczne zadań publicznych, jest zatem objęta zakresem opisanym w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f), pkt 3 lit. d), pkt 4 lit. c) oraz pkt 5 lit. d) u.d.i.p., a więc stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 292/22 oraz z dnia 15 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 455/22, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 360/23, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), protokoły konieczności, stanowiące część dokumentacji dotyczącej realizacji przez podmiot publiczny zadania publicznego, stanowią informację publiczną. W rozpoznawanej sprawie żądana informacja dotyczyła realizacji zadania z zakresu transportu publicznego realizowanego ze środków publicznych przez podmiot wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Dokumentacja wytworzona w ramach wykonywania tego rodzaju zadań stanowi informację publiczną w rozumieniu wyżej przywołanych przepisów. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do PKP PLK S.A. w dniu [...] sierpnia 2024 r. (prezentata spółki). Spółka była zatem zobowiązana do udzielenia odpowiedzi na wniosek (w trybie określonym przepisami u.d.i.p.) do dnia [...] sierpnia 2024 r. Spółka wprawdzie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2024 r. udzieliła skarżącej odpowiedzi, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jednak jak wyżej wyjaśniono to stanowisko spółki było błędne. Spółka do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie nie udostępniła żądanej informacji ani nie wydała decyzji o odmowie jej udostępnienia. Powyższe oznacza, że PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. pozostają bezczynne w rozpatrzeniu wniosku skarżącej. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał spółkę do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, spółka po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie udzieliła odpowiedzi na ten wniosek, informując skarżącą, że wnioskowana przez nią informacja nie stanowi informacji publicznej. Wprawdzie – jak już podniesiono wyżej – powyższe stanowisko spółki nie było prawidłowe, jednak zdaniem Sądu sposób działania spółki nie świadczy o tym, że bezczynność była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącej do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z błędnej oceny charakteru żądanej w tej sprawie informacji. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do złożonego w skardze wniosku o zobowiązanie spółki do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nienależytego załatwienia sprawy, należy wyjaśnić, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani żadne inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nie przyznają sądom administracyjnym kompetencji do nakazywania stronom postępowania podejmowania określonych działań o charakterze dyscyplinarnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach w punkcie 3 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.