II SAB/Wa 840/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Kwiecińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J.O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiocie punktów 3, 4, 5 i 7 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2015 r. 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy D. do rozpatrzenia wniosku J.O. z dnia [...] marca 2015 r. w zakresie punktów 3, 4 i 7, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w zakresie punktu 5 wniosku; 4. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 5. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy D. na rzecz J.O. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. J.O. złożył do Burmistrza Miasta i Gminy [...] wniosek z dnia [...] marca 2015 r. o udostępnienie następujących informacji: 1) Kto był doradcą prywatyzacyjnym Gminy [...] w toku prywatyzacji Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. zrealizowanej w latach 2006–2007? 2) W jakim trybie ww. doradca prywatyzacyjny został wyłoniony? 3) Skanów – analizy stanu prawnego i majątku spółki, analizy stanu i perspektyw rozwoju spółki, wyceny majątku spółki dwoma metodami, analizy wykonania obowiązków związanych z ochroną zabytków i środowiska, memorandum informacyjnego o spółce, które doradca miał przygotować. 4) Skanu umowy lub umów z doradcą prywatyzacyjnym, a także podanie łącznej kwoty jego wynagrodzenia. 5) Wskazanie podmiotów uczestniczących w rokowaniach związanych z nabyciem udziałów we wskazanej w pkt. 1 spółce komunalnej. 6) Skanu uchwały rady miejskiej z dnia [...] listopada 2005 r. o zgodzie na zbycie udziałów, o której mowa w pkt. 5. 7) Skanu umowy zbycia udziałów zawartej przez Gminę [...] z [...] z [...]. Strona wniosła o przesłanie odpowiedzi na podany we wniosku adres poczty elektronicznej. W dniu [...] kwietnia 2015 r. organ poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na wniosek zostanie udzielona do dnia [...] kwietnia 2015 r. W dniu [...] maja 2015 r. organ przesłał za pomocą poczty elektronicznej odpowiedź na pytanie 1, 2, 6 oraz częściowo na pytanie 5 wniosku z dnia [...] marca 2015 r. Natomiast w zakresie pkt 3 wniosku z dnia [...] marca 2015 r. organ wskazał, że wszystkie żądane w nim dokumenty zostały zastrzeżone przez ich autora, jako podlegające ochronie wynikającej z prawa autorskiego. Dokumenty te zostały również trwale oznaczone jako "zastrzeżone". W związku z tym Gmina [...] zwróciła się do autora żądanych analiz i wycen o wyrażenie zgody na ich udostępnienie zgodnie z wnioskiem. Autor nie wyraził zgody na udostępnianie tej dokumentacji osobom trzecim. Wskazał przy tym, że zaprezentowana w danych materiałach wiedza jest wynikiem jego własnej, autorskiej, ponad dwudziestoletniej praktyki konsultingowo-prawnej, a ich udostępnienie może narazić jego firmę na szkodę. W zakresie odpowiedzi na pkt 4 wniosku z dnia [...] marca 2016 r. organ wskazał, że żądana umowa nie może zostać udostępniona. Powyższe jest wynikiem niewyrażenia przez doradcę prywatyzacyjnego zgody na udostępnienie tego dokumentu. Doradca wskazał, że prócz względów opisanych w punkcie 3 odpowiedzi organu, umowa z doradcą prywatyzacyjnym zawiera treści objęte tajemnicą przedsiębiorstwa (tajemnica handlowa) i w związku z tym nie podlega udostępnieniu. W zakresie odpowiedzi na pytanie 7 organ stwierdził, że Gmina [...] odmawia udostępnienia skanu umowy zbycia udziałów zawartej przez Gminę [...] z [...] z [...], gdyż dokument ten został zastrzeżony przez kontrahenta, który był stroną tej umowy, to jest przez nabywcę rzeczonych udziałów i objęty przez niego tajemnicą jego przedsiębiorstwa. Z powyższych względów podmiot ten nie wyraził Gminie [...] zgody na udostępnienie żądanej umowy. Ponadto organ wskazał, że w zakresie żądań zawartych w punktach 3, 4 i 7 wniosku, dokumenty te nie mogą zostać udostępnione zgodnie z wnioskiem również dlatego, że brak jest wykazania lub co najmniej powołania się przez wnioskodawcę na istnienie interesu publicznego, który uzasadniałby to żądanie. Następnie za pomocą poczty elektronicznej w dniu [...] maja 2015 r. J. O. odnosząc się do wiadomości organu z dnia [...] maja 2015 r., wniósł o rzetelne i zgodne z prawem rozpoznanie wniosku. Zaznaczył, że ewentualna odmowa udzielenie informacji publicznej w zakresie pkt 3, 4 i 7 wniosku powinna nastąpić co do zasady w drodze decyzji administracyjnej. Organ w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdził, że czynności w sprawie udostępnienia żądanych informacji, dotyczących prywatyzacji Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. zostały zakończone. Żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż podlegają tajemnicy ustawowo chronionej. Organ nadmienił, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydaje się w przypadku, kiedy żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację publiczną. J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 14 lipca 2015 r. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w zakresie dostępu do informacji objętych wnioskiem zgłoszonym za pomocą poczty elektronicznej w dniu [...] marca 2015 r. Skarżący podniósł, że jego wniosek nie został rozpoznany w zakresie pkt 3, 4 i 7, a także pkt 5 w części, w jakim "może nie zawierać pełnych danych". Stwierdził, że do chwili obecnej pomimo upływu blisko czterech miesięcy, poza przesłaniem szeregu niespójnych i sprzecznych oświadczeń, organ nie udzielił informacji publicznej we wskazanym zakresie. Strona wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy [...] do udzielenia informacji publicznej odnośnie nierozpatrzonej części wniosku z [...] marca 2015 r. w terminie 14 dni od przekazania akt sprawy organowi; stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi, na podstawie art. 149 § 2 ww. ustawy, grzywny w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 ustawy; zasądzenie od organu, który dopuścił się bezczynności, kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że odpowiedź organu na pytanie 3 wniosku z dnia [...] marca 2015 r. nie wytrzymuje krytyki. Podniósł, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] swoje komunikaty mailowe wysyłał anonimowo, nie podjął nawet próby formalnego załatwienia sprawy wniosku z dnia [...] marca 2015 r. przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia określonych informacji. Skarżący podniósł również, że wspólnik firmy będącej doradcą – sam ujawnił w publicznych materiałach prasowych informacje z przebiegu procesu prywatyzacji Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w [...]. Potwierdzeniem takiego działania jest artykuł pt. "[...]" autorstwa Z. J. (dostępny w serwisach pisma "[...]" z dnia [...] grudnia 2012 r.). Powyższy materiał prasowy zawiera szereg danych rzekomo wrażliwych, jak też informacje o wnioskach, jakie zawierała analiza żądana w pkt 3 przedmiotowego wniosku. Zdaniem skarżącego bezzasadnie odmówiono odpowiedzi również na pytanie nr 4 wniosku z dnia [...] marca 2015 r. Skarżący stwierdził, że jest oczywiste, że żądana umowa nie może być przedmiotem jakichkolwiek praw autorskim, nie stanowi ona również "dokumentu zastrzeżonego". Umowa z doradcą prywatyzacyjnym jest dokumentem szablonowym, w którym nie ma jakichkolwiek postanowień, które byłyby nietypowe i niespotykane w każdym powszechnie dostępnym poradniku z wzorami umów. Wobec powyższego arbitralna odmowa organu kłóci się w oczywisty sposób z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych odnośnie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wspomniana ustawa ma służyć m.in. temu, aby obywatele mieli możliwość powzięcia wiedzy o sposobie wydatkowania środków publicznych i racjonalności ich wydatkowania. Skarżący zwrócił uwagę, że pkt 4 wniosku z dnia [...] marca 2015 r. obejmował także podanie informacji dotyczącej kwoty łącznego wynagrodzenia doradcy. Następnie skarżący podniósł, że organ udzielił odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 5 przedmiotowego wniosku. Zaznaczył jednak, że znajduje w tej kwestii istotne zastrzeżenie. Zwrócił uwagę, że ze wskazanego powyżej materiału prasowego z 2012 r. wynika, że na zaproszenie do rokowań odpowiedziały nie dwa, lecz trzy podmioty. Wobec powyższego odpowiedź organu rodzi poważne wątpliwości co do jej zgodności z rzeczywistością. W opinii skarżącego, bezzasadnie organ odmówił odpowiedzi na pytanie nr 7. Stanowisko organu w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 7 wniosku, nie wytrzymuje jakiejkolwiek krytyki w świetle utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podkreślił, że podstawowe postanowienia żądanej umowy można znaleźć w przytoczonym materiale prasowym z [...] grudnia 2012 r., autorstwa wspólnika spółki osobowej będącej doradcą Gminy. Gdyby uznać powyższe stanowisko organu za prawidłowe, należałoby przyjąć, że doszło do naruszenia przepisów prawa przez samego doradcę. Ponadto odpowiedź organu budzi wątpliwości skarżącego co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Z dostępnych w Krajowym Rejestrze Sądowym danych wynika, że nabywcą udziałów w prywatyzowanej spółce była zapewne Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie zaś ww. spółka [...]. Na tym tle pojawia się zatem pytanie, jaki podmiot dokonał bliżej nieokreślonego "zastrzeżenia umowy". Skarżący zaznaczył również, że końcowa część komunikatu mailowego organu z [...] maja 2015 r. zawierała też niejasne sformułowanie o niewykazaniu przez skarżącego interesu prawnego. J. O. podkreślił, że nigdy nie był wzywany do wykazania takiego interesu. Jednak kontekst, w jakim ten wniosek został sformułowany, wskazuje, że osoba pisząca nie wie, na czym polega istota tzw. informacji przetworzonych. Odnosząc się do pisma organu, w którym stwierdzone zostało, że czynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej zostały zakończone, a żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, skarżący stwierdził, że w sytuacji gdy zachodzą jakiekolwiek przesłanki negatywne dla udostępnienia informacji publicznej, organ winien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Natomiast brak odpowiedzi wskazuje, że w sposób zamierzony organ uchylił się od rozpoznania wniosku z [...] marca 2015 r. Podsumowując, skarżący zaznaczył, że przedmiotowa skarga jest konieczna i uzasadniona, co znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii orzecznictwa sądowego. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. Organ odpowiedział bowiem na wszystkie pytania wniosku z dnia [...] marca 2015 r. Natomiast w pewnym zakresie organ nie miał możliwości udostępnienia informacji – z uwagi na brak zgody ich dysponenta. Informacje te zawierały tajemnicę przedsiębiorstwa, a ich ujawnienie mogłoby narazić organ na odpowiedzialność. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte jest, że organ administracji pozostaje w bezczynności, jeżeli w ogóle nie udzielił informacji stronie. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zaszła bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Przedmiotem skargi jest zarzucana Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058) – dalej: u.d.i.p., która w art. 21 stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej: P.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 1 i 4 P.p.s.a. oraz art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia określił w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o "danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji, jak również odpowiednio taka wiadomość, która odnoszona jest do wyżej wskazanych organów władzy publicznej, jednostek organizacyjnych i innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02 i II SA 1956/02 i z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1561/11 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., a w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego, w tym wójtowie i burmistrzowie gmin (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 162/12 oraz WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 2/13 – dostępne jw.). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, wówczas gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia takiej informacji zachodzi również wówczas, gdy organ, posiadając żądaną informację, udziela informacji nieadekwatnej do treści wniosku, informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia na podstawie art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. Innymi słowy, jak trafnie wywiedziono w orzecznictwie, aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udzielenia powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie w formie uregulowanej ustawą. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu, nie może ich udostępnić (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, LEX nr 1368964; wyrok WSA w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 18/14 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 249/14 – dostępne jw.). Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, przy czym istotą sporu jest to, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, że objęte wnioskiem umowy (zawarte pomiędzy Gminą [...] a doradcą prywatyzacyjnym i Spółką [...] z [...]) stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawarte bowiem zostały przez jednostkę sektora finansów publicznych (Gminę [...]), ich przedmiot obejmuje realizację powierzonych gminie prawem zadań (zadania własne), a ich realizacja nastąpiła z wykorzystaniem środków publicznych. Z kolei Burmistrz Miasta i Gminy [...], jako organ jednostki samorządu terytorialnego, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 (pkt 1) u.d.i.p. Również wymienione w punkcie 3 wniosku dokumenty, a mianowicie analiza stanu prawnego i majątku spółki komunalnej, analiza stanu i perspektyw jej rozwoju, wycena majątku tej spółki, analiza wykonania obowiązków związanych z ochroną zabytków i środowiska, memorandum informacyjne o spółce, stanowią, w ocenie Sądu, informację publiczną, gdyż są to dokumenty urzędowe wytworzone w procesie prywatyzacyjnym. Należy podkreślić, iż prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach dotyczących tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na odnoszenie się do innych danych podlegających ochronie, jak to wynika z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Niewątpliwie prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicy przedsiębiorcy", które to pojęcie nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.), która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powołanej ustawy). Przede wszystkim trzeba jednak podkreślić, że jeżeli konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem przedsiębiorstwa (kontrahenta organu, partnera prywatnego) lub organu władzy publicznej (partnera publicznego), mogłoby mieć negatywne konsekwencje dla tego podmiotu. Powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga zaś wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jest natomiast rzeczą oczywistą, że ani przed wniesieniem skargi, ani też do dnia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd, organ nie wydał przedmiotowego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji argumenty organu nie zasługują na uwzględnienie. Skoro organ nie udostępnił skarżącemu żądanej przez niego informacji w pełnym zakresie wynikającym z ostatecznego brzmienia jego wniosku ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia – Sąd uznał zasadność skargi w przedmiocie bezczynności organu w zakresie punktów 3, 4 i 7 wniosku z dnia [...] marca 2015 r. Wyznaczony organowi termin jest wystarczający dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i koresponduje z treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niemniej jednak Sąd nie uznał powyższej bezczynności za rażącą, gdyż organ w zakreślonym terminie wyraził swoje stanowisko. Nieudzielenie zaś pełnej informacji wynikało z błędnego przyjęcia, że odmowa przekazania żądanej informacji nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa jako środek represji winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości. W tej sytuacji Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Odnosząc się natomiast do skargi w zakresie punktu 5 wniosku, stwierdzić należy, iż organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, wskazując w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. podmioty uczestniczące w rokowaniach związanych z nabyciem udziałów w spółce komunalnej. Przeświadczenie skarżącego, że odpowiedź ta budzi jego wątpliwości co do zgodności z prawdą, nie może stanowić podstawy do uznania bezczynności organu. Dlatego też w tej części Sąd skargę oddalił. Reasumując, organ powinien rozpatrzyć wniosek skarżącego przez udostępnienie pełnej żądanej informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej lub też wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdzi okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji w całości lub w części. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 209 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uwzględnia wniosek skarżącego i wysokość poniesionych kosztów sądowych.