II SAB/Wa 85/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Andrzej Góraj Protokolant Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Sędziego Sądu Wojskowego M. K. w przedmiocie wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę M. L. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. zwrócił się do sędziego M. K., delegowanego do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. o udostępnienie mu informacji publicznej, w postaci udzielenia odpowiedzi na pytanie, którzy z sędziów sądów wojskowych uczestniczących w Zgromadzeniu Sędziów Sądów Wojskowych w dniu [...] listopada 2008 r., w czasie którego przyjęta została uchwała w sprawie treści zaprezentowanych w programie [...] wyemitowanym w dniu [...], w głosowaniu jawnym powstrzymali się od zagłosowania za jej przyjęciem oraz jak w sprawie powyższej uchwały zagłosował sędzia M. K. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2010 r. M. L. wezwał M. K. do bezzwłocznego usunięcia naruszenia prawa poprzez udzielenie wnioskowanej informacji publicznej. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w W. odpowiedział skarżącemu, że przedmiotowa uchwała została podjęta w głosowaniu jawnym, protokół Zgromadzenia nie zawiera nazwisk osób biorących udział w głosowaniu oraz informacji dotyczących sposobu głosowania nad projektem uchwały przez poszczególnych członków Zgromadzenia, a zatem informacja publiczna w żądanym zakresie nie istnieje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2010 r., wniesionej za pośrednictwem sędziego M. K., skarżący przedstawił opisany już powyżej stan faktyczny i stwierdził, że sędzia znajduje się w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, gdyż uczestniczył w Zgromadzeniu Sędziów Sądów Wojskowych w dniu [...] listopada 2008 r. Natomiast głosując za przyjęciem lub nieprzyjęciem uchwały, której dotyczył złożony wniosek wyraził swoje stanowisko w sprawie jako funkcjonariusz publiczny i w sprawie publicznej. Dodatkowo ujawnienia żądanej informacji nie zabraniają odrębne przepisy. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w W. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. udzielono skarżącemu informacji, że żądana informacja publiczna nie istnieje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), (zwana dalej udip), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tym akcie prawnym. Przepis ten definiuje, czym jest informacja publiczna. Natomiast wedle treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: – organy władzy publicznej, – organy samorządów gospodarczych i zawodowych, – podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, – podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, – podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, – organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne. Przepis ten wskazuje, jakie podmioty są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 udip określa, że podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej charakteryzują się dwoma cechami: są to instytucje zorganizowane w określony przez przepisy prawa sposób oraz wykonują one zadania publiczne. Podmioty te mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy są w jej posiadaniu. Pojęcie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie jest tożsame z pojęciem funkcjonariusza publicznego, a więc osoby określonej w art. 115 § 13 Kodeksu karnego, czy osoby pełniącej funkcję publiczną określonej w art. 229 Kodeksu karnego. Funkcjonariusz publiczny jest osobą, której przepisy prawa karnego ze względu na publiczny, związany ze sprawnym funkcjonowaniem państwa, charakter jej obowiązków nadają specjalną ochronę prawną. Natomiast podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej to instytucja, która w ramach swoich obowiązków posiada informację publiczną i jest zobowiązana do jej udzielenia. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest często utożsamiany z pojęciem organu administracji publicznej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 12/10 opublikowany w LexPolonica nr 2248335, wyrok NSA z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1067/09 opublikowany w LexPolonica nr 2023223, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2005 sygn. akt II SAB/Gd 66/04 opublikowany w ONSAIWSA nr 1 rok 2007 poz. 16). Nigdy nie jest natomiast utożsamiane z indywidualną osobą, która jako funkcjonariusz publiczny wykonuje określone funkcje w danym podmiocie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż skarżący złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej do sędziego M. K. delegowanego do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. Wniosek ten był skierowany do konkretnie oznaczonego sędziego, który nie jest organem sądu. Wskazać tu należy, iż sądy, w tym sądy wojskowe, mieszczą się w pojęciu władzy publicznej opisanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 udip. Organem właściwym w tego typu sprawach będzie prezes danego sądu. Organem nie będzie tu sędzia. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny "do spraw udostępnienia informacji publicznej mają zastosowanie przepisy procedury administracyjnej, a więc kompetencje do podejmowania czynności w tych sprawach będzie mieć nie cały sąd rejonowy lub okręgowy wchodzący w skład sądownictwa powszechnego lub poszczególne składy orzekające właściwe do wykonywania wymiaru sprawiedliwości przez rozpoznawanie spraw, lecz taki organ który wykonuje czynności z zakresu kierowania i administrowania sądem" (wyrok NSA sygn. akt OSK 1782/04 LEX nr 188809). Stanowisko to jest zgodne z poglądami doktryny (patrz T. Aleksandrowicz Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej Warszawa 2008 s. 138-139). W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z roku 2007 Nr 226, poz. 1676 ze zm.) w art. 10a expressis verbis wymienia organy sądów wojskowych, którymi są: w wojskowych sądach okręgowych - prezes tego sądu oraz kolegium wojskowego sądu okręgowego, a w wojskowych sądach garnizonowych - prezesi tych sądów. A zatem w przypadku informacji publicznej będącej w posiadaniu sądów wojskowych tylko od organów wymienionych w art. 10a cyt. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. można skutecznie domagać się informacji publicznej. Natomiast nie można takiej informacji domagać się od konkretnie oznaczonego sędziego sądu wojskowego. W sprawie warto wskazać, iż sędzia do którego zwrócił się skarżący słusznie przekazał drogą służbową wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2009 r. swojemu przełożonemu, tj. Prezesowi Wojskowego Sądu Okręgowego w W., który odpowiedział na ten wniosek pismem z dnia [...] lutego 2010 r., informując skarżącego o treści protokołu, dotyczącego interesującego go głosowania. Biorąc powyższe pod uwagę, skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.