II SAB/Wa 85/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.G. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] stycznia 2013 r. S.G. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "na kwalifikowaną w obliczu art. 83 Konstytucji RP w zakresie przepisów art. 4 pkt 1 i pkt 7, art. 147, art. 149 ust. 1 i art. 151 Konstytucji RP bezczynność Konstytucyjnego Ministra Sprawiedliwości RP, ogłoszoną materią w druku pisma Ministerstwa Sprawiedliwości, Departament Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości, z dnia [...] grudnia 2012 r., [...], listową przesyłką Nr [...] poleconą wysłanego z Ministerstwa Sprawiedliwości, a wg. dowodu pokwitowania doręczonego w dniu [...] grudnia 2012 r." Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi. Podniósł, że nie był zobowiązany do wydania żadnego z aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zatem skarga na jego bezczynność z art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy jest niedopuszczalna. W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] czerwca 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 85/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do sprecyzowania jego skargi sformułowanej w dniu [...] stycznia 2013 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, poprzez wyraźne wskazanie, jakiego konkretnie wniosku (z jakiej daty i z jakim żądaniem) organ ten nie rozpatrzył. Poinformował zarazem, że Sąd nie może domniemywać co jest przedmiotem zaskarżenia, zaś treść skargi nie pozwala na dokonanie jednoznacznych ustaleń w tym zakresie. Skarżący w piśmie sformułowanym w dniu [...] lipca 2013 r., w odpowiedzi na powyższe zarządzenie, określił je jako terroryzm. Nie określił w nim zarazem tego, jakiego wniosku – z jakiej daty i z jakim żądaniem – skarżony przez niego organ nie rozpatrzył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania we wskazanych przypadkach (pkt 8). Wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. powinna zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 cyt. ustawy). Prawidłowe określenie zakresu żądania jest zatem obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien jedynie poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania skargi. Przedmiot skargi nie może być kwestią domniemań Sądu czy doprecyzowania przez niego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2013 r. o sygn. akt I OSK 1006/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wyznacza wszak on granice sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 § 1 ww. ustawy). W rozpatrywanej sprawie, wobec niejednoznacznego i budzącego wątpliwości Sądu określenia przedmiotu skargi, S.G. został wezwany, w wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia [...] czerwca 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 85/13 (k. 29) do sprecyzowania swojego żądania, poprzez wyraźne wskazanie, jakiego konkretnie jego wniosku (z jakiej daty i z jakim żądaniem) Minister Sprawiedliwości nie rozpatrzył. Skarżący nie wykonał tego zarządzenia. Nieokreślenie przedmiotu skargi jest brakiem istotnym, uniemożliwiającym jej rozpoznanie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 2319/11 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi, co czynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wzywając do określenia jej przedmiotu. Jeżeli jednak z takiej możliwości strona nie skorzystała w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.