II SAB/Wa 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Ewa Marcinkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa do rozpoznania wniosku skarżącego A. S. z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. A. S. w dniu [...] grudnia 2016 r. skierował do Krajowej Rady Sądownictwa pismo, w którym zażądał udostępnienia informacji publicznej w następującym zakresie: 1. jaki jest/był budżet Krajowej Rady Sądownictwa w roku 2016 i 2017 i Biura KRS, w tym kwoty wynagrodzeń pracowników Biura oraz liczby pracowników ? 2. Podanie wysokości wynagrodzenia/dochodu/przychodu rocznego otrzymywanego przez poszczególnych członków KRS otrzymywanych z tytułu bycia jej członkiem w roku 2016 r. i zaplanowanego na 2017 r. Ponadto ww. poprosił o możliwość osobistego spotkania z Krajową Radą Sądownictwa poprzedzone spotkaniem z jej Prezydium. W piśmie z dnia 31 stycznia 2017 r. Wiceprzewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa poinformował wnioskodawcę, że nie ma możliwości jego osobistego wysłuchania, a skargi, wnioski i opinie dotyczące sądownictwa może przedstawić w formie pisemnej. Wnioskodawca został poinformowany również, że plan budżetu Krajowej Rady Sądownictwa na rok 2016 r. został ustalony w ustawie budżetowej z dnia 25 lutego 2016 r. (Dz. U. poz. 278), natomiast plan budżetu na rok 2017 r. został ustalony w ustawie budżetowej z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz. U. poz. 108). W Biurze Rady przewidziane są 73 etaty. Ponadto wnioskodawca został poinformowany, że zgodnie z art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 976 i 2221), członkowie Rady w związku z pełnieniem obowiązków w radzie otrzymują diety za każdy dzień udziału w posiedzeniach plenarnych i innych pracach Rady w wysokości 20% podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r., żądając zobowiązania Rady do niezwłocznego udostępnienia ww. informacji publicznej. Krajowa Rada Sądownictwa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej, wyjaśniając, że skarżącemu udzielono odpowiedzi jeszcze przed sformułowaniem skargi i jej wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 23 marca 2017 r. podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższa kontrola - z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w sytuacji braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganej ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.) – zwanej dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych przepisami u.d.i.p. Aby można było mówić o bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej należy przede wszystkim ustalić, czy na organie ciążył obowiązek podjęcia stosownego aktu lub czynności, tzn. czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, a także zbadać, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd zważył, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i obejmuje prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Tryb udostępnienia informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP określają ustawy, przede wszystkim ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w art. 1 ust. 1 definiuje pojęcie informacji publicznej jako "każdą informację o sprawach publicznych". Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie przedmiotowe informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na warunkach określonych w tej ustawie. Natomiast art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Krajowa Rada Sądownictwa, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezsporne jest również, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Kwestią sporną natomiast jest, czy wszystkie żądane przez skarżącego w jego wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. zostały mu udostępnione. W tym zakresie organ stanął bowiem na stanowisku, że żądane informacje zostały mu udostępnione. Rozstrzygając powyższy spór w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, a także z dnia 25 marca 2005 r., sygn. akt II SA 4059/02 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. Za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. należy zatem uznać wszelkiego rodzaju dane, które są związane z gospodarowaniem środkami publicznym, a więc także związane z ponoszeniem wydatków – o ile dotyczą one mienia publicznego. Z tej przyczyny, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie uznaje się, że informację publiczną stanowią dane odnoszące się do wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia. Z tych przyczyn nie budzi wątpliwości Sądu, że informacje opisane w punkcie 1 i 2 wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r., stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i co do zasady podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy. Dotyczą one bowiem informacji o wynagrodzeniach poszczególnych pracowników organu, którzy pełnią funkcje publiczne, jak również tych, którzy funkcji takiej nie pełnią, a zatem niewątpliwie informacji związanej z funkcjonowaniem organu i wydatkowaniem środków publicznych W odniesieniu zaś do żądania skarżącego o umożliwienie mu osobistego spotkania z Krajową Radą Sądownictwa poprzedzonego spotkaniem z Prezydium Sąd stwierdził, że z oczywistych względów nie jest to żądanie o udostępnienie informacji publicznej. W świetle powyższych rozważań należało uznać, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. stanowiły informację publiczną, której tryb udostępnienia jest regulowany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (lub o umorzeniu postępowania), albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności przepisami u.d.i.p. formie. Krajowa Rada Sądownictwa pozostawała zatem w dacie orzekania przez Sąd w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, bowiem udzieliła skarżącemu informacji niezgodnej z jego wnioskiem. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Krajową Radę Sadownictwa do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa, powinno być zatem interpretowane ściśle. Nie każde zatem naruszenie prawa, wskutek pozostawania w bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12 – dostępny j.w.). W niniejszej sprawie organ nie udostępnił żądanych przez skarżącego informacji, błędnie uznając, że informacje te zostały udostępnione w piśmie z dnia 31 stycznia 2017 r. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.