II SAB/Wa 864/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Obrony Narodowej w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] (pkt [...]) – oddala skargę – W dniu 15 lipca 2015 r. K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Obrony Narodowej postępowania w sprawie jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] co polega na nieprzekazaniu wymaganego prawem rozstrzygnięcia w tej sprawie. Wniósł o wykonanie przez Ministra Obrony Narodowej art. 39 k.p.a. poprzez doręczenie mu postanowienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w jego skrzynce pocztowej w żaden z operatorów pocztowych nie złożył pisemnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w czasie od 2 maja 2011 r. do 17 maja 2011 r. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając zawarty w piśmie procesowym wniosek, organ wskazał, że decyzją ewidencyjną nr [...] (pkt 3) z dnia [...] lutego 2001 r. Minister Obrony Narodowej zwolnił K. C. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez organ wojskowy i jednocześnie przydzielił żołnierza przez okres wypowiedzenia do dyspozycji Komendanta Garnizonowego Ośrodka Mobilizacyjnego [...]. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. K. C. zażądał "unieważnienia tej części wyciągu z decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], która dotyczy przydzielenia do dyspozycji Komendanta Garnizonowego Ośrodka Mobilizacyjnego [...] na okres wypowiedzenia stosunku służbowego". Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji nr [...] (pkt 3) Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2001 r. Postanowienie to zostało przesłane skarżącemu na adres [...], [...]. W 11 maja 2015 r. skarżący wezwał Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa z powodu niezałatwienia sprawy skierowanej pismem z dnia [...] lutego 2011 r. w terminie określonym w art. 35 k.p.c.. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uznał przedmiotowe wezwanie za nieuzasadnione. Pismem procesowym z dnia 27 sierpnia 2015 r. K. C. wskazał, iż przesyłka polecona Ministra Obrony Narodowej nadana w dniu 27 kwietnia 2011 r. zwrócona do nadawcy przez UP [...] w dniu 17 maja 2011 r. posiadała błędny adres uniemożliwiający poprawną awizację, o czym świadczy włączone do akt sprawy pismo Poczty Polskiej S. A. Wnioskiem z dnia 19 października 2015 r. K. C. wystąpił o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż bezczynność oraz przewlekłość postępowania stanowią dwie różne instytucje procesowe. Jakkolwiek ustawodawca nie zdefiniował ich, to w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z przewlekłością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ wprawdzie podejmuje określone czynności, niemniej jednak nie są to czynności zmierzające do końcowego załatwienia sprawy. Podejmuje zatem pewne działania, jednak nie są to działania konieczne dla wyjaśnienia okoliczności sprawy i wydania stosownego merytorycznego rozstrzygnięcia, gdy postępowanie jest nadmiernie rozciągnięte w czasie i nadal w nieuzasadniony sposób się przedłuża. I właśnie to ustalenie, że organ podejmuje pewne działania, ale nie zmierzają one do rozstrzygnięcia sprawy, pozwala na rozróżnienie przewlekłości postępowania administracyjnego od bezczynności organu, kiedy to nie podejmuje on jakichkolwiek działań, pozostaje w całkowitej bezczynności (vide wyroki: WSA w Łodzi z 10 czerwca 2011 r., II SAB/Łd 20/11 z 6 października 2011 r., WSA w Kielcach II SAB/Ke 17/11 z 8 grudnia 2011 r., WSA w Lublinie z 8 grudnia 2011 r., II SAB/Lu 49/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić należy, że realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego prowadzenia postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych skutecznych, zmierzających do rozpatrzenia sprawy skarżącego. Przy czym z przepisu art. 35 § 1 i 2 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Nadto w świetle art. 36 § 1 i 2 k.p.a. wymagane jest, aby o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ podał stronom przyczyny zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W rozpoznawanej sprawie Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2011 r. i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] (pkt 3) z dnia [...] lutego 2001 r. Postanowienie to w dniu 27 kwietnia 2011 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru zostało przesłane skarżącemu. Faktem jest, iż na kopercie wpisany jest adres [...], [...]. Jednakże już na potwierdzeniu odbioru wskazany jest prawidłowy adres [...], [...]. Przesyłka ta była awizowana w dniu 2 maja 2011 r. i 9 maja 2011 r. a w dniu 17 maja 2011 r. w związku z jej niepodjęciem przekazana do organu. Z powyższych ustaleń wynika, że Minister Obrony wysłało decyzję z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 35 § 3 k.p.a. Takie same sytuacje, wystąpią w związku z wezwaniem złożonym przez skarżącego w dniu 11 maja 2015 r., którym wezwał on Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa. Bowiem postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] organ uznał wezwanie za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 4 lipca 2015 r. Mając powyższe na uwadze nie można organowi skutecznie czynić zarzut przewlekłości załatwienia sprawy dotyczącej rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2011 r. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.