II SAB/Łd 20/11

Dnia 10 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi M. Ś. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie budowy i oddania do użytkowania jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A 35 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w terminie 2 (dwóch) miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej M. Ś. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 14 kwietnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła złożona za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., skarga M. Ś. na przewlekłość postępowania administracyjnego w sprawie budowy i oddania do użytkowania jednorodzinnego budynku mieszkalnego. W skardze strona wyjaśniła, iż w dniu 2 grudnia 2005r. Wojewódzki sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. W uzasadnieniu Sąd wymienił szereg błędów m.in. pominięcie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie., które dla strony jest o tyle istotne, że reguluje kwestie wykonania kanalizacji deszczowej. Wskazała, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...]r. wydał decyzję, którą w dniu [...]r. uchylił organ II instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podkreśliła, iż od tego czasu nic się nie dzieje, natomiast w dniu [...]r. Rada Miasta podjęła uchwałą uznającą skargę strony na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego za uzasadnioną, jednak pomimo tej skargo organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nic nie zrobił. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...]r. znak: [...] udzielono M. i M. K. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A[...]. Podczas kontroli stwierdzono, że inwestorzy wprowadzili istotne zmiany, stwierdzone przez inspektorat podczas czynności kontrolnych dokonanych w dniu 26 września 2003r. polegające na: e. zbliżeniu wykonanego zbiornika na ścieki w kierunku budynku mieszkalnego, f. zmianie ukształtowania terenu działki od strony frontowej posesji, g. zmianie posadowienia posadzki parteru w budynku mieszkalnym, h. podwyższenia ścian kolankowych, W wyniku rutynowego postępowania administracyjnego, po wypełnieniu przez inwestorów nałożonych na nich obowiązków określonych decyzją nr [...] z dnia [...]r., ostatecznie decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. udzielił pozwolenia na użytkowanie omawianego budynku, określając termin zakończenia pozostałych do wykonania robót na dzień 31 sierpnia 2005r. Po zakończeniu tych robót, tut. inspektorat pismem z dnia 29 listopada 2005r. przyjął zawiadomienie inwestorów o zakończeniu robót i nie zgłosił sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do użytkowania wybudowanego obiektu. Od wydanej w trakcie w/w postępowania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzającej projekt zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wg projektu robót docelowych odwołanie złożyła M. Ś., będąca właścicielką nieruchomości sąsiedniej przy ul. A[...]. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...]. Decyzję organu odwoławczego M. Ś. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 2 grudnia 2005r. sygn. akt II SA/Łd 824/04 uchylił decyzję z dnia [...]r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r. Przedmiotowe orzeczenie wraz z aktami administracyjnymi przekazano do organu I instancji w dniu [...]r. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wznowił postępowanie administracyjne przedmiotowej sprawie, na które to postanowienie inwestorzy wnieśli zażalenie. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Dalej, decyzją z dnia [...]r. Nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił własną decyzję z dnia [...]r. Nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i określającą termin zakończenia pozostałych robót budowlanych polegających na wykonaniu tarasu ziemnego i docelowego wjazdu do garażu (na skutek uchylenia wcześniej innych decyzji stanowiących podstawę do jej wydania). W postępowaniu odwoławczym, decyzję z dnia [...]r. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...]r. uchylił organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. Nr [...] przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...]r. Nr [...]. W okresie pomiędzy kwietniem 2007 roku a sierpniem 2008 roku pomiędzy stronami prowadzona była korespondencja dotycząca kwestii wykonania robót mających na celu wyeliminowanie możliwości zalewania wodami opadowymi nieruchomości przy ul. A. [...]. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyznaczył na dzień 5 października 2008r. termin wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i decyzją organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...] uchylona została decyzja Nr [...] z dnia [...]r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i jednocześnie odmówiono inwestorom udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Organ II instancji decyzją z dnia [...]r. Nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną przez inwestorów decyzję Nr [...]. W celu wyeliminowania możliwości zalewania wodami opadowymi posesji przy ulicy A [...] inwestorzy budowy budynku mieszkalnego posesji nr [...] wykonali zabezpieczenie z płyt krawężnikowych na części granicy obu posesji. Rozwiązanie to zaaprobował Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł. pismem z dnia [...]r. jednakże stanowiska takiego nie akceptuje M. Ś., która kwestionując rozstrzygnięcia toczącego się postępowania administracyjnego zwraca uwagę między innymi na fakt podwyższenia podczas budowy terenu posesji nr [...] co powodować będzie zwiększony napływ wód opadowych na teren jej nieruchomości. Dalej organ wywodzi, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, iż prowadząc postępowanie w tej sprawie nie dokonano szczegółowych ustaleń co do wpływu wprowadzonych i projektowanych zmian w zakresie ukształtowania terenu na stan działki sąsiedniej. W celu zatem wyeliminowania wszelkich wątpliwości w tym temacie niezbędne jest sporządzenie dokumentu w postaci orzeczenia technicznego wykonanego przez osoby uprawnione we właściwych branżach na temat wykonanych robót budowlanych i ukształtowania terenu a także wpływu tych robót na możliwość zalewania wodami opadowymi terenu nieruchomości przy ul. [A...] oraz w razie potrzeby określenia sposobu likwidacji takiej sytuacji. Pismem z dnia [...]r. organ I instancji zobowiązał inwestorów budowy budynku mieszkalnego do uzupełnienia projektu zamiennego jednorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. A[...] o: plan zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej kopii mapy zasadniczej oraz orzeczenie techniczne. Prawidłowo sporządzone dokumenty stanowić będą podstawę do ponownego zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego budynku mieszkalnego a następnie udzielenia pozwolenia na jego użytkowanie. Po monitach pismami z dnia 9 września 2009r. i 9 listopada 2009r. M. i M. K. w dniu 30 listopada 2009r. złożyli wymagane dokumenty w tut. inspektoracie. Z dokumentami tymi zapoznała się M.Ś. wnosząc zastrzeżenia, również inspektorat zgłosił uwagi i wezwał inwestorów do ich uzupełnienia. Pomimo upływu znacznego okresu czasu inwestorzy nie przedłożyli stosownych dokumentów i wobec tego pismem dnia [...]r. zobowiązani zostali do ich dostarczenia w nieprzekraczalnym terminie do dnia 15 maja 2010r. Ponieważ wskazany wyżej termin nie został zachowany i organ I instancji decyzją z dnia [...]r. Nr [...] nakazał inwestorom wykonanie robót budowlanych doprowadzających jednorodzinny budynek mieszkalny przy ul. A[...] do stanu zgodnego z zatwierdzonym decyzją z dnia [...]r. Nr [...] projektem na jego budowę. Od decyzji tej inwestorzy odwołali się na skutek czego organ II instancji decyzją z dnia [...]r. Nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przy piśmie z dnia [...]r. M. i M. K. złożyli wymaganą opinię techniczną dotyczącą ukształtowania terenu. Pismem z dnia 24 września 2010r. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a pismem z dnia 11 października 2010r. M. Ś. przedłożyła uwagi do złożonej w tut. organie opinii technicznej, kwestionując jej przydatność. Kserokopię tego pisma przesłano również inwestorom budowy budynku przy ul. A[...]. Pismem z dnia 6 grudnia 2010r. organ wystąpił do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z zapytaniem, czy uprawnienia budowlane posiadane przez autorkę opinii technicznej, uprawniają ją do sporządzenia dokumentu. Odpowiedź w tej sprawie organ I instancji otrzymał pismem z dnia 13 grudnia 2010r. i zawiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2011r. poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.". Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, zatem jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei w myśl art. 149 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, czy też stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Warto przypomnieć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 1998 r. (I SAB/Gd 8/97, niepubl. dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, iż "stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o NSA jednym z koniecznych warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność organu będzie zażalenie z art. 37 K.p.a." (vide: postanowienie NSA z 17 października 1997 r., IV SAB 31/97, publ. OSP 1998/10/185 oraz postanowienie NSA z dnia 5 marca 1997 r., III SAB 47/96). Orzecznictwo to, wobec obecnego brzmienia nowych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zachowuje nadal swoją aktualność z tym, że obecnie zażalenie z art. 37 K.p.a. jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. (por.: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2004, s. 100 ), a nie jak w poprzednim stanie prawnym, środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 34 ust. 1 ustawy o NSA. Wydaje się zasadne, iż podobnie jak w przypadku skargi na bezczynność, tak i w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania strona występująca ze skargą obowiązana jest wykazać, iż przed wystąpieniem do Sądu ze skargą na taką przewlekłość wyczerpała wszystkie środki zaskarżenia, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym. Stosownie bowiem do art. 52 §1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Analizując sprawę M.Ś. w tym kierunku, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia. Z akt administracyjnych wynika bowiem, iż pismem z dnia [...]r. wystąpiła do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Ł., informując, iż złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Przywołane pismo Urząd Miejski przesłał do organu wyższego stopnia tj. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Warto zauważyć, iż organ ten pismem z dnia [...]r. wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi do złożenia wyjaśnień, przesłanie wszystkich dokumentów i ustosunkowanie się do pisma M. Ś. Następnie w dniu [...]r. wydał postanowienie, którym wyznaczył organowi nadzoru budowlanego stopnia podstawowego dodatkowy termin wydania rozstrzygnięcia administracyjnego w sprawie realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. A[...] w Ł., w terminie do dnia [...]r. Jak ustalił Sąd w dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał postanowienie, którym zobowiązał inwestorów M. i M. K. do złożenia we wskazanym terminie dodatkowych dokumentów i opracowań. Jak wyjaśniła skarżąca na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011r. przywołane postanowienie z dnia [...]r. otrzymała, nie składała na nie zażalenia i nie posiada wiedzy, czy z takim zażaleniem występowali inwestorzy. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi M. Ś. w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż w przytoczonym postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nie można upatrywać rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszczęte postępowanie administracyjne musi być zakończone załatwieniem sprawy (art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza zaś zakończenie wszczętego postępowania wyłącznie w formie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1994 r., SAB/Wr 31/93, publ. ONSA 1995/1/29; wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2001 r., I SA 2046/99, niepubl. dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 54126). Niewątpliwie natomiast nałożenie obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy w rozumieniu art. 104 K.p.a., a jedynie jest uzupełnieniem materiału dowodowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009r., VII SA/Wa 1154/09, niepubl., dostępny Lex nr 574318). Postanowienie z dnia 10 maja 2011r. jest postanowieniem zmierzającym do uzupełnienia materiału dowodowego, zatem nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Idąc dalej, przypomnieć należy, iż organy administracji publicznej nie mają pełnej dowolności, jeżeli chodzi o czasookresy w jakich powinny doprowadzić do faktycznego, ostatecznego sprawy co do meritum. Przepis art. 35 § 1 K.p.a. stanowi, że organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). O każdym zaś przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Z przywołanych przepisów wywieść należy, iż przewlekłością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ wprawdzie podejmuje określone czynności, niemniej jednak nie są to czynności zmierzające do końcowego sprawy. Podejmuje zatem pewne działania, niemniej jednak nie są to działania konieczne dla wyjaśnienia okoliczności sprawy i wydania stosownego merytorycznego rozstrzygnięcia, gdy postępowanie jest nadmiernie rozciągnięte w czasie i nadal w nieuzasadniony sposób się przedłuża. I właśnie to ustalenie, iż organ podejmuje pewne działania ale nie zmierzają one do rozstrzygnięcia sprawy pozwala na rozróżnienie przewlekłości postępowania administracyjnego od bezczynności organu, kiedy to nie podejmuje on jakichkolwiek działań, pozostaje w całkowitej bezczynności. Badając niniejszą sprawę pod kątem tak rozumianej przewlekłości postępowania Sąd doszedł do przekonania, że takie przewlekłe postępowanie występuje w sprawie. Przywołane już przepisy art. 35-37 k.p.a. określają terminy, w których sprawa ma być załatwiona i analiza akt administracyjnych uzasadnia stwierdzenie, iż wszystkim tym terminom organ uchybił. Począwszy od wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzji z dnia [...]r., którą uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Do dnia wydania niniejszego wyroku podejmował czynności pozorowane, dopiero dwa miesiące po wydaniu przytoczonej decyzji z dnia [...]r. zwrócił się do stron postępowania z informacją o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i złożenia ewentualnie dodatkowych dokumentów, jednocześnie informując, iż po upływie wyznaczonego do zapoznania się z aktami terminu, sprawa zostanie załatwione w oparciu o już zgromadzony materiał. Pomimo takiej informacji pismem z dnia 6 grudnia 2010r. organ I instancji zwrócił się do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienia, czy autor opinii technicznej posiadał uprawnienia do jej sporządzenia. Nie budzi zatem wątpliwości, iż organ cały czas podejmuje czynności zmierzające do nieuzasadnionego przedłużania się postępowania, tym bardziej, iż lektura akt administracyjnych sprawy wskazuje, iż zasadniczo czynił tak od początku postępowania, które wszczęte zostało na skutek interwencji skarżącej już w 2000 roku. Od tego czasu niejednokrotnie przedłużał postępowanie, chociażby z uwagi na przesyłanie drugiej stronie postępowania określonych pism, po kilku tygodniach od ich złożenia do organu przez drugą ze stron. Przekazywanie poszczególnym stronom określonych dokumentów winno niewątpliwie odbywać się niezwłocznie po ich otrzymaniu przez organ, nie jest uzasadnione bezcelowe opóźnianie takich czynności. Podobnie działania zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego winny być podejmowane z należytym rozeznaniem w materiale sprawy, który już został załączony do akt sprawy, nie jest bowiem zasadne wzywanie po raz kolejny do przedłożenia tych samych dokumentów, opracowań, a już z pewnością dokumentów, które nie będą miały wpływu na merytoryczne zakończenie sprawy. Zwrócić należy uwagę, iż jak sam wyjaśnia organ pomiędzy kwietniem 2007 roku a sierpniem 2008 roku organ prowadził między stronami korespondencję dotyczącą kwestii wykonania robót mających na celu wyeliminowanie możliwości zalewnia wodami opadowymi nieruchomości skarżącej. Nie sposób zgodzić się na takie działanie organów administracji publicznej, które powołane zostały do załatwiania spraw w ramach i na podstawie przepisów prawa w wyznaczonym przez te przepisy terminie, nie jest zadaniem tychże organów prowadzenie rozmów ze stronami, organ obowiązany jest załatwić sprawy merytorycznie, natomiast wszelkie układy pomiędzy stronami i ewentualne uzgodnienia winny odbywać się poza tym organem, jedynie finalne ustalenia, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy winny znaleźć się w kręgu zainteresowania organu. Nie można zapominać, iż organy procesowe, za które odpowiedzialne jest państwo, zobowiązane są procesować w taki sposób, aby zaległości w rozpoznawaniu spraw nie powstawały w wyniku niewłaściwego stosowania przepisów prawa lub ich niestosowaniu np. przepisów odnoszących się do dyscyplinowania uczestników postępowania. Uwzględniając powołaną zmianę art. 149 p.p.s.a Sąd stwierdził, iż w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z przewlekłym prowadzeniem postępowania, która to przewlekłość nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ nie wykazał bowiem, aby chociażby od wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...]r. podjął czynności zmierzające do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącej. Jak zostało to wywiedzione postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nie czyni zadość, stanowi bowiem przejaw działania polegającego na wyznaczaniu kolejnych terminów do przedłożenia kolejnych materiałów, w sytuacji gdy nie przeanalizował już zgromadzonego materiału, o czym świadczy już sam brak załatwienia sprawy co do istoty. Warto zauważyć, iż organ we wspomnianym postanowieniu zobowiązał do złożenia kolejnych materiałów w sytuacji, gdy w piśmie z września 2010 roku poinformował strony, iż jeżeli w wyznaczonym terminie nie zostaną, wedle woli stron, złożone dodatkowe dokumenty to organ wyda decyzję w oparciu o już zgromadzony materiał. Pomimo takiej informacji organ nie wydał merytorycznej decyzji. Z uwagi na powyższe skargę na przewlekłe postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało zatem na podstawie art. 149 p.p.s.a. uwzględnić zobowiązując organ do wydania we wskazanym terminie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a. ar