II SAB/Wa 959/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na przewlekłe prowadzenie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia odrzucić skargę. Pismem nadanym 26 sierpnia 2015 r. B. K., reprezentowany przez adw. K. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania w przedmiocie przetwarzania przez Żandarmerię Wojskową w K., Komendę Wojewódzką Policji w R. i [...] Wojskowy Oddział Wojskowy w R. jego danych osobowych. Skarżący podniósł, że pismami z 30 grudnia 2013 r., 29 maja 2014 r., 1 lutego 2015 r. oraz z 17 marca 2015 r. zwracał się o informację o stanie postępowania administracyjnego, wskazując upływ czasu od złożenia wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie. Przytaczając zaś treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 269/10 skarżący podniósł, że skarga jest zasadna, ponieważ nie miał obowiązku wyczerpania trybu postępowania przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, czyli złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa – na podstawie art. 37 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 37 § 1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie natomiast z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postepowania takim środkiem zaskarżenia – wymaganym dla jej dopuszczalności – jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. W stosunku do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych brak jest w postępowaniu administracyjnym organu wyższego stopnia, zatem w tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do Sądu, zobligowany był wystąpić, w myśl art. 37 § 1 Kpa, do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy skarżący wielokrotnie zwracał się do organu o udzielenie informacji o stanie sprawy, podnosząc jednocześnie kwestię upływu czasu od wniesienia skargi wszczynającej postępowanie, niemniej jednak żadnego z tych pism nie można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, pismo wyrażające niezadowolenie strony z długotrwałego załatwiania sprawy, bez wskazania art. 37 § 1 Kpa jako podstawy żądania lub przynajmniej powołania się na treść tego przepisu, nie może być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wyjaśnić nadto należy, że przytoczony w skardze wyrok Sądu z 19 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 269/10 powołuje się na treść art. 37 § 1 Kpa w brzmieniu obowiązującym do 11 kwietnia 2011 r., a więc nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, co jest warunkiem dopuszczalności skargi, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. oraz art. 37 § 1 Kpa, orzekł jak w sentencji postanowienia.