II SAB/Wa 963/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata I. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. P. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata I. B. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Adwokat I. B., wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego B. P., pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 158/13, w której wniosła m. in. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, podnosząc, że koszty te nie zostały opłacone w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OSK 34/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, wskazując w uzasadnieniu, że o wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 963/14, zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, natomiast adw. I. B., w imieniu skarżącego, sporządziła i wniosła odpowiedź na złożoną skargę kasacyjną, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości. Akta sprawy zostały przedstawione referendarzowi sądowemu, celem rozpoznania wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanym dalej rozporządzeniem. W § 18 ust. 1 rozporządzenia, zostały wskazane czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za czynności adwokackie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata, który występował w sprawie w I instancji, wynosi 50% stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Jednocześnie w związku z tym, że przepisy rozporządzenia nie określają stawki minimalnej wynagrodzenia adwokata za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, należało analogicznie przyjąć stawkę ustaloną za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt FSK 80/04, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt FPS 4/12). W niniejszej sprawie adwokat I. B. została ustanowiona pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w I instancji. Jak wynika z akt sprawy, pomoc udzielona skarżącemu, za którą należy się pełnomocnikowi wynagrodzenie, polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 158/13 oraz sporządzeniu i wniesieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Rady Ministrów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 963/14, wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy. Stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że należne adwokatowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 50% z 240 zł, czyli 120 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz 50% z 240 zł, czyli 120 zł za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną i powinno być podwyższone o łączną kwotę 55,20 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 23%, co razem stanowi kwotę 295,20 zł. Ponadto adwokat, stosownie do § 20 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie. Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy kosztów udzielonej pomocy prawnej, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).