II SAB/Wa 980/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. G.– redaktora naczelnego dziennika "[...]" na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego z siedzibą w C. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 roku P. G. - redaktor naczelny Dziennika "[...]", zwrócił się do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r., nr 5,poz. 24 ze zm.), o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ odbytych do chwili obecnej w roku 2015, w formie kserokopii przesyłkę pocztową lub skanów pocztą mailową na wskazany adres. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej, powołując się ochroną prywatności osób fizycznych oraz na brak wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w sytuacji, gdy żądana informacja jest informacją przetworzoną. Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania P. G., uchylił zaskarżoną decyzję Zarządu Okręgowego PZŁ w [...] w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż organ I instancji "popełnił poważny błąd proceduralny" polegający na braku wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W skardze z dnia 10 września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. G. - redaktor naczelny Dziennika "[...]" zarzucił Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w [...] naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezczynność w udzieleniu prasie informacji publicznej. Wniósł z tego względu o zobowiązanie organu do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] maja w 2015 r. w terminie 14 dni oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że żądana informacja jest informacją prostą, bowiem zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Wnioskowana informacja nie wymaga zaś szczegółowej analizy lub przetworzenia informacji prostych, żeby treści udostępnianej informacji zmieniać, bo przedmiotowe dokumenty istnieją i mają zostać udostępnione bez zmian w takiej postaci, w jakiej są obecnie. Nieuprawnione jest zatem żądanie wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Powyższe oznacza, że brak odpowiedzi organu w ciągu 14 dni lub niewykonanie żądanej czynności, o jakiej mowa w art. 13 - 17 ustawy, jest bezczynnością, przewlekłym prowadzeniem postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na podnoszone już argumenty faktyczne oraz prawne. Ponadto podniósł, że Polski Związek Łowiecki wytwarza informacje publiczne w zakresie realizacji zleconych przez państwo zadań, jednak gro informacji dotyczy spraw wewnątrzorganizacyjnych. Takimi są sprawy w zakresie nawiązania lub ustania członkostwa w kole łowieckim czy w PZŁ, sprawy porządkowe prowadzone przez koło lub związek oraz inne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a czynność nie została dokonana, w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich pojęciu lub dokonaniu, czy też wynika z przeświadczenia organu, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana. (zob. T. Woś, H. Krzysia – Malczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Mając powyższe na uwadze w niniejszej sprawie konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy spełniony jest zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej "u.d.i.p." Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, natomiast w art. 6 w ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia, jakie informacje posiadają przymiot informacji publicznych. Z tego względu w orzecznictwie wskazuje się, iż za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wykonaną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wywodzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 45/14, Lex nr 1664475). Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...) (pkt 5), będące w posiadaniu takich informacji. Podkreślenia wymaga w rozpoznawanej sprawie okoliczność, iż ustawodawca przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu zadania z zakresu administracji publicznej. Zostały one określone w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2013 r., poz. 1226 z zm.). Są nimi m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących, a ponadto zadania powierzone przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Zadania nałożone na Polski Związek Łowiecki, ze względu na ich cel, niewątpliwie mają publiczny charakter. Zatem - co do zasady - organy Polskiego Związku Łowieckiego, w tym zarządy okręgowe, są zobowiązane do udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że każda informacja i każdy dokument, jakimi dysponuje zarząd okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego ma walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1974/14, z mocy art. 32 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Do nadzoru nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego na podstawie art. 35a ust. 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.) regulujące zasady nadzoru nad stowarzyszeniami. Również do gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego stosuje się odpowiednio przepisy regulujące zasady gospodarki finansowej stowarzyszeń (art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo łowieckie). W cytowanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w kontekście tego, do zrzeszenia, jakim jest Polski Związek Łowiecki odnieść można odpowiednio stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 8 lipca 2015 r. (I OSK 1514/14 http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a mianowicie, że nie sposób stowarzyszeniom stawiać analogicznego standardu wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego, bądź odnosząca się do jego funkcjonowania, będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten Związek w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Zdaniem NSA, tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawach publicznych, pozostałą zaś materię a contrario uznać należy za niepubliczną, a zatem stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. za niebędącą informacją publiczną. Takie ograniczenie zakresowe dostępu do informacji o działalności osób i jednostek innych niż organy władzy państwowej czy osoby pełniące funkcje publiczne oraz samorządy gospodarcze i zawodowe, przewidział ustrojodawca, co wynika z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, stanowiącego, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa." Przyjęcie zatem, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej czy gospodarowania mieniem publicznym - byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny. W kontekście gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego, jako ewentualnego gospodarowania mieniem publicznym, Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyroku zwrócił uwagę, że art. 35 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo Łowieckie stanowi, że działalność Polskiego Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej, zaś dochód z działalności gospodarczej Polskiego Związku Łowieckiego oraz kół łowieckich służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Majątek Polskiego Związku Łowieckiego nie stanowi więc mienia publicznego. Kwestie majątkowe zrzeszenia zostały uregulowane w dziale V Statutu. Zgodnie z treścią § 175 Statutu majątek i fundusze Zrzeszenia powstają w wpłat wpisowego, składek członkowskich, opłat, dochodów z własnej działalności i imprez organizowanych przez Zrzeszenie, dochodów z majątku Zrzeszenia oraz z darowizn i innych uznanych źródeł. Mając na uwadze powyższe, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela stanowisko wyrażone w cyt. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też w wyroku tego Sądu z 7 października 2015 r. w sprawie o sygn. I OSK 1928/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że informacje w postaci kopii protokołów z posiedzeń oraz podjętych uchwał Zarządu Okręgowego - objęte wnioskiem - nie stanowią ani informacji bezpośrednio odnoszącej się do wykonywania przez Polski Związek Łowiecki zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym żądane we wniosku skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Wobec stwierdzenia, że żądane informacje w postaci kopii protokołów z posiedzeń oraz podjętych uchwał Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., nie można zarzucić Zarządowi Okręgowemu bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 roku, poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.