II SO/Wa 12/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wymierzenie grzywny W piśmie z [...] marca 2022 r., skierowanym do sprawy o sygn. akt II SA/Wa 168/22, K. J. (dalej: "wnioskodawca") zawarł wniosek o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji (dalej: "KGP", "organ") za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jego skargi z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy. Wnioskodawca przywołał in fine ww. pisma art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zarzucając, że organ uchybił obowiązkowi przewidzianemu w art. 54 § 2 p.p.s.a., ponieważ nie przedłożył "jako wymaganych środków dowodowych kompletnych i uporządkowanych akt sprawy". W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny KGP wniósł o jego oddalenie, podnosząc, że skarżący nie wyjaśnił jakich to dokumentów organ nie przekazał Sądowi. Jednocześnie podkreślił, iż w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 168/22 skarga wnioskodawcy na postanowienie KGP z [...] grudnia 2021 r. nr [...] została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] marca 2022 r., co oznacza, że Sąd nie widział podstaw do żądania od organu uzupełnienia akt postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. przewiduje grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przywołane regulacje p.p.s.a. przewidują dwie przesłanki, których spełnienie warunkuje wymierzenie przez sąd przedmiotowej grzywny: stwierdzenie uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej w zakresie terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., obok funkcji dyscyplinującej, jest też funkcja represyjna służąca ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto omawiana grzywna pełni funkcję prewencyjną, ponieważ ma zapobiegać naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12 i uchwała NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawet stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie obliguje sądu administracyjnego do wymierzenia grzywny, lecz kreuje uprawnienie w tym przedmiocie – "sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma więc charakter uznaniowy. Rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość, sąd administracyjny może brać pod uwagę takie okoliczności jak: charakter sprawy; pozycję i sytuację organu administracji; przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; czas, jaki upłynął od wniesienia skargi; czy przed rozpatrzeniem wniosku organ wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami sprawy i czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a., innymi słowy, czy grzywna spełni wymogi sprawiedliwości naprawczej (vide postanowienie NSA z 24 marca 2022 r., sygn. akt III OZ 167/22 i powołane tam orzeczenia NSA z 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1259/13 i z 22 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 382/14). Analizując okoliczności niniejszej sprawy, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W sprawie o sygn. akt II SA/Wa 168/22 KGP terminowo przekazał tut. Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Trafnie też organ podniósł w odpowiedzi na wniosek, iż nie zachodziła potrzeba uzupełnienia akt ww. sprawy, gdyż skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna - skarżący uczynił przedmiotem tej skargi akt niezaskarżalny, a mianowicie postanowienie KGP wydane w oparciu o art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.