II SO/Wa 13/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 31 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywnę w wysokości 800 zł (słownie osiemset złotych). W dniu 14 marca 2013 r. (data stempla pocztowego) K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek (oznaczony datą 14 marca 2013 r.), o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 31 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wskazaną wyżej skargę wniósł w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz wniósł za pośrednictwem platformy e-puap, opatrzoną kwalifikowanym podpisem elektronicznym z widniejącą na odpisie datą nadania i podpisania, oraz drugą skargę wniósł przesyłką listowną opatrzoną własnoręcznym podpisem. Podniósł, iż pomimo upływu ustawowego terminu, określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a., Dyrektor ZER MSW nie przekazał sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Pismem z dnia 22 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał odpis powyższego wniosku Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych celem ustosunkowania się w terminie 14 dni. Odpis ten został doręczony organowi w dniu 26 marca 2013 r. Pismem z dnia 11 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do pilnego nadesłania, w terminie 7 dni, odpowiedzi na wniosek K. J. z dnia 14 marca 2013 r. o wymierzenie grzywny, przesłanego przy piśmie Sądu z dnia 22 marca 2013 r. . W dniu 23 maja 2013 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przekazał do Sądu skargę K. J. z dnia 31 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 292/13. W odpowiedzi na skargę, organ ustosunkowując się do wniosku o wymierzenie grzywny, wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wymierzenie grzywny, ponieważ skarga do sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, wobec tego także wniosek o wymierzenie grzywny z tytułu nieterminowego przekazania należy uznać za niedopuszczalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że organ nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Z wyrażonego w odpowiedzi na wniosek stanowiska procesowego organu wynika, że organ świadomie odstąpił od wykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi uznając, że skarga niepodległa kontroli sądu administracyjnego, bowiem sądową kontrolę w tego typu sprawach sprawuje sad powszechny W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, argumentacja przedstawiona przez organ jest nieprawidłowa. Należy bowiem podkreślić, że to Sąd, a nie organ dokonuje oceny czy to zasadności, czy to dopuszczalności skargi. Oceny tej Sąd dokonuje właśnie w oparciu o przekazane przez organ dokumenty w postaci: skargi, odpowiedzi na skargę, akt administracyjnych oraz stanowisk i wniosków stron złożonych już w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązek przekazania akt sprawy ma zatem charakter obiektywny i jest niezależny od okoliczności, czy skarga jest niezasadna, czy też niedopuszczalna. Natomiast organ ma prawo odnieść się do kwestii zasadności, czy niedopuszczalności skargi w przekazywanej Sądowi odpowiedzi na skargę wnosząc odpowiednio: o jej oddalenie albo odrzucenie. Jest to jednak czynność procesowa podejmowana w zupełnie innym postępowaniu – postępowaniu wszczętym skargą, a nie wnioskiem o wymierzenie grzywny. Tym samym, treść odpowiedzi organu na wniosek o wymierzenie grzywny wskazuje, że organ bezpodstawnie, wbrew treści art. 54 § 2 P.p.s.a., przyjął, że z uwagi na objęcie przedmiotu skargi K. J. właściwością sądów powszechnych, jest on zwolniony z obowiązku przekazania skargi wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu w oparciu o przepisy P.p.s.a. Wskazać należy, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259). W ocenie Sądu wniosek K. J. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 31 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 292/13, tj. sprawy ze skargi K. J., której dotyczy wniosek o wymierzenie grzywny, wynika, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 31 stycznia 2013 r., formie elektronicznej, a następnie w formie papierowej z własnoręcznym podpisem. Organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 maja 2013 r. Stwierdzić zatem należy, że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przekazał skargę K. J. z uchybieniem terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin ten upłynął bowiem w dniu 4 marca 2013 r. Opóźnienie organu wyniosło zatem 79 dni. Istotne jest również to, że organ nie wyjaśnił przyczyn niezachowania terminu do przekazania skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał wniosek K. J. za uzasadniony i nałożył na Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywnę w wysokości 800 (osiemset) złotych Wymierzając grzywnę Sąd uwzględnił okoliczność wykonania obowiązku ciążącego na organie, tj. przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu przez K. J. wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.