II SO/Wa 22/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 odrzucające zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 odrzucające zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 odrzucające zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 o odrzuceniu wniosku P. B. o wymierzenie grzywny Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 85/09 ze skargi P. B. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia - odrzucić zażalenie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 odrzucające zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 odrzucające zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SO/Wa 22/09 o odrzuceniu wniosku P. B. o wymierzenie grzywny Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 85/09 ze skargi P. B. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że P. B. nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych przedmiotowego zażalenia, co obligowało Sąd do jego odrzucenia. Na powyższe postanowienie P. B. wniósł w terminie zażalenie. Pismem z dnia 14 września 2011 r. Sąd wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych zażalenia, poprzez podpisanie zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Odpis wezwania został skarżącemu doręczony w dniu 29 września 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k. 187). P. B. do dnia dzisiejszego nie wykonał powyższego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Podkreślić w tym miejscu należy, że z treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika, iż każde pismo składane do sądu winno zawierać podpis strony je wnoszącej. Tymczasem, w myśl z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450 ze zm.), bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Artykuł ten w ust. 2 odsyła do ustaw szczególnych, które dopuszczają możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach, bowiem w polskim systemie prawa nie ma żadnego przepisu, który generalnie zrównywałby podpis elektroniczny z podpisem własnoręcznym. Wśród ustaw dopuszczających stosowanie podpisu elektronicznego można przykładowo wskazać Kodeks cywilny (art. 60 i art. 78 § 2), Ordynację podatkową (art. 1 pkt 13) i Kodeks postępowania administracyjnego (art. 57 § 5 pkt 1 i przede wszystkim art. 63 § 1). W ocenie Sądu, gdy ustawodawca chce by przed sądem lub organem administracji publicznej można było posługiwać się podpisem elektronicznym, to w stosownych regulacjach normujących zasady postępowania przed tymi organami wprowadza odpowiednie normy prawne, zezwalające na posługiwanie się takim rodzajem podpisu (por. postanowienie NSA z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 380/11). Natomiast w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma odpowiednika wyżej wskazanych przepisów Kodeksu cywilnego, Ordynacji podatkowej, czy Kodeksu postępowania administracyjnego, a pojęcie podpisu elektronicznego w ogóle nie występuje. Zatem nie można przyjąć, iż posługiwanie się podpisem elektronicznym przez stronę postępowania sądowego w korespondencji z sądem administracyjnym jest dopuszczalne, skoro ustawodawca tego wprost nie dopuścił. Gdyby ustawa o podpisie elektronicznym miała zastosowanie wprost do wszystkich aktów prawnych regulujących wnoszenie pism, zażaleń itp., to wówczas niepotrzebne byłyby zmiany w innych ustawach, wprost wprowadzające taką możliwość. Z samego faktu obowiązywania ustawy o podpisie elektronicznym nie można wywodzić, iż sposób podpisywania pism podpisem elektronicznym jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalny, bowiem czyniłoby to zbędnym wprowadzanie odpowiednich regulacji w ustawach szczególnych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Tymczasem P. B. nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków zażalenia na postanowienie z dnia 24 sierpnia 2011 r., pomimo zakreślonego w wezwaniu terminu oraz wskazanego rygoru niewykonania tego wezwania. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.