II SO/Wa 23/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. H. w przedmiocie wymierzenia grzywny Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. T. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydaną w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska [...]. Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 28 lutego 2012 r. W dniu 26 marca 2012 r. T. H. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), tj. nieudzielenie w ustawowym terminie odpowiedzi na ww. skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nieprzekazanie jej Sądowi, wraz ze skargą i aktami sprawy. Wniósł ponadto o rozpoznanie skargi na podstawie nadesłanego odpisu skargi. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jego oddalenie. Podał, iż w dniu 20 lutego 2012 r. zostały zwrócone do organu akta postępowania administracyjnego wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 40/11, uchylającym postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zostały one następnie przekazane do Departamentu Kontroli i Nadzoru MNiSW, który prowadził dotąd – na zasadzie wyjątku – niniejszą sprawę T. H. W dniu 1 marca 2012 r. dalsze prowadzenie tego postępowania zostało przekazane do jednostki właściwej z punktu widzenia podziału zadań w Urzędzie, tj. do Departamentu Nadzoru i Organizacji Szkolnictwa Wyższego MNiSW. Organ wskazał, że z uwagi na obszerność akt sprawy, zapoznanie się z nimi, przy jednoczesnym uruchomieniu postępowania, którego dotyczy skarga na bezczynność, pozwoliły tej jednostce na ustosunkowanie się do niej dopiero w dniu 2 kwietnia 2012 r. Przedmiotowa skarga, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, została przekazana do Sądu w dniu 6 kwietnia 2012 r., tj. z nieznacznym opóźnieniem, bowiem ich właściwe przygotowanie i skonsultowanie wysoce utrudniały liczne urlopy pracowników Urzędu związane z Wielkim Tygodniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 powołanej ustawy). W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przewidziany w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązek przekazania Sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 powołanej ustawy uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Grzywna, o której mowa we wskazanym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia, jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Należy jednak zauważyć, że stosownie do treści art. 55 § 1 powołanej ustawy, "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005, s. 259). Z akt niniejszej sprawy oraz z akt sprawy ze skargi T. H. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydaną w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska [...] (sygn. akt II SAB/Wa 144/12) wynika, że organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy w dniu 6 kwietnia 2012 r. (dowód – prezentata Sądu na odpowiedzi na skargę). Zestawiając zatem datę 6 kwietnia 2012 r. z datą wpływu skargi do organu, która to data przypadła na dzień 28 lutego 2012 r. (dowód – prezentata organu na kopercie, w której nadesłano skargę), stwierdzić należy, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nałożony na niego obowiązek wykonał z przekroczeniem ustawowego terminu trzydziestu dni, a opóźnienie to wyniosło osiem dni, bowiem ostatni dzień terminu na przesłanie do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy przypadał na dzień 29 marca 2012 r. Powyższy fakt, pomimo zaistnienia materialnoprawnej przesłanki do wymierzenia grzywny, nie powinien jednak – w ocenie Sądu – stanowić w niniejszej sprawie powodu do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Opóźnienie organu w wykonaniu nałożonego przepisami powołanej ustawy obowiązku nie było bowiem duże i nie miało wpływu na możliwość rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga również, że sprawa ze skargi T. H. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy została już zakończona, bowiem postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II SAB/Wa 144/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Istotne jest także, że organ wyczerpująco wskazał przyczyny późniejszego przekazania skargi, które nie było efektem celowego opóźniania przez niego postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, iż wniosek T. H. o wymierzenie Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro ustawodawca nie nałożył na Sąd obowiązku każdorazowego wymierzania grzywny w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i kwestię tę pozostawił do uznania Sądu, to ze wskazanych wyżej względów Sąd postanowił grzywny nie wymierzać. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 151 oraz art. 64 § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.