II SO/Wa 28/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Dyrektorowi Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 05 marca 2012 r. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej (zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wa 173/12) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia 1) wymierzyć Dyrektorowi Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. grzywnę w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych); 2) zasądzić od Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. na rzecz wnioskodawcy Z. S., kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Z. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Dyrektorowi Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: ppsa, za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 05 marca 2012 r. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej (zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wa 173/12) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. wniósł o jego odrzucenie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podnosząc, iż odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy została wysłana do WSA w Warszawie przez organ w dniu 13 kwietnia 2012 r., a tym samym zachowany został 30-dniowy termin wskazany w art. 54 § 2 ppsa. Dodatkowo Dyrektor podniósł, iż nie jest organem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 w zw. z art. 3 § 3 ww. ustawy, sądy administracyjne są zobowiązane do stosowania środków określonych również w przepisach szczególnych. Taką właśnie szczególną regulację postępowania przed sądami administracyjnymi wprowadza ustawa z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Stosownie do treści art. 21 pkt 1 ww. ustawy, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Jak wynika z akt sprawy II SAB/Wa 173/12, pismem z dnia 05 marca 2012 r. Z. S. wniósł za pośrednictwem WSA w Warszawie skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, która wpłynęła do organu w dniu 15 marca 2012 r. (data potwierdzenia otrzymania przesyłki zawierającej skargę na zpo przesyłki, przy której przekazano skargę organowi), przy piśmie Sądu z dnia 12 marca 2012 r. II KO/Wa 91/12. Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. w dniu 13 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej odpowiedź na skargę), pismem z dnia 11 kwietnia 2012 r. udzielił odpowiedzi na ww. skargę, jednocześnie przesyłając do WSA w Warszawie akta przedmiotowej sprawy. Pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. II KO/Wa 91/12 WSA w Warszawie wezwał organ do zwrotu przesłanych przy piśmie Sądu z dnia 12 marca 2012 r. II KO/Wa 91/12 oryginału skargi wraz z jej załącznikami i kopertą. Przedmiotowa skarga wraz z załączniki i kopertą wpłynęła do Sądu w dniu 27 kwietnia 2012 r. (data prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie) i została dołączona do akt sądowych sprawy II SAB/Wa 173/12. Z zestawienia daty otrzymania przez organ skargi - 15 marca 2012 r., z datą przekazania akt sprawy i odpowiedzi na skargę Sądowi - 13 kwietnia 2012 r., jak również z datą przekazania Sądowi oryginału skargi - 27 kwietnia 2012 r., wynika, że termin 15-dniowy, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, upłynął z dniem 30 marca 2012 r. W ocenie Sądu opóźnienie w przekazaniu skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy uzasadnia wymierzenia organowi grzywny w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, iż skarga Z. S. rozpatrywana jest w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, które jest trybem szczególnym i zawiera bardziej restrykcyjne unormowania co do terminu przekazania skargi sądowi. Wykonanie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wymaga przekazania sądowi skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni. Niezastosowanie się do obowiązków określonych we wskazanym przepisie wystąpi zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ administracji w terminie czynności wymienionych w tym przepisie, jak i w wypadku ograniczenia się przez ten organ do wykonania jedynie niektórych z tych czynności, np. przekazania sądowi odpowiedzi na skargę i akt sprawy, lecz bez skargi, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Zakamycze 2006, s. 145.) Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, bez względu na przyczyny oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Bezspornym jest, że organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazał skargę, odpowiedź na skargę z aktami sprawy z uchybieniem terminu, a skarżący złożył stosowny wniosek. Powyższe oznacza, że wystąpiły przesłanki do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Podnieść należy, iż okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi oraz okres tego uchybienia pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć jedynie wpływ na wysokość grzywny, gdyż sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny ustawodawca pozostawił swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ppsa). Powyższy przepis pozwala bowiem na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi (patrz: postanowienie NSA z dnia 09 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 314/12, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek Z. S. jest uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 200 złotych. Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę zarówno okoliczności sprawy, jak i okres zwłoki organu w przekazaniu akt oraz to, że organ ostatecznie wykonał przewidziany w ustawie obowiązek. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzona od Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w W. na rzecz Z. S. kwota 100 zł stanowi wartość uiszczonego wpisu sądowego.