II SO/Wa 34/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. T. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie z wniosku W. S. o wymierzenie grzywny Radzie Gminy [...] za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 196/11 postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego S. T.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) oraz kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem 23% podatku od towarów i usług. Radca prawny S. T., w piśmie z dnia 28 listopada 2011 r. wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego, udzielonego skarżącemu W. S. z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. W § 14 ust. 2 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł. Natomiast z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w drugiej instancji należy się pełnomocnikowi z urzędu, w postępowaniu zażaleniowym, a stawka minimalna wynosi 120 zł. Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie radca prawny S. T. została ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego W. S. w postępowaniu przed sądem I instancji. Jak wynika z akt sprawy, pomoc udzielona skarżącemu, za którą należy się pełnomocnikowi wynagrodzenie, polegała na występowaniu przed sądem I instancji oraz na sporządzeniu zażalenia od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 34/11. W powyższym orzeczeniu Sąd nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Wyznaczony pełnomocnik nie otrzymał również wynagrodzenia za postępowanie zażaleniowe. Stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że należne r. pr. S. T. wynagrodzenie wynosi łącznie 360 zł – w tym 240 zł za udział w sprawie przed Sądem I instancji oraz 120 zł za postępowanie zażaleniowe. Ponadto wynagrodzenie to powinno być podwyższone o kwotę 82,80 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 23%, co łącznie stanowi kwotę 442,80 zł. Jednocześnie radca prawny, stosownie do § 16 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 ppsa w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ppsa oraz stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).