II SO/Wa 49/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. F. w przedmiocie wymierzenia grzywny Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 26 lipca 2017 r. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wa 1991/17) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia 1) wymierzyć Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych); 2) zasądzić od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz wnioskodawcy – M. F., kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 10 listopada 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 04 grudnia 2017 r., M. F. (dalej - wnioskodawca) zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa, za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 26 lipca 2017 r. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wa 1991/17) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wnioskodawca wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł oraz o zasądzenie od organu na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 07 grudnia 2017 r. (złożonym osobiście przez pełnomocnika organu na Biurze Podawczym WSA w Warszawie w dniu 08 grudnia 2017 r.) Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zastępowana przez pełnomocnika r. pr. B. N., udzieliła odpowiedzi na ww. wniosek. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 27 lipca 2017 r. Następnie organ wezwał skarżącą do uzupełnienia przedmiotowej skargi o brakujące załączniki skargi. Uzupełnienie skargi nastąpiło w okresie urlopu pracownika Biura CK, który zajmował się obsługą spraw sądowych. Pracownik, który doraźnie zastępował osobę przebywającą na urlopie omyłkowo podłożył skargę do akt innej sprawy, w związku z czym skarga nie została przekazana Sądowi w terminie. Jak wynika z akt sprawy II SA/Wa 1991/17 skarga M. F. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, wpłynęła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu 27 lipca 2017 r. Pismem z dnia 07 grudnia 2017 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów udzieliła odpowiedzi na ww. skargę, którą wraz ze skargą oraz aktami sprawy przekazała w dniu 08 grudnia 2017 r. do WSA w Warszawie. Przedmiotowa skarga wpłynęła do WSA w Warszawie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 08 grudnia 2017 r. (08 grudnia 2017 r. - data wpływu na Biuro Podawcze WSA w Warszawie) i została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wa 1991/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z akt sprawy II SA/Wa 1991/17, pismem z dnia 26 lipca 2017 r. M. F. wniosła skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Organ pismem z dnia 07 grudnia 2017 r. udzielił odpowiedzi na ww. skargę, którą wraz ze skargą oraz aktami sprawy przekazał w dniu 08 grudnia 2017 r. do WSA w Warszawie (08 grudnia 2017 r. - data wpływu na Biuro Podawcze WSA w Warszawie). Przedmiotowa skarga po wpływie w dniu 08 grudnia 2017 r. do WSA w Warszawie została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wa 1991/17. Z zestawienia daty otrzymania przez organ skargi – 27 lipca 2017 r., z datą przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę – 08 grudnia 2017 r., wynika, że termin 30-dniowy, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa, upłynął z dniem 28 sierpnia 2017 r. W ocenie Sądu opóźnienie w przekazaniu skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny w przedmiotowej sprawie. Wykonanie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa wymaga przekazania sądowi skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni. Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, bez względu na przyczyny oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Bezspornym jest, że organ, którego decyzja jest przedmiotem skargi, przekazał skargę, odpowiedź na skargę z aktami sprawy z uchybieniem terminu, a skarżąca złożyła stosowny wniosek. Powyższe oznacza, że wystąpiły przesłanki do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Podnieść należy, iż okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi oraz okres tego uchybienia pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć jedynie wpływ na wysokość grzywny, gdyż sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny ustawodawca pozostawił swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ppsa). Powyższy przepis pozwala bowiem na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi (patrz: postanowienie NSA z dnia 09 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 314/12, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek M. F. jest uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 1000 złotych. Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę zarówno okoliczności sprawy, jak i okres zwłoki organu w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz to, że organ ostatecznie wykonał przewidziany w ustawie obowiązek. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Wyjaśnić należy, że we wniosku M. F. wniosła o zasądzenie od organu na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych. Zgodnie z treścią art. 200 ppsa, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 ppsa). W myśl art. 205 § 1 ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ppsa). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ppsa) Natomiast stosownie do treści art. 209 ppsa, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Z art. 200 ppsa wynika, że skarżącemu przysługuje wyłącznie zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty niezbędne zostały wymienione w art. 205 ppsa, natomiast o tym, czy koszty są celowe z punktu widzenia dochodzenia przez skarżącego jego praw decyduje wyłącznie sąd orzekający w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. Mając powyższe na względzie zasądzono na rzecz wnioskodawcy od organu kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od wniosku. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.