II SO/Wa 5/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prokuratora Krajowego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 o wymierzeniu grzywny Prokuratorowi Krajowemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia - przywrócić termin do wniesienia zażalenia - Postanowieniem z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prokuratorowi Krajowemu grzywnę za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi Stowarzyszenia K. z siedzibą w K. Odpis tego postanowienia doręczono organowi w dniu 13 września 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 55 akt sądowych). Pismo z dnia 7 września 2007 r. (karta nr 54 akt sądowych), przy którym przesłano odpis zawiera pouczenie, że od orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. W dniu 12 października 2007 r. Prokurator Krajowy wniósł, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zażalenie na postanowienie z dnia 5 września 2007 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego środka odwoławczego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie środkiem odwoławczym, jaki przysługuje od postanowienia wydanego na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, jest zażalenie, a nie jak pouczono w piśmie z dnia 7 września 2007 r. - skarga kasacyjna. Wykazując brak winy w uchybieniu terminu stwierdził natomiast, iż o wyłączeniu jego winy decyduje błędne pouczenie o przysługującym środku odwoławczym i terminie jego wniesienia. Wskazał, że dochował należytej staranności przystępując do sporządzenia skargi kasacyjnej w terminie umożliwiającym dochowanie terminu do jej wniesienia. Wyjaśnił, że żądanie przywrócenia terminu zostało złożone z uwzględnieniem dyspozycji art. 87 § 1 ppsa, albowiem przyczyna uchybienia terminu (wywołane błędnym pouczeniem Sądu przekonanie skarżącego o prawie do zaskarżenia kwestionowanego orzeczenia nie żaleniem lecz skargą kasacyjną) ustała z dniem 8 października 2007 r. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 88 ppsa, jako niedopuszczalny. Sąd stwierdził, że mimo, iż postanowieniem z dnia 5 września 2007 r. Sąd zakończył postępowanie w sprawie wniosku o wymierzenie grzywny i prawidłowo pouczył strony o przysługującym środku odwoławczym, to Prokurator Krajowy zakwestionował to pouczenie i wniósł zamiast skargi kasacyjnej zażalenie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, czyli złożył środek odwoławczy niedopuszczalny z mocy ustawy, składając zarazem podlegający odrzuceniu wniosek o przywrócenie terminu. Po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie z dnia 20 listopada 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 22/08 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FPS 1/08, w której uznano, że wniosek o jakim mowa w art. 55 § 1 ppsa jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie, od którego pobiera się wpis sądowy, zaś od postanowienia wydanego na skutek tego wniosku stronie służy zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Jak wywiódł Sąd drugiej instancji, w świetle powyższej uchwały za niezasadne należy uznać stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o niedopuszczalności wniosku Prokuratora Krajowego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 kwietnia 2008 r. Zobowiązany jest zatem do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 5 września 2007 r. z uwzględnieniem stanowiska Sądu drugiej instancji zawartego w orzeczeniu uchylającym postanowienie z dnia 20 listopada 2007 r. Zgodnie z art. 86 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 87 § 1 i 2 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze wskazaną przez Prokuratora Krajowego datę, w której ustało, wywołane pouczeniem Sądu, błędne przekonanie o przysługującym od postanowienia z dnia 5 września 2007 r. środku odwoławczym, to jest dzień 8 października 2007 r., Sąd przyjął, że wnosząc w dniu 12 października 2007 r. przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu zachowano przewidziany w art. 87 § 1 ppsa termin siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Co do zasadności przedmiotowego wniosku należy zgodzić się z przedstawionym przez Prokuratora Krajowego stanowiskiem, że błędne pouczenie o przysługującym środku odwoławczym stanowi przesłankę wyłączającą jego winę w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 5 września 2007 r. Sąd w pełni podziela poglądy prezentowane w tej kwestii w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, których przykłady Prokurator Krajowy powołał we wniosku o przywrócenie terminu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 713/04 - LEX nr 236851, postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1625/04 - LEX nr 215431, czy też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt II OZ 1164/07 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl lub postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym należy przyjąć, iż brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, został wykazany we wniosku z dnia 11 października 2007 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.