II SO/Wa 50/16

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Lucyna Picho po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie skargi J. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przekazania do zniszczenia broni palnej gazowej postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100), w tym tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Adwokat R. G. został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. pełnomocnikiem z urzędu dla J. L. (por. pismo ORA w W. z dnia [...] listopada 2016 r. (k-25). Wskazać należy, że J. L. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wskazując, że zamierza wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przekazania do zniszczenia broni palnej gazowej. Przy piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r., pełnomocnik skarżącego przesłał do Sądu pismo w którym oświadczył, że po zapoznaniu się z aktami sprawy nie znalazł podstaw do wniesienia skargi od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przekazania do zniszczenia broni palnej gazowej. Ponadto zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały dotychczas opłacone ani w całości ani w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki opłat i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Z § 21 ust. 1 pkt 1 c cytowanego rozporządzenia wynika, że opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 480 zł. Ponadto w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie pomoc udzielona skarżącemu, za którą należy się pełnomocnikowi z urzędu stosowna opłata, polegała na sporządzeniu i wniesieniu w jego imieniu do Sądu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]. W tym miejscu wspomnieć należy, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., dopuszczają możliwość przyznania prawa pomocy przed wniesieniem skargi. Oznacza to, iż strona może skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika przy sporządzeniu skargi, jak również w toku zainicjowanego w ten sposób postępowania sądowoadministracyjnego. Jednakże udzielenie wnioskującej stronie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie musi wiązać się z tym, że skarga zostanie rzeczywiście złożona, bowiem może się okazać, iż brak jest podstaw do jej wniesienia. Pomimo tego, iż ustawodawca dopuścił przypadek ustanowienia pełnomocnika przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego, to brak jest regulacji w zakresie wynagrodzenia takiego pełnomocnika w wypadku, gdy skarga nie zostanie złożona. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie zostało wszczęte, bowiem skarga nie została złożona. Jednakowoż przyjąć należało, iż wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną z urzędu należy się pełnomocnikowi ustanowionemu przed wniesieniem skargi, także w przypadku, gdy stwierdzi on, że brak jest podstaw do jej złożenia. Skoro bowiem adwokat podjął czynności zmierzające do zbadania czy występują w sprawie podstawy do wniesienia skargi do Sądu od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], to nie może być tak, że w razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do wniesienia skargi, odmawia się mu wynagrodzenia z uwagi na brak podstawy do określenia stawki minimalnej. Prowadziło by to w konsekwencji do sytuacji, w której podstawę do przyznania wynagrodzenia dawałoby tylko wniesienie skargi, choć pełnomocnik zdawałby sobie sprawę z jej niedopuszczalności i czynił to wyłącznie z uwagi na należne wynagrodzenie. Zatem dla określenia stawki minimalnej w niniejszej sprawie należy per analogiam przyjąć stawkę przewidzianą za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że z uwagi na czynności wykonane w sprawie na rzecz skarżącego należna pełnomocnikowi z urzędu opłata wynosi 240 zł i powinna być podwyższona o kwotę 55,20 zł stanowiącą podatek od towarów i usług, który wynosi 23%, co łącznie stanowi kwotę 295,20 zł. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).