II SO/Wa 56/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E.F. w przedmiocie wymierzenia grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych postanawia oddalić wniosek W dniu 25 czerwca 2013 r. E.F. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 207 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że organ dopuścił się rażącego naruszenia obowiązków w zakresie przekazania Sądowi akt, ponieważ nie przekazał do akt sprawy o sygn. akt II SA/Wa 561/13 dwóch wezwań złożonych do Ministra Obrony Narodowej, a mianowicie wezwania z dnia 23 i 25 kwietnia 2013 r. Dodatkowo skarżący zarzucił organowi, że w odpowiedzi na jego skargę z dnia 27 lutego 2013 r. udzieloną w ww. sprawie dokonał błędnego oznaczenia przedmiotu i w sposób nieuprawniony zmienił żądanie skargi, w ten sposób, że zamiast faktycznej podstawy wznowienia postępowania opartej na przepisie art. 274 P.p.s.a. wpisał inny przedmiot żądania, czym wprowadził WSA w Warszawie w błąd. Skarżący ten ostatni zarzut rozwinął w piśmie procesowym z dnia 19 lipca 2013 r. i 2 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na wniosek, Minister Obrony Narodowej wniósł o jego oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, organ podniósł m.in., że skarga o wznowienie z dnia 27 lutego 2013 r. została przekazana wraz z wymaganą dokumentacją do WSA w Warszawie w ustawowym terminie, przy piśmie z dnia 19 marca 2013 r., natomiast pisma skarżącego, które wymienia w ramach zarzutów wniosku o wymierzenie grzywny, zostały sporządzone już po upływie terminu przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a. i w świetle art. 45 i art. 46 P.p.s.a. winny być kierowane bezpośrednio do sądu, jako pisma procesowe składane do sprawy już przed Sądem zawisłej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a., zwaną dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Z akt sprawy ze skargi E.F. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 88/13, oddalającym jego skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu (sygn. akt II SA/Wa 561/13) wynika, że organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 20 marca 2013 r., a zatem w terminie trzydziestodniowym przewidzianym na wykonanie obowiązku określonego w art. 54 § 3 P.p.s.a. Sporządzona bowiem przez E.F., w dniu 27 lutego 2013 r., skarga wpłynęła do organu w dniu 4 marca 2013 r. Oznacza to, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające wymierzenie organowi grzywny. Należy bowiem zauważyć, że skarżący żądanie wymierzenia grzywny łączy z nieprzekazaniem przez organ dwóch pism, które skarżący skierował do organu, a nie do Sądu. Toteż pisma te nie były objęte obowiązkiem przekazania Sądowi wraz ze skargą o wznowienie. Co więcej, rozpoznając wniosek E.F. o wymierzenie grzywny nie można pominąć szczególnego charakteru postępowania sądowoadministracyjnego, którego wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy. Postępowanie prowadzone przez Sąd pod sygn. II SA/Wa 561/13 wywołane zostało skargą o wznowienie postępowania sądowego i zakończyło się postanowieniem Sądu z dnia 29 maja 2013 r. odrzucającym skargę. Sąd uznał bowiem, że żądanie wznowienie postępowania sądowego dotyczyło, wbrew treści art. 270 P.p.s.a., postępowania niezakończonego prawomocnym orzeczeniem. Z powyższego wynika, że skoro skarga o wznowienie jest skierowana wobec innego postępowania sądowego, a jej przedmiotem nie jest działanie, bezczynność, czy przewlekłość organu, to w postępowaniu wznowieniowym uruchamianym na skutek skargi przeciwnikiem skarżącego jest de facto sąd administracyjny, gdyż przeciwko jego orzeczeniu skierowana jest skarga (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1239/09, Lex nr 573242). Z tego też powodu, przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. w postępowaniu wywołanym skargą o wznowienie stosuje się odpowiednio, jak wprost stanowi art. 276 P.p.s.a. Organ nie ma bowiem obowiązku przekazania akt sprawy, ponieważ rozpoznanie skargi o wznowienie następuje przede wszystkim na podstawie akt sądowych zakończonego postępowania sądowego. Organ zaś ma obowiązek terminowego ustosunkowania się do żądań, twierdzeń i wniosków skargi o wznowienie w odpowiedzi na skargę. Organ obowiązku tego dochował. Z kolei drugi postawiony przez skarżącego zarzut uzasadniający, jego zdaniem, wymierzenie grzywny dotyczy twierdzeń organu zamieszczonych w odpowiedzi na skargę. W tym zakresie skarżący zdaje się nie dostrzegać, że to Sąd dokonuje oceny stanowisk stron w orzeczeniu kończącym postępowanie, a wniosek o wymierzenie grzywny nie jest środkiem do zwalczania stanowiska strony przeciwnej, lecz jest środkiem dyscyplinująco – represyjnym wobec organu, które celem jest rozpoznanie sprawy wszczętej skargą przez sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.