III SA 1076/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec, NSA ( del. ) Antoni Hanusz (spr.), Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia[...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług oddala skargę III SA 1076/02 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2000 r. Nr [...] odmawiającej zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1998 r. w wysokości [...] zł, Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzje organu kontroli skarbowej. Urząd Skarbowy W. w decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. Nr [...] odmówił stronie zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1998 r. w wysokości [...] zł. Organ pierwszej instancji uznał, iż dokonane przez skarżącego transakcje zakupu układów elektronicznych od spółki E. były pozorne, gdyż w początkowej fazie obrotu tymi towarami brały udział firmy nie istniejące bądź nie figurujące w konkretnym urzędzie skarbowym lub nie działające pod zgłoszonym adresem. Urząd Skarbowy W. uznał, iż skoro spółka E. kupowała układy elektroniczne nabyte w pierwszej fazie obrotu z fikcyjnych źródeł, to tym samym faktury dokumentujące sprzedaż tych układów stronie skarżącej, nie spełniały warunków do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji, pozorne były także transakcje eksportu powyższych układów elektronicznych, skutkiem czego skarżący nie miał prawa do stosowania stawki podatku 0% z tytułu eksportu. Urząd Skarbowy W. uznał, iż mimo, że urząd celny potwierdził wywóz towaru za granicę, to faktycznie nie doszło do eksportu towarów, gdyż zagraniczni kontrahenci strony nie prowadzili działalności lub nie mieli żadnych kontaktów z P.P.H.U. "P". Mając na uwadze powyższe ustalenia, Urząd Skarbowy W. oparł swoją decyzję m. in. na przepisie § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a i pkt 5 lit. a i c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.). Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie podnosząc sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 58 i 83 kodeksu cywilnego a także rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy pierwszej instancji nie wykazał, iż zarówno zakup jak i eksport układów elektronicznych był fikcyjny, a o braku fikcyjnego charakteru tych czynności świadczy przede wszystkim potwierdzenie przez urząd celny opuszczenia towaru poza polski obszar celny. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję urzędu skarbowego, uznając, iż organ ten w sposób prawidłowy dokonał ustaleń w zakresie braku prawa strony do obniżenia podatku naliczonego oraz stosowania stawki podatku w wysokości 0% z tytułu eksportu towarów. Na powyższą decyzję Izby Skarbowej w W. skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując zarzuty w podniesione w odwołaniu od decyzji organu kontroli skarbowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o oddalenie skargi bowiem jej zarzuty uznała za bezzasadne i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jest uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż faktury dotyczące nabycia układów elektronicznych od spółki E. były fakturami dokumentującymi zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Dokonując tych ustaleń organy podatkowe obu instancji dopełniły wszelkich obowiązków wynikających z prawa procesowego, w szczególności z art. 122 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powyższym ustaleniem, ustalona została zatem przesłanka zawarta w przepisie z § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a i c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) tj. strona nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikające ze spornych faktur wystawionych przez spółkę Eden. Organy podatkowe ustaliły także w sposób prawidłowy, iż strona nie miała prawa stosować stawki podatku 0% z tytułu eksportu towarów, skoro eksport towarów w świetle zgromadzonego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego nie miał w rzeczywistości miejsca. W przedmiotowej sprawie nie jest więc trafny zarzut podniesiony w skardze, iż sam fakt potwierdzenia przez urząd celny wywozu towarów poza granicę Rzeczpospolitej Polskiej, uzasadnia stosowanie stawki podatku 0% dla eksportowanego towaru. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, przez eksport towarów należy rozumieć, potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonaniu czynności będących, innym niż eksport i import towarów, przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wynika z tego, iż potwierdzenie przez graniczny urząd celny wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, jest jednym z dwóch warunków uznania, iż ma miejsce eksport towarów. Drugim warunkiem, jest bowiem dokonanie wywozu towarów w wykonaniu czynności będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, innych niż eksport i import towarów i usług. W przedmiotowej sprawie, nie został spełniony drugi z powyższych warunków, gdyż nie doszło do sprzedaży towarów, która to czynność jest objęta zakresem przedmiotowym podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z tego, iż organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż zagraniczni kontrahenci strony nie prowadzili działalności i nie mogli dokonać zakupu, spornych układów elektronicznych. W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania podatkowego jakich. Organy podatkowe, bowiem w sposób dostateczny dowiodły, że sporne transakcje nie miały w rzeczywistości miejsca. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 tejże ustawy. Antoni Hanusz Bogusław Dauter Sylwester Golec