III SA 1210/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka Sędzia NSA Jan Rudowski Asesor WSA Sylwester Golec (spr.) Protokolant Robert Powojski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2004 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług - oddala skargę- III SA 1210/03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Izba Skarbowa w L. uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego w P. w sprawie określenia Spółce Akcyjnej K. zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w tym podatku za miesiąc styczeń 2000 r. Wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, wynikające z niej kwoty, zapłaconych przez spółkę zobowiązań podatkowych za miesiąc styczeń 2000 r. stały się nadpłatą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W dniu 31 grudnia 2002 roku spółka złożyła wniosek o zaliczenie powstałej nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. na poczet należności wynikających z decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2002 r. na mocy, której spółce na podstawie art. 48 § 1 pkt 2 i art. 57 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, rozłożono na raty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2002 r. Urząd Skarbowy w B. nie uwzględnił wniosku spółki w sprawie zaliczenia nadpłaty i postanowieniem z dnia [...]stycznia 2003 r. na podstawie art. 76 § 1 i 76a Ordynacji podatkowej zaliczył spółce K. nadpłatę w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za luty i styczeń 2000 r. oraz na poczet odsetek od tych zaległości. Na postanowienie to spółka wniosła zażalenie do Izby Skarbowej w W.. W uzasadnieniu zażalenia spółka podnosiła, że Urząd Skarbowy w B. nie był właściwy w stosunku do spółki w sprawach podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2000 r. i z tego względu zaskarżone postanowienie zostało dotknięte wadą nieważności. Po rozpatrzeniu zażalenia Izba Skarbowa w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Izba Skarbowa stwierdziła, że spółka K. zmieniła siedzibę z dotychczasowej w P. na siedzibę w B., co zostało potwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lutego 2000 r. Zmianę miejsca siedziby, spółka zgłosiła do Urzędu Skarbowego w B. w dniu 9 marca 2000 r. składając zgłoszenie VAT-R Izba stwierdziła ponadto, że spółka od marca 2000 r. rozliczała podatek od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym w B,. Z tego względu w ocenie Izby Skarbowej Urząd Skarbowy w B, był właściwy do wydania zaskarżonego postanowienia w sprawie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. Na postanowienie to spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze strona skarżąca podnosiła, że postanowienie Urzędu Skarbowego w B, , które zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem Izby Skarbowej, dotknięte było wadą nieważności z powodu naruszenia przepisów o właściwości miejscowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa powtórzyła argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postano0wienia i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest bezzasadna. W rozpoznanej sprawie skarżąca spółka zarzuty przeciwko zaskarżonemu postanowieniu opierała wyłącznie na stwierdzeniu, że Urząd Skarbowy w B. nie był właściwy miejscowo do wydawania rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2000 r. gdyż za ten okres w sprawach podatku od towarów i usług właściwy miejscowo był Urząd Skarbowy w P., na którego obszarze właściwości spółka miała siedzibę w miesiącu lutym 2000 r. Z tak sformułowanego zarzutu wynika, że w ocenie skarżącej spółki w sprawie jej wniosku z dnia 31 grudnia 2002 roku o zaliczenie powstałej nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. na poczet należności wynikających z decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia 24 grudnia 2002 r. na mocy, której spółce na podstawie art. 48 § 1 pkt 2 i art. 57 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, rozłożono na raty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2002 r., właściwość organów podatkowych pierwszej instancji należało ustalić na podstawie art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Należy zauważyć, że przepis ten w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług wprowadza tak zwaną utrwaloną właściwość miejscową, co oznacza, że w przypadku wydawania przez organ podatkowy rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług, w sprawie właściwy będzie organ, który był właściwy w okresie rozliczeniowym, którego dotyczy rozstrzygnięcie nawet wtedy, gdy po zakończeniu tego okresu rozliczeniowego w dacie wydania decyzji, wskutek zaistnienia okoliczności powodujących zmianę właściwości miejscowej organów podatkowych w zakresie podatku od towarów w stosunku do podatnika właściwy jest już inny organ podatkowy (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 2002 r. sygn. akt III RN 117/01, OSNP 2003/10/239, wyrok NSA z dnia 30 września 2002 sygn. I SA/ Łd 573/01, ONSA 2003/3/107). Sąd zważył, że w rozpoznanej sprawie argumentacja ta nie mogła mieć zastosowania, gdyż sprawa podatkowa rozstrzygnięta zaskarżonym postanowieniem i postanowieniem je poprzedzającym, nie była sprawą z zakresu podatku od towarów i usług. Rozpoznana sprawa dotyczyła zaliczenia nadpłaty w podatku na podstawie przepisów art.76 i 76a Ordynacji podatkowej. W rozpoznanej sprawie nie doszło do wydania aktu administracyjnego w oparciu o przepisy prawa materialnego z zakresu podatku od towarów i usług i z tego względu w sprawie nie miał zastosowanie przepis art. 4 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Okoliczność, że rozliczona przez Urząd Skarbowy nadpłata powstała wskutek nienależnej zapłaty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług nie może przesądzać o uznaniu, że wydane przez organ podatkowy postanowienie rozstrzygało sprawę z zakresu podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu o charakterze sprawy rozstrzyganej w postępowaniu podatkowym decydują przepisy prawa materialnego regulujące uprawnienia i obowiązki podatników w zakresie, których organ prowadzący postępowanie ma rozstrzygnąć w akcie administracyjnym kończącym to postępowanie. W rozpoznanej sprawie przepisami tymi były przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące sposobu rozliczenia nadpłaty podatku. Z tego względu w rozpatrywanej sprawie w zakresie właściwości miejscowej przy zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowej zastosowanie miały przepisy art. 17 i nast. Ordynacji podatkowej oraz wydane na ich podstawie przepisy wykonawcze, których naruszenia Sąd się nie dopatrzył. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.