III SA 1910/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi P. S.A. w B. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia[...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 6 ust. 7, art. 11 c ust. 3, art. 15 ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. z [...]maja 2003 r. Nr [...] ustalającą dla spółki P. SA kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług od sprowadzonego z zagranicy i wprowadzonego nielegalnie na polski obszar celny towaru w postaci części podzespołów elektrycznych. Odwołując się od decyzji wydanej w pierwszej instancji pełnomocnik strony zwrócił uwagę na fakt, że podstawą wydania tej decyzji było rozstrzygnięcie Urzędu Celnego w K. z [...] kwietnia 2002 r. Nr [...], które zostało zaskarżone w Naczelnym Sądzie Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy w K. (sygn. akt I SA/Kr 2948/02). Według pełnomocnika decyzja Urzędu Skarbowego z [...] maja 2003 r. jest "przedwczesna", ponieważ kwestionowana jest jej podstawa wydania, czyli decyzja organu celnego. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Izba Skarbowa stwierdziła, że w treści ustawy o podatku od towarów i usług nie ma ograniczenia, zgodnie z którym decyzję ustalającą podatek od towarów i usług należy wydać dopiero po otrzymaniu orzeczenia wydanego w związku ze skarga skierowaną do NSA. Jedyną przesłanką wydania decyzji jest ustalenie, że organ celny pobrał podatek w kwocie niższej od należnej. Zdaniem organu odwoławczego z treści art. 11 c ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że w razie stwierdzenia w toku kontroli, że wartość celna towaru została zaniżona, podatek może być ustalony po dokonaniu przez właściwy organ zmiany decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Jeśli urząd celny wydał decyzję, w której ustalił wysokość cła w nowej wysokości, to zaistniały przesłanki do zastosowania przywołanego wyżej przepisu (art. 11 c cyt. ustawy). Według Izby Skarbowej nie miał zastosowania w tej sprawie art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ do wydania decyzji przez organ podatkowy uprawnia wspomniana decyzja organu celnego. Jedynie w sytuacji, kiedy organ celny nie wyda - mimo ciążącego na nim obowiązku - decyzji dotyczącej wysokości wymiaru cła, Urząd Skarbowy ma obowiązek zawiesić postępowanie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej. Uzasadniając swoje żądanie stwierdził, że chociaż strona skarżąca nie kwestionuje prawa organów skarbowych do wymierzania i pobierania podatku od towarów i usług - i w tym zakresie uzasadnienie decyzji Izby jest bezprzedmiotowe - to decyzja w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług jest "przedwczesna". Zdaniem pełnomocnika wymiar podatku od towarów i usług jest następstwem decyzji wydanej w postępowaniu celnym, która to decyzja została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrok Sądu będzie miał "oczywisty" wpływ na wynik postępowania podatkowego i z tego powodu pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wydania wspomnianego wyroku. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Sygn. akt III SA 1910/03 Ponadto Izba stwierdziła, że w tej sprawie nie można zawiesić postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt. 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, ponieważ zagadnienie prejudycjalne zostało w tej sprawie rozstrzygnięte. Wszczęcie postępowania sądowego nie jest podstawą do zastosowania art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej bowiem, do wydania decyzji przez Urząd Skarbowy nie było niezbędne rozstrzygnięcie NSA, który kontroluje zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez pełnomocnika P. jest oczywiście bezzasadna. Decyzja administracyjna jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu administracji publicznej, opartym na przepisach prawa i określającym sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata i korzystającym - do momentu jej uchylenia w trybie nadzwyczajnym lub w trybie sądowej kontroli legalności przez Sąd - z domniemania prawidłowości ( por. wyrok NSA z 30 marca 1999 r. sygn. III SA 5537/98). Zaskarżenie decyzji do Sądu, nie może być przyczyną obalenia domniemania legalności decyzji i nie skutkuje tym, że którakolwiek ze stron nie jest związana spornym rozstrzygnięciem. Jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji w trybie postępowania sądowego powoduje ten skutek. Nieuzasadnione jest żądanie pełnomocnika skarżącego skierowane do Sądu o zawieszenie postępowania w sytuacji, kiedy istnieje wiążąca decyzja organu celnego, na podstawie której organy podatkowe wydały kwestionowaną decyzję o podatku od towarów i usług. Powyższe uwagi należy odnieść do kwestii "przedwczesnego" wydania decyzji przez Urząd Skarbowy i Izbę Skarbową: podstawą kwestionowanych decyzji były władcze rozstrzygnięcia organów administracji (celnych), które obowiązują do czasu ewentualnego ich uchylenia przez Sąd - niezależnie od woli strony i jej opinii w tym względzie. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie, wpierw - Urzędu Skarbowego W. a następnie - Izby Skarbowej w W. , rzeczywiście było uzależnione od ustalenia wartości celnej towaru przez organy celne (zagadnienie wstępne). Zagadnienie wstępne zostało jednak rozstrzygnięte, zaś późniejsze ewentualne korzystne dla strony orzeczenie może być podstawą do weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym. Decyzji administracyjnej przysługuje - jak wspomniano powyżej - domniemanie legalności, a to oznacza, że do chwili jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności decyzja może być podstawą dla innych rozstrzygnięć. Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.