III SA 1914/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Antoni Hanusz (spr.), Sędziowie NSA (del.) Bogdan Lubiński, WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Michał Gwardyś, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Spółki z o.o. S. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia ... czerwca 2002 r. Nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza na rzecz skarżącej od Izby Skarbowej w W. zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 1.419 zł (jeden tysiąc czterysta dziewiętnaście złotych) 3) stwierdza, że decyzja nie może być wykonana. ms Zaskarżoną decyzją z dnia ... czerwca 2002 r. Nr ..., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia ... marca 2002 r. Nr ... określającej zobowiązanie podatkowe strony skarżącej za 1998 r. w podatku dochodowym od osób prawnych oraz kwotę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, Izba Skarbowa w W. uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego w S. . W zeznaniu wstępnym o wysokości osiągniętego dochodu za 1998 r. strona skarżąca wykazała dochód w kwocie 188 zł. W zeznaniu ostatecznym CIT-8 strona dochodu nie wykazała. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Urząd Skarbowy w S. zakwestionował cześć kosztów strony skarżącej powołując jako podstawę art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Od decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia ... marca 2002 r. Nr ... strona wniosła odwołanie zarzucając naruszenie art. 9 ust. 1 art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz pominięcie istoty przepisu art. 16 ust. 1 pkt 38 tej ustawy. Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w W. uchyliła w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz określiła należny podatek dochodowy od osób prawnych, wysokość zaległości w tym podatku oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Powyższą decyzję Izby Skarbowej w W. strona zaskarżyła wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący podniósł, zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz ponadto zarzucił decyzji Izby Skarbowej naruszenie art. 23 §3 i 4 i art. 53 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu strona wskazała, iż nie jest prawdziwe twierdzenie Urzędu Skarbowego, iż nie była prowadzona ewidencja księgowa, została ona bowiem skradziona. Strona skarżąca wskazała także, że brak było podstaw prawnych do nie uznania "kosztów dzierżaw". Zdaniem strony w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli zakwestionowane wydatki zostały poniesione na podstawie umowy zawartej przez stronę. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie bowiem jej zarzuty uznała za bezzasadne i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. W szczególności Izba Skarbowa stwierdziła, iż bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. o Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż decyzja ta narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jest uchylenie. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych powodów niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 23 §1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli brak jest danych niezbędnych do jej określenia. Jednakże art. 23 §3 tejże ustawy, stanowi, iż organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie wyjaśniły czy w świetle powyższego przepisu art. 23 §3 Ordynacji podatkowej były podstawy do odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Organy podatkowe nie wyjaśniły także czy oszacowano podstawę opodatkowania czy też odstąpiono od oszacowania tej podstawy na podstawie art. 23 §1 Ordynacji podatkowej bądź art. 23 §2 tej ustawy. Jeżeli podstawą wydania decyzji był art. 23 §1 Ordynacji podatkowej, to nie wskazano jaką metodę szacowania przyjęto. Jeżeli jednak organy podatkowe odstąpiły od ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania to należało takie działanie uzasadnić i podać przesłanki przyjętego stanowiska w treści decyzji. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 tejże ustawy.