III SA 1990/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Dudra, sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Protokolant Krzysztof Zaorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] określającą kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące :I-XII 2001 r. oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I-XII 2001 r. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca spółka świadczyła usługi najmu lokalu użytkowego na podstawie umowy najmu z [...] marca 1999 r. Składała deklarację VAT 7, jednakże deklarując podatek od towarów i usług nie zaliczała do obrotu zwróconych przez najemcę kwot podatku od nieruchomości, a kwoty te traktowała jako rozliczenie należności nie podlegających podatkowi od towarów i usług. Decyzją Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za w/w okresy. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 1 i 2, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Izba Skarbowa w W. uznała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Powołała się na art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm./, który stanowi, iż podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług jest obrót, tj.- z zastrzeżeniem wyjątków - kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Podniosła, iż przedmiotem umowy z [...] marca 1999 r. było świadczenie usług najmu, a zatem skonkretyzowana usługa, nie zaś sekwencja czy zbiór dowolnie wyodrębnianych w jej ramach usług i że nie ma podstaw do wyodrębniania podatku od nieruchomości będącego składnikiem czynszu z tytułu najmu jako niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powołała się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których był wyrażany pogląd o konieczności włączenia do podstawy opodatkowania kwot zwracanych wynajmującemu kosztów, np. równowartość podatku od nieruchomości. Pismem z dnia 24 lipca 2003r. Spółka [...] wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domaga się uchylenia decyzji Izby Skarbowej i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła niezgodność z prawem ze względu na naruszenie art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 1 i 2, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zdaniem Skarżącej kwota refundacji podatku od nieruchomości nie jest ani towarem, ani usługą i dlatego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka podnosi, iż nie należy utożsamiać z czynszem innych kosztów ponoszonych przez najemcę. Powołuje się na zasadę swobody umów i okoliczność, iż w umowie najmu wyodrębniony został od czynszu zwrot podatku od nieruchomości i dlatego nie można tej refundacji traktować tak jak części czynszu. Skarżąca wskazała także na niekonsekwencję organów podatkowych, które np. wynikającego z umowy z [...] marca 1999 r. zwrotu kosztów eksploatacyjnych Centrum Handlowego nie zaliczyły do obrotu z najmu. Skarżąca wskazała, iż nie doszło do uszczuplenia należności budżetowych, bowiem zwrot kosztów podatku był neutralny podatkowo zarówno dla wynajmującego jak i najemcy nie odliczającego podatku. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie uzasadniając swoje stanowisko tak jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stał się właściwy do rozpoznania tej sprawy w związku z postanowieniami art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji bądź aktów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję bądź stwierdza jej nieważność, gdy stwierdzi, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób określony w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), albo oddala skargę, gdy decyzja jest zgodna z prawem. Jednakże nie leży w kompetencji Sądu możliwość umorzenia postępowania administracyjnego, stąd w tej części żądanie strony w żaden sposób rozpatrzone być nie mogło. Skarga nie jest zasadna. Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy nie są sporne. Spór w sprawie dotyczył możliwości wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług kwot stanowiących refundację podatku od nieruchomości otrzymywanych wraz z czynszem od najemcy. Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy z 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.)- zwana dalej ustawą o VAT, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest obrót, stanowiący kwotę należną z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszoną o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W umowie najmu z dnia [...] marca 1999r. wynajmujący zobowiązał się do oddania do używania lokalu użytkowego - hipermarketu, w zamian za ekwiwalentne świadczenia nabywcy usługi - najemcy polegające na opłacaniu czynszu oraz opłat określonych w art. 4, 6, 7 i 8 umowy. Okoliczność, że część z tych świadczeń nazwano czynszem, a część refundacją kosztów nie ma w świetle art. 15 ust.1 ustawy o VAT znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA: z 17.04.1998 r. sygn. akt I S.A./Gd 346/96, z 31.05.2000 r. sygn. akt I S.A./Gd 812/98, z 08.02.2001r. sygn. akt S.A./Sz 1778/99, z 31.05.2000 r. sygn. akt I S.A./Gd 812/98, z 08.02.2001 r. sygn. akt S.A./Sz 1778/99). Podatnikiem podatku od nieruchomości był wynajmujący, bowiem podatki i opłaty z tytułu własności nieruchomości są niezależne od tego, czy nieruchomości są wynajmowane, czy pozostawałyby w używaniu podmiotów, na których spoczywa obowiązek podatkowy. Podatek nie może być "zbywany", stąd zupełnie niezasadne są te zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o VAT. Okoliczność, że najemca zwracał wynajmującemu równowartość podatku od nieruchomości nie oznacza, że doszło do obrotu tym podatkiem. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości obciążało, mimo dokonywania refundacji, wynajmującego. Nie było innego ekwiwalentu refundacji podatku od nieruchomości niż najem lokalu. Uznać należało zatem, iż prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że do świadczenia nabywcy usługi najmu zaliczyć należy zarówno czynsz jak i refundację podatku od nieruchomości. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, za wyjątkiem stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) z tego względu Sąd nie odniósł się do tych zarzutów skargi, które dotyczą niekonsekwencji organów podatkowych poprzez nie uwzględnienie w podstawie opodatkowania także pozostałych opłat stanowiących ekwiwalent usługi wynajmującego. Skład orzekający nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 i art. 27 ust. 5 ustawy o VAT. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, by naruszała ona prawo w sposób, który mógłby stanowić podstawę do jej uchylenia. Z tego względu zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.