III SA 2053/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędziowie WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Jerzy Płusa (spr.), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2004 r. sprawy ze skarg H. i A. małż. W. na decyzje Ministra Finansów z dnia ... czerwca 2003 r. Nr ... z dnia ... czerwca 2003r. Nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997r. i 1998r. oddala skargi Zaskarżonymi do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzjami z dnia ... czerwca 2003 r. Nr ... i z dnia ... czerwca 2003 r. Nr ... Minister Finansów, na podstawie art. 233 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.) w związku z art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), utrzymał w mocy decyzje Izby Skarbowej w S. z dnia ... listopada 2002 r. Nr ... i Nr ... odmawiające, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w S. z dnia ... maja 1999 r. ... i z dnia ... lutego 2000 r. Nr ... w sprawie określenia H. i A. małżonkom W. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. i 1998 r. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 12 września 2002 r. pełnomocnik państwa H. i A. W. wystąpił o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami wydanymi przez Izbę Skarbową w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. i 1998 r. W odniesieniu do 1997 r. podstawą do wznowienia postępowania, w ocenie pełnomocnika skarżących, było niesłuszne zakwestionowanie przez Urząd Skarbowy w B. prawa skarżących do "dużej ulgi budowlanej" obejmującej lata 1995-1999 z tytułu zakupu, adaptacji i remontu budynku . Ponadto we wniosku podniesiono kwestię doliczenia do dochodu skarżących za 1997 r. kwoty pieniędzy, wpłaconej w dniu 31 grudnia 1996 r. do kasy mieszkaniowej i wycofanej w 1997 r. z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe. Jeżeli chodzi natomiast o wznowienie postępowania dotyczącego podatku za 1998 r. , to obok kwestii "dużej ulgi budowlanej" wskazano we wniosku na nieprawidłowe uznanie przez organy podatkowe prawa do odliczenia wydatków na rehabilitację tylko jednego małżonka z rozliczających się wspólnie dwojga wnioskodawców uprawnionych do odliczania ulgi na cele rehabilitacyjne. Pełnomocnik podniósł także, że w decyzjach dotyczących 1998 r. organy podatkowe zakwestionowały także odliczenia dokonane przez skarżących z tytułu renty na rzecz syna – M.W., realizowanej przez wnioskodawców w okresie od 1998 r. do 2000 r. W związku ze wskazaniem we wniosku z dnia 12 września 2002 r., jako jednej z przesłanek wznowienia postępowań, nieprawidłowości w decyzjach organów podatkowych, dotyczących odliczeń wydatków poniesionych przez skarżących na cele rehabilitacyjne , a także mając na uwadze fakt, że podczas spotkania jakie miało miejsce w Izbie Skarbowej w dniu 10 września 2002 r., A.W. twierdził, iż istnieją nowe dowody w zakresie wydatków na cele rehabilitacyjne, pismem z dnia 2 października 2002 r. Izba Skarbowa w S. wezwała skarżących do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania, poprzez przedłożenie dokumentów świadczących o poniesieniu przez skarżących wydatków na cele rehabilitacyjne. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 9 października 2002 r. skarżący wskazali, że H.W. była i jest inwalidką I grupy, a A.W. był i jest inwalidą II grupy. W piśmie tym skarżący poinformowali również, że w toku postępowania dowodowego prowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji, zostały przekazane wszystkie dokumenty dotyczące prawa do odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne. W ocenie Izby Skarbowej, z akt sprawy wynika jednak, że skarżący nie przedłożyli wskazanych orzeczeń dotyczących inwalidztwa H.W., ani innych dokumentów potwierdzających zasadność odliczeń wydatków na cele rehabilitacyjne w zakresie szerszym, niż przyjęto w wydanych w toku postępowania podatkowego decyzjach. Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 28 października 2002 r. skierowanym do Izby Skarbowej stwierdził, że skarżący podtrzymują swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku o wznowienie postępowania, a nawiązując do wskazanego przez Izbę Skarbową braku decyzji stwierdzających inwalidztwo I i II grupy oraz przejazdów na rehabilitację H.W. wyjaśnił, że decyzje i zaświadczenia dostarczone zostały dwukrotnie Urzędowi Skarbowemu w B. w 1999 r. oraz, że A.W. po wznowieniu postępowania dostarczył i okazał organowi podatkowemu przedmiotowe zaświadczenia. Izba Skarbowa w S., po wznowieniu postępowania postanowieniami z dnia ... października 2002 r., przeprowadziła postępowanie w sprawie przesłanek co do wznowienia . Decyzją z dnia ... listopada 2002 r. Nr ... odmówiła uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w S. z dnia ... maja 1999 r. dotyczącej zobowiązania podatkowego za 1997 r. ze względu na to, iż w przedmiotowej sprawie mogłaby zostać wydana decyzja wyłącznie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzją z dnia ... listopada 2002 r. Nr ..., ze względu na brak przesłanek do wznowienia postępowania, odmówiła uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia 25 lutego 2000 r. dotyczącej zobowiązania podatkowego za 1998 r. Od powyższych decyzji pełnomocnik skarżących pismem z dnia 25 listopada 2002 r. wniósł odwołanie do Ministra Finansów, w którym zarzucił zaskarżonym decyzjom Izby Skarbowej, że zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa podatkowego poprzez błędną ich interpretację i zastosowanie. Pełnomocnik skarżących zarzucił decyzjom Izby Skarbowej naruszenie: – art. 903 do art. 916 Kodeksu cywilnego, – przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, – przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. (Dz. U. Nr 156, poz. 788), – obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1999 r. w sprawie odliczeń na cele mieszkaniowe (Dz. U. Nr 109, poz. 639), – przepisów ustawy z dnia 5 czerwca 1997 r. o kasach oszczędnościowo-budowlanych i wspieraniu przez państwo oszczędzania na cele mieszkaniowe (Dz. U. Nr 85, poz. 538). W uzasadnieniu odwołania wskazano, że skarżący posiadali uprawnienia do skorzystania z odliczeń i ulg podatkowych z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne i mieszkaniowe. Zarówno Urzędowi Skarbowemu, jak i Izbie Skarbowej przedłożone zostały dokumenty potwierdzające inwalidztwo i fakt korzystania przez oboje skarżących z zabiegów rehabilitacyjnych. Dokumenty te, zdaniem pełnomocnika skarżących, zostały zagubione przez organy podatkowe. Ponadto pełnomocnik skarżących podkreślił, iż we wniosku z dnia 12 września 2002 r. o wznowienie postępowania w sprawie rozliczenia podatku dochodowego za 1997 r., żądano także weryfikacji rozliczenia należnego podatku z uwzględnieniem ulgi budowlanej i ulgi związanej z oszczędnościami w kasie mieszkaniowej, a także kwestii odliczenia od dochodu renty ustanowionej na rzecz syna – M.W. . Pełnomocnik wskazał także, że ta część wniosku nie została uwzględniona w decyzjach z dnia ... listopada 2002 r., gdyż Izba Skarbowa nie wypowiedziała się w tym zakresie. Decyzjami z dnia ... czerwca 2003 r. Nr ... i z dnia ... czerwca Nr ..., Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Izby Skarbowej w S. z dnia ... listopada 2002 r. Nr ... i Nr ... . W uzasadnieniu tych decyzji Minister Finansów stwierdził, iż nie przedłożono nowych dowodów na poniesione w 1997 r. wydatki na cele rehabilitacyjne H.W., a zgłoszone dowody na okoliczność poniesienia wydatków przez A.W. zostały wcześniej przedstawione i uwzględnione w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, tj. decyzją z dnia ... maja 1999 r. Nr ... . Zarzut zagubienia przez organy podatkowe dokumentów dotyczących niepełnosprawności H.W. w ocenie Ministra Finansów, wobec braku jakichkolwiek dowodów złożenia tych dokumentów przez skarżących do Urzędu Skarbowego lub Izby Skarbowej, nie mógł stanowić argumentu przemawiającego za uchyleniem decyzji ostatecznych w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania podatkowego. W związku z zarzutami, iż Izba Skarbowa nie odniosła się do odliczeń wydatków poniesionych w ramach ulgi budowlanej, a także kwestii odmowy odliczenia z tytułu renty ustanowionej na rzecz syna, Minister Finansów podkreślił, że zarzuty te nie wypełniają przesłanek wznowienia postępowania. Mają one charakter zarzutów dotyczących interpretacji obowiązujących przepisów podatkowych, a także stanowią nowe wnioski dowodowe, których rozpatrzenie byłoby niemożliwe w ramach postępowania wznowieniowego. Minister Finansów podniósł także, że powoływane przez skarżących dokumenty dotyczące H.W. nie zostały przedstawione Izbie Skarbowej w toczącym się postępowaniu co do przesłanek wznowienia , mimo wielokrotnych wezwań. Natomiast dokumenty złożone po dniu wydania ostatecznej decyzji potwierdzają jedynie fakt korzystania z zabiegów rehabilitacyjnych przez A.W. . Na powyższe decyzje Ministra Finansów pełnomocnik skarżących wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi, w których wnosząc o zweryfikowanie rozliczenia podatkowego za 1997 r. i 1998 r., przytoczył te same argumenty jakie zostały przedstawione w odwołaniach z dnia 25 listopada 2002 r. Zarzucił decyzjom Ministra Finansów rażące naruszenie prawa podatkowego poprzez błędną interpretację i zastosowanie, przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz ustawy o kasach oszczędnościowo - budowlanych. Pełnomocnik podniósł również w skardze, że decyzje Izby Skarbowej z dnia ... maja 1999 r. oraz ... lutego 2000 r. naruszają prawo osób fizycznych uprawniające do skorzystania z odliczeń i ulg podatkowych z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne i mieszkaniowe. Według pełnomocnika , skarżący przedstawili dowody, które zostały przez organy podatkowe zagubione, świadczące o posiadanych grupach inwalidzkich oraz o konieczności korzystania ze środków transportu w celach przejazdów na zabiegi rehabilitacyjne. Ponadto w skargach zarzucono, iż nie uwzględniono w rozliczeniach za 1997r. ulgi budowlanej w związku z poniesionymi w okresie od 1995 r. do 1999 r. wydatkami na remont i adaptację budynku zakupionego przez skarżących oraz ulgi z tytułu oszczędności w kasie mieszkaniowej. W odpowiedziach na skargi Minister Finansów wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonych decyzjach. Pismem procesowym z dnia 10 września 2004 r. skarżący uzupełnili skargi załączając szereg pism uzasadniających, ich zdaniem, uprawnienia do skorzystania z odliczeń i ulg podatkowych na cele rehabilitacyjne i mieszkaniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) zarządził połączenie spraw o numerach sygnatur akt III SA 2053/04 i III SA 2054/03 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenie ich pod numerem sygnatury akt III SA 2053/03. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 6 października 2004 r. skarżący A.W. przedstawił wypis z treści orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 7 maja 2001 r. stwierdzającego całkowitą niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji H.W., powstałą od lutego 2001 r. oraz kserokopię legitymacji, z której wynikało, iż skarżąca H.W. posiadała II grupę inwalidztwa od dnia 22 sierpnia 1978 r. Minister Finansów ustosunkowując się do powyższej okoliczności w piśmie procesowym z dnia 14 października 2004 r. wskazał, że z akt sprawy wynika, że ostatecznie przedstawione przez stronę dokumenty dotyczące H.W. pomimo wezwań organów podatkowych nie zostały na żadnym etapie postępowania przedstawione. W piśmie wyjaśniono, że w trakcie postępowania wznowieniowego skarżący nie przedstawili zaświadczeń lekarskich potwierdzających konieczność stosowania w 1997 r. i w 1998 r., zabiegów leczniczo- rehabilitacyjnych w stosunku do H.W. . W odpowiedzi na powołane wyżej pismo Ministra Finansów pełnomocnik skarżących przesłał do Sądu pismo procesowe z dnia 24 października, w którym m.in., po raz kolejny zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięć organów podatkowych w zakresie dokonanych przez skarżących odliczeń wydatków przeznaczonych na cele mieszkaniowe oraz powtórzył argumentację ze wcześniejszych wystąpień, iż skarżący wielokrotnie przedstawiali organom podatkowym dokumenty potwierdzające zasadność przyznania prawa do odliczenia od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne obojga małżonków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd badając sprawę pod względem zgodności z normami prawa opiera się na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w momencie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność decyzji administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Oceniając zaskarżone decyzje z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w zakresie zarzucanym w skargach. Przedmiotem zaskarżenia były dwie decyzje Ministra Finansów wydane w trybie postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie możliwości prawnej ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w wyniku którego została wydana ta decyzja było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, których enumeratywne wyliczenie zawiera art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, zaś stosownie do art. 243 § 1 i § 2 wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W niniejszych sprawach postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 12 września 2002 r. dotyczącym dwóch postępowań zakończonych decyzjami z dnia ... maja 1999 r. oraz ... lutego 2000 r. wydanymi przez Izbę Skarbową w S. . Po przeprowadzeniu postępowania wstępnego, dotyczącego dopuszczalności wznowienia postępowania, postanowieniami z dnia ... października 2002 r. Izba Skarbowa w S. wznowiła postępowania zakończone decyzjami ostatecznymi wskazanymi we wniosku skarżących. Na tym etapie postępowania w pierwszej kolejności obowiązkiem organu podatkowego było ustalenie czy zaszły przesłanki wskazane w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, stosownie bowiem do art. 245 § 1 pkt1 ( w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r.) organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 bądź zgodnie art. 245 § 1 pkt 3 odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej , jeżeli wskutek wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W przedmiotowej sprawie wnioskiem z dnia 12 września 2002 r. pełnomocnik skarżących wniósł o wznowienie postępowania podnosząc zarzuty dotyczące prawidłowości rozliczeń podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. i 1998r. We wniosku nie wskazano wprost żadnej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, która mogłaby stanowić podstawę prawną do wznowienia postępowania. Z treści wniosku można było jedynie wnosić, iż skarżący kwestionują co do istoty prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy podatkowe odnośnie możliwości skorzystania przez skarżących z niektórych ulg podatkowych w latach 1997 i 1998 . M.in. chodziło tu o odliczenia z tytułu renty przyznanej przez skarżących synowi, możliwość odliczenia wydatków na cele mieszkaniowe z tytułu zakupu budynku i jego remontu czy też kwestię związaną z oszczędnościami w kasie mieszkaniowej. W tym zakresie skarżący zarówno we wniosku o wznowienie postępowania , jak i na dalszych etapach postępowania w kolejnych swoich wystąpieniach nie wskazali na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nie znanych organowi, który wydał decyzję, co mogłoby stanowić o zaistnieniu przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5, jak też nie wskazywali na inne okoliczności, które mogłyby być rozpatrywane w kategorii innych podstaw do wznowienia postępowania. W konkluzji wniosku o wznowienie postępowania zawarte zostało jedynie stwierdzenie, że rozpoznanie niniejszego wniosku jest uzasadnione wobec faktu, że błędna interpretacja przepisów naraziła skarżących na rażącą dla nich szkodę. Jak wynika z samego wniosku o wznowienie postępowania jak również późniejszych pism składanych w toku postępowania administracyjnego, czy nawet sądowego skarżący przykładali wielką wagę do sprawy związanej z zakwestionowanymi przez organy podatkowe odliczeniami z tytułu wydatków na cele mieszkaniowe. Jednakże bez zaistnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, a takich skarżący nie wskazali, zarzuty w tym zakresie nie mogły być przez organy podatkowe rozpatrywane. Jak już była bowiem mowa na wstępie, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie może ono zastępować zwykłego postępowania odwoławczego i realizować jego celów. Nieco odmiennie przedstawiała się sytuacja w zakresie odliczeń z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne. Co prawda, w samym wniosku również i w tym przypadku nie wskazano przesłanki wznowieniowej, niemniej znalazło się w nim nawiązanie do spotkania, jakie miało miejsce w dniu 10 września 2002 r. w Izbie Skarbowej, podczas którego skarżący Pan A.W. sygnalizował posiadanie nowych dowodów wskazujących na prawo do skorzystania z ulgi podatkowej z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne. W związku z tym Izba Skarbowa zwróciła się do skarżących o przedłożenie dokumentów, które potwierdzałyby ich uprawnienie do skorzystania z odliczeń z tytułu poniesionych wydatków na cele rehabilitacyjne, które nie były dotąd znane organom podatkowym. Chodziło tu głównie o orzeczenie ustalające Pani H.W. II grupę inwalidztwa oraz o dowody wskazujące na to, że korzystała ona z zabiegów rehabilitacyjnych. Na tym tle doszło do rozbieżności pomiędzy Izbą Skarbową a skarżącymi co do dokumentów, które zostały przez nich złożone. W sprawie tej przed wydaniem decyzji toczyła się również wymiana korespondencji pomiędzy skarżącymi i ich pełnomocnikiem a organem podatkowym. W swoich pismach skarżący twierdzili, iż wielokrotnie składali już dokumenty potwierdzające inwalidztwo I i II grupy Pani H.W. oraz jej przejazdy na rehabilitację, co z kolei kwestionował organ podatkowy Izba Skarbowa przed wydaniem decyzji przedstawiła materiał dowodowy jakim dysponuje w sprawie, przedłużając następnie termin do złożenia dokumentów przez skarżących, które uzasadniałyby zaistnienie przesłanki do wznowienia postępowania. W materiale tym nie było dokumentów, które mogłyby być potraktowane jako nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji i nie znane organowi, który wydał decyzję . Pełnomocnik skarżących - zapoznając się z tym materiałem oraz notatką służbową sporządzoną przez pracownika Izby Skarbowej, z której wynikało , iż organ podatkowy kwestionuje fakt okazania przez A.W. podczas jego wizyty w dniu 11 października 2002 r. w Izbie Skarbowej orzeczenia ustalającego grupę inwalidzką Pani H.W. - miał wielokrotną możliwość przedstawienia dokumentów , bądź przynajmniej ich kopii, których domagał się organ podatkowy. Leżało to w interesie skarżących, którzy powinni wykazać , że takie dokumenty istnieją. Skoro pełnomocnik skarżących twierdził, że takie dokumenty zostały okazane przez skarżącego w dniu 11 października 2002 r. , to nic nie stało na przeszkodzie , aby zakładając nawet brak zaufania do organu podatkowego, przynajmniej kserokopię tych dokumentów przedłożyć organowi podatkowemu. Możliwość taka istniała przy okazji składania kolejnych pism, czy też nawet przy składaniu odwołania. Natomiast pełnomocnik skarżących zamiast to uczynić, gdyż wiedział, że fakt złożenia tych dokumentów jest kwestionowany przez organ podatkowy, w swoich kolejnych wystąpieniach, a także w odwołaniu ciągle powoływał się na fakt ich przedstawienia przez skarżącego na spotkaniu w Izbie Skarbowej w dniu 10 września 2002 r. bądź ich okazania dniu 11 października 2002 r., załączenia do pisma z dnia 9 października 2002 r. czy też wreszcie ich dwukrotnego dostarczenia do Urzędu Skarbowego w B. w 1999 r. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, iż dopiero na rozprawie przed Sądem skarżący przedłożył kopię legitymacji, z której wynikało, że skarżąca H.W. jest inwalidą II grupy od 1978 r. Jak wynika z pisma procesowego pełnomocnika skarżących z dnia 26 października 2004 r. kopia tego dokumentu została również dołączona do pisma skarżących z dnia 7 lipca 2004 r. skierowanego do Izby Skarbowej w S. co, jak należy przyjąć, stanowiło podstawę do kolejnego wznowienia postępowania, o czym świadczy załączona kopia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia ... lipca 2004 r. Powracając zaś do niniejszej sprawy, w ocenie Sądu skarżący nie wykazali w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym przed organami podatkowymi, iż istnieją przesłanki, które mogłyby powodować uchylenie objętych wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji ostatecznych wydanych przez Izbę Skarbową w S. . Skarżący w toku postępowania wielokrotnie wskazywali na fakt złożenia przez nich dokumentów uzasadniających możliwość dokonania odliczeń z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne . Jednakże w aktach sprawy znajdują się jedynie zaświadczenia , skierowania lekarskie i inne dokumenty dotyczące skarżącego A.W. . Fakt korzystania przez A.W. z zabiegów rehabilitacyjnych nie był jednak kwestionowany przez organy podatkowe zarówno odnośnie roku 1997, jak i roku 1998. Natomiast mimo wielokrotnego wzywania skarżących do przedstawienia dokumentów świadczących o uprawnieniu do skorzystania przez H.W. z możliwości odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne skarżący nie przedstawili takich dokumentów na żadnym etapie postępowania podatkowego. Skoro skarżący w toku postępowania wznowieniowego nie przedstawili nowych dowodów i okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia dotychczasowych decyzji i odmiennego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, to uznać należy, że decyzje organów podatkowych były prawidłowe i nie naruszały prawa. Oceny tej nie zmienia fakt przedłożenia na rozprawie przed sądem w dniu 6 października 2004 r. kserokopii legitymacji inwalidzkiej skarżącej, z której to legitymacji wynika, iż skarżąca H.W. była inwalidą II grupy od 1978 r., czy też wypisu z treści orzeczenia Lekarza Orzecznika z dnia 7 maja 2001 r. przyznającego skarżącej I grupę inwalidzką. Dokonując bowiem oceny legalności zaskarżonych decyzji odmawiających po wznowieniu postępowania uchylenia decyzji dotychczasowych Sąd bierze pod uwagę materiał dowodowy i okoliczności sprawy, które był znane organowi w momencie wydawania przez niego rozstrzygnięcia. Tylko bowiem te okoliczności i dowody mogły być wzięte przez niego pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Nawet gdyby założyć, na co nie ma przekonujących dowodów, że skarżący przedłożyli jednak w toku postępowania wznowieniowego, dokument wskazujący na to, że skarżąca w 1997r i w1998 r. posiadała II grupę inwalidztwa i fakt ten był organom podatkowym znany w momencie wydawania decyzji, to okoliczność ta również nie przesądzałaby automatycznie o konieczności uchylenia decyzji dotychczasowych i odmiennego rozstrzygnięcia , co do istoty sprawy. W stanie prawnym obowiązującym w 1997 r. i 1998 r. szczegółowe kwestie dotyczące odliczania od dochodu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne uregulowane były w § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 35, poz.173, z późn. zm.). Zgodnie z § 8 pkt 13a tego rozporządzenia za wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika , na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne uważa się wydatki na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne do lat 16, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Przepis ten stanowił właśnie podstawę odliczeń dokonanych przez skarżącego A.W. i nie było to kwestionowane przez organy podatkowe. Skarżący w toku postępowania podatkowego przedstawił jednakże określone dowody m.in. skierowanie lekarskie na takie zabiegi. Co prawda zgodnie z § 8 ust 3 tego rozporządzenia w przypadku korzystania z tego odliczenia nie wymaga się dowodu poniesienia wydatków na przejazd, niemniej należy uznać, że podatnik powinien przedstawić jakiekolwiek dowody stwierdzające zaistnienie przesłanek określonych w tym przepisie a przynajmniej wykazać , że konkretne zabiegi miały miejsce. Takich dowodów skarżący w toku postępowania przed organami podatkowymi nie przedstawili. Sam fakt zatem posiadania grupy inwalidzkiej nie może być traktowany jako samoistna i jedyna przesłanka wystarczająca do dokonania odliczeń podatkowych z tytułu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne, czego domagają się skarżący. Okoliczność ta przemawia również za uznaniem, iż zaskarżone decyzje odmawiające, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji dotychczasowych, nie naruszały prawa Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.