III SA 2408/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Antoni Hanusz (spr.), WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie, NSA (del.) Włodzimierz Kubiak, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi Doradztwo Gospodarcze i Marketing Sp. z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę III SA 2408/02 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] określającej w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do lipca oraz od września do grudnia 1997 r. zobowiązanie podatkowe, zaległość w tym podatku, dodatkowe zobowiązanie podatkowe oraz odsetki za zwłokę, Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzje organu kontroli skarbowej. Organ kontroli skarbowej w decyzji z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] określił stronie w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do lipca oraz od września do grudnia 1997 r. zobowiązanie podatkowe, zaległość w tym podatku, dodatkowe zobowiązanie podatkowe oraz odsetki za zwłokę. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie podnosząc m. in. naruszenie art. 19 ust. 2 i art. 25 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zdaniem strony organ kontroli skarbowej naruszył także art. 122 i art. 120 Ordynacji podatkowej. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję organu kontroli skarbowej, uznając, iż organ ten w sposób prawidłowy dokonał ustaleń w zakresie rozliczeń strony w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do lipca oraz od września do grudnia 1997 r.. Na powyższą decyzję Izby Skarbowej w W. skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując zarzuty w podniesione w odwołaniu od decyzji organu kontroli skarbowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o oddalenie skargi bowiem jej zarzuty uznała za bezzasadne i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. Ustosunkowując się w odpowiedzi na skargę do zarzutów zawartych w skardze Izba Skarbowa w W. wyjaśniła, co następuje. Odnosząc się do kwestii dotyczącej zasadności rozliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółki: "P", i "R-sc", Izba Skarbowa w W. podniosła iż biegły sądowy do spraw kryminalistycznych badań dokumentów, porównując konstrukcje graficzne w formie podpisu pod badanymi fakturami ww. spółek "P" z zadeklarowanymi wzorami ( m.in. potwierdzonymi notarialnie) podpisów B. M. stwierdził, że podpisy te nie są autentycznymi podpisami tej osoby. W sporządzonej w dniu [...].06.2001 r. opinii, tenże biegły jednoznacznie stwierdził, iż konstrukcje te ( pod w/w fakturami) - nie są autentycznymi - zgodnymi z poświadczonymi notarialnie podpisami osoby, której wzory rękopisów przedstawiono do analiz w charakterze materiału porównawczego – B. M. Zatem zdaniem Izby Skarbowej badane podpisy zostały sfałszowane. Odnośnie zarzutu nie wskazania stronie w postępowaniu odwoławczym trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego Izba Skarbowa zauważyła iż faktycznie obowiązku tego niedopełniła, lecz, w ocenie Izby, okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa stwierdziła także, iż nie jest zasadny zarzut Strony, że organy podatkowe obydwu instancji zlekceważyły wynikającą z przepisu art. 122 ordynacji podatkowej dyrektywę nakazującą im podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w zakresie w jakim idzie o ustalenie siedzib spółek: spółki: "P", "R-sc", "D ", "H". W dniu[...].12.2000 r. w Sądzie [...] dla m. [...] W.-[...] Wydział [...] Inspektor Kontroli ustalił, bowiem że w/w spółki nie zostały wykreślone z rejestru handlowego oraz posiadają jedyną siedzibę pod tym samym adresem: [...] W. W konsekwencji pismami z dnia [...].01.2001 r. Inspektor zwrócił się do wszystkich urzędów skarbowych działających na terenie W. z prośbą o udzielenie informacji, czy wlw spółki zarejestrowały się na terenie ich właściwości jako podatnicy i czy składały od 1997 r. deklaracje podatkowe. Żaden z urzędów skarbowych nie potwierdził aktywności gospodarczej spółek, których dotyczył powyższy wniosek. Dodatkowo, w wyniku rozmowy z działającym przy Sądzie Rejonowym dla m. [...]. W. – Rewir[...] Komornikiem – B. M., Inspektor ustalił, na podstawie akt rejestrowych spółek "D" i "R", że postępowanie egzekucyjne wobec tych podmiotów, okazało się bezskuteczne z uwagi na brak siedziby dłużników. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jest uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż podpisy pod badanymi fakturami były sfałszowane. Spełniona została zatem przesłanka zarówno z § 54 ust. 4 pkt 2 jak i z pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 154, poz. 797 ze zm.). Wynika to z tego, że podwykonawcy, o których mowa w skardze oraz w odpowiedzi na nią, nie wykonali faktycznie usług udokumentowanych w zakwestionowanych przez organ kontroli skarbowej fakturach, ponieważ nie posiadają kopii faktur obejmujących te usługi, oraz że nie uwzględnili wykazanego w nich podatku w składanych deklaracjach podatkowych. Sąd zważył, iż działania strony mające na celu wykazanie, iż podpisy pod badanymi były autentyczne, były obarczone błędem logicznym. Strona przedstawiła bowiem oświadczenie podpisane przez B. M. i A. R. , w którym potwierdzili oni autentyczność złożonych przez siebie podpisów na wszystkich dokumentach księgowych badanych przez organ kontroli skarbowej. Następnie strona do tego oświadczenia dołączyła ekspertyzę z zakresu badania pisma sporządzoną przez pracownika Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji, która stwierdza identyczność złożonych na tych oświadczeniach podpisów z podpisami złożonymi do akt sądu rejestrowego. W ocenie sądu, strona błędnie przyjęła, iż wykazanie autentyczności podpisów ww. osób pod przedmiotowym oświadczeniem, jest dowodem, iż podpisy pod badanymi fakturami także są autentyczne. Podejmując te działania strona wykazała jedynie, iż podpis B. M. pod ww. oświadczeniem jest zgodny z uwierzytelnionymi notarialnie wzorami jego podpisów znajdujących się aktach rejestrowych. W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Organy podatkowe, bowiem w sposób dostateczny dowiodły, że w objętym zaskarżoną decyzją okresie spółki: "P", "R-sc", "D", "H", nie wykazywały żadnej aktywności gospodarczej i nie rozliczały żadnych zobowiązań podatkowych. Okoliczności przeciwnych Strona nie dowiodła ani też nie starała się dowieść przez udzielenie stosownych informacji lub wskazówek poprzestając jedynie na zarzucie, iż organy podatkowe nie wywiązały się z obowiązku podejmowania wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie, w jakim dotyczy do ustalenia siedzib kontrahentów strony. Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostawało naruszenie Izby Skarbowej polegające na braku wskazania stronie w postępowaniu odwoławczym trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 tejże ustawy.