III SA 2979/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka ( spr.), Sędzia NSA Jan Rudowski, Asesor sądowy WSA Sylwester Golec, Protokolant Aneta Witkowska, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A. S., Przedsiębiorstwo [...] w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2002 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § l pkt l, art. 72, art. 79§ 2, art. 81 § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. nr 137, poz. 926 ze zm.) Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].02.2002r. nr [...] odmawiającą Panu A. S. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług . W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Urząd Skarbowy W. odmówił Stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług wskazując na 11 decyzja wymiarowych, w których dokonał wymiaru podatku w podatku od towarów i usług oraz określił zaległość podatkową. Podatnik za podstawę opodatkowania przyjmował 95% wartości wykonanych robót budowlanych, co wynika zarówno z faktur (gdzie podano 100% wartości robót oraz podstawę opodatkowania w wysokości 95%) jak i z protokółu odbioru robót potwierdzających wykonanie poszczególnych etapów prac określających 100% ich wartości. Fakturowanie poszczególnych etapów robót odbywało się po ich odebraniu przez Inspektora nadzoru i wynikało z zawartych umów. Na podstawie okazanych umów ustalono, że pozostałe 5% nie ujęte w podstawie opodatkowania, stanowiło tak zwaną "kaucję gwarancyjną", czyli zabezpieczenie należytego wykonania zobowiązania, przy czym umowy określają warunki rozliczeń i zwrotu kaucji w okresie 3 lat. Urząd Skarbowy powołując się na art. 15 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przyjął, iż podstawę opodatkowania stanowiło 100% wartości wykonanych robót (zakończonego etapu prac) wynikającej z protokołów zdawczo - odbiorczych. Stwierdzając, że do zobowiązań powstałych w podatku od towarów i usług ma zastosowanie art.72§l Ordynacji podatkowej Urząd Skarbowy odmówił stwierdzenia żądanej nadpłaty, gdyż podatnik nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących podwójnego zapłacenia podatku. W odwołaniu, domagając się zwrotu pobranego podatku podatnik podnosi, że wymiarowe decyzje Urzędu Skarbowego zmusiły go do zapłacenia po raz wtóry podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za te same prace. Podatek został zapłacony w dniu 25.01.1998r i 25.04.1998r. zgodnie z terminem wykonanych robót i jest odzwierciedlony w fakturach nr [...], [...]. Natomiast w wyniku kontroli Urząd Skarbowy wydał decyzje ) wymiarowe, którymi nakazał zapłacić po raz kolejny już zapłacony podatek od towarów i usług. Izba Skarbowa podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji. Wyjaśniła, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wiąże powstanie takiego zobowiązania. Z art. 10 ust. l i art. 26 ustawy wynikają obowiązki dla podatnika samoopodatkowania się w momencie powstania obowiązku podatkowego. Podatnik sam dokonuje rozliczenia składając deklaracje VAT-7. Nadpłata, której stwierdzenia Strona się domaga może powstać jedynie poprzez dokonanie wpłat niezgodnie z wykazanym rozliczeniem w deklaracji VAT-7 ewentualnie w wyniku wydania decyzji wymiarowej przez organ podatkowy. Podatnik w przypadku stwierdzenia błędnego fakturowania sprzedaży, może dokonać sprostowania błędu wystawiając faktury korygujące. Konsekwencją wystawienia faktur korygujących jest dokonanie zmian w ewidencji sprzedaży, a następnie złożenie korekty deklaracji VAT-7. Wskazała, że zgodnie z art. 81 § 4 pkt l Ordynacji podatkowej uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola i stosownie do art.81§ 4 pkt 2 uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje nadal w zakresie, w jakim organ podatkowy w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo skarbowej nie stwierdził naruszenia prawa lub nie wydał decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. W przedmiotowej sprawie wskutek wszczętego postępowania podatkowego, Urząd Skarbowy stwierdził, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości podatku od towarów i usług co spowodowało, że Urząd Skarbowy wydał 11 decyzji wymiarowych, w których określił zobowiązanie podatkowe w innych wysokościach niż to wynikało z deklaracji VAT-7 a także określił kwoty zaległości podatkowej. W przypadku, gdyby organ podatkowy II instancji uchylił decyzje określające wysokość zaległości podatkowej, bądź stwierdził nieważność tych decyzji w przedmiotowej sprawie powstałaby nadpłata. Z uwagi na fakt, że Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzje organu I instancji określające zobowiązanie podatkowe oraz zaległość podatkową, stwierdzono, że nie powstała nadpłata. W skardze na decyzję Izby Skarbowej Skarżący wniósł o stwierdzenie jej niezgodności z prawem i uchylenie, podtrzymując zarzut podwójnego zapłacenia podatku Vat poprzez błędne decyzje urzędów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W rozpoznawanej sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania przez organy podatkowe wysokość należnego podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia została określona w decyzjach Urzędu Skarbowego W. Decyzje te w postępowaniu odwoławczym zostały utrzymane w mocy przez Izbę Skarbową w W. Natomiast wniesione do Sądu skargi na te decyzje zostały w części oddalone przez Sąd, a pozostałe wycofał podatnik. Za uprawnione Sąd uznał zatem stanowisko Izby Skarbowej, że skoro Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w zastosowaniu przepisów prawa materialnego przez organy podatkowe w decyzjach wymiarowych za luty 1997r, marzec 1997,kwiecień 1997r,maj 1997r, listopad 1997r, grudzień 1997r, a następnie Strona, wycofując skargę za pozostałe miesiące 1997, uznała prawidłowość postępowania organów podatkowych stwierdzających powstanie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące1997, to należy stwierdzić, że zasadnie organy podatkowe odmówiły Stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za 1997r. Przedmiotem wniosku i zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej było bowiem stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1997r, nie zaś stwierdzenie nadpłaty za poszczególne miesiące 1998r. W piśmie procesowym Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił ponadto, że Naczelnik Urzędu Skarbowy W. odrębną decyzją z dnia [...].09.2003r Nr [...] określił zobowiązanie za poszczególne miesiące 1998r. ,dokonując zmniejszenia podatku należnego z tytułu kwoty należnej ( tzw. kaucji gwarancyjnej ), co do której obowiązek podatkowy powstał w 1997r. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,poz. 1270) orzekł jak w sentencji.