III SA 72/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Sędziowie WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. M., prowadzącego firmę "A." z siedzibą w L., od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w W., Ośrodek Zamiejscowy w C., nr: [...] z dnia [...].06.2002 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 1997 r. w kwocie 27.967 zł, wysokość zaległości podatkowej za listopad 1997 r. w wysokości 2.811zł, wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w kwocie 5.116 zł, Izba Skarbowa w W. postanowiła utrzymać w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej . W jej uzasadnieniu napisała, że w deklaracji VAT-7 za listopad 1997 r. podatnik obniżył podatek należny o podatek naliczony w kwocie 2.811 zł z tytułu zakupu samochodu marki F.. Samochód ten został zakupiony w S., natomiast do dokonania odprawy celnej upoważniony został B. P. na podstawie pełnomocnictwa notarialnego udzielonego w dniu 19.09.1997 r. Odprawy przywozowej pojazdu dokonano w W. na podstawie dowodu odprawy celnej z dnia 26.09.1997r., po czym pojazd dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym. Na tej podstawie Inspektor Kontroli Skarbowej uznał, że odebranie dowodu odprawy celnej przez pełnomocnika jest równoznaczne z odebraniem tego dowodu przez stronę postępowania. W związku z tym uznał dzień 26.09.1997r. jako dzień otrzymania dokumentu odprawy celnej. W wyjaśnieniach z dnia 13.06.2002 r. P. M. przyznał, że "... Dokument odprawy celnej został sporządzony w piątek 26 września 1997 r. Zgłaszającym do odprawy był B. P. i to on w tym dniu odebrał z urzędu celnego dokument odprawy celnej...". Ponadto w tym samym dniu, czyli 26.09.1997 r. B. P. zawarł ze stroną - czyli P. M. umowę sprzedaży samochodu F., w której oświadczył, że przedmiotowy samochód stanowi jego własność. W tym samym dniu nastąpiła również zapłata za przedmiotowy samochód. Powyższe fakty, zdaniem Izby jednoznacznie wskazują, iż w dniu 26.09.1997r. B. P. był w posiadaniu dokumentu odprawy celnej samochodu F.. A zatem zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, obniżenie kwoty podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę, rachunek uproszczony lub dokument odprawy celnej, albo w miesiącu następnym. Tym samym Inspektor Kontroli Skarbowej w sposób prawidłowy uznał, że strona miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z dokumentu odprawy F. w miesiącu wrześniu, albo w miesiącu następnym. Ponadto Izba stwierdziła, że zgodnie z brzmieniem art. 136 Ordynacji podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W przedmiotowej sprawie strona do dokonania odprawy celnej upoważniła B. P. na podstawie pełnomocnictwa notarialnego udzielonego w dniu 19.09.1997 r. Zatem Inspektor Kontroli Skarbowej słusznie uznał, że odebranie dokumentu odprawy celnej przez pełnomocnika jest równoznaczne z odebraniem go przez stronę. Natomiast w rozpatrywanej sprawie nie ma znaczenia kiedy pełnomocnik przekazał dokument stronie. W złożonej skardze na wymienioną decyzję Izby Skarbowej skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i art. 56, 122, 180, 188, 200, a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W jej uzasadnieniu stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż samochód marki F. został zgłoszony do odprawy celnej 26 września 1997 r. (piątek). Tego też dnia został sporządzony dokument odprawy celnej. Osobą zgłaszającą do odprawy celnej był B. P.. Na dokumencie brak jest daty jego odbioru. Faktem jest, że w wyjaśnieniach do ustaleń z kontroli strona stwierdziła, iż dokument ten został przez B. P. odebrany tego samego dnia. Stwierdzenie takie nie wynikało z żadnych dokumentów, tylko z przypuszczeń strony. W chwili obecnej skarżący nie jest w sobie w stanie przypomnieć kiedy w rzeczywistości nastąpiło odebranie dokumentu. Zdaniem skarżącego ciężar udowodnienia dokładnej daty odbioru dokumentu celnego spoczywa na organie i nie powinna wynikać z oświadczenia strony. Naruszenie art. 56 ustawy Ordynacja podatkowa skarżący uzasadnił między innymi zmianą z dniem 12 września 2002r. tej ustawy. Z kolei naruszenie art. 200 ustawy podatnik umotywował brakiem zapoznania go z materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Dla potrzeb tego postępowania kwestią zasadniczą, a zarazem przedmiotem sporu jest data odbioru dokumentu odprawy celnej samochodu F. przez osobę upoważnioną do dokonania tej czynności, czyli B. P.. W tym godzi się stwierdzić, iż uszło chyba uwadze strony skarżącej, iż dzień odprawy celnej nie został ustalony przez organy podatkowe na podstawie jej oświadczenia, lecz w oparciu o dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego. Z akt sprawy tj. m.in. dowodu odprawy celnej (k.50), tłumaczenia rachunku z języka niemieckiego (k. 48, 49), jak i z umowy kupna – sprzedaży z dnia 26.09.1997r. w sposób jednoznaczny wynika, że dniem otrzymania dokumentu odprawy celnej był 26 września 1997r. Z brzmienia art. 19 ust. 3 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że podatnik może dokonać odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w rozliczeniu za miesiąc otrzymania dokumentu celnego lub w miesiącu następnym. A zatem skarżący miał prawo obniżyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego z tytułu w miesiącu wrześniu lub w październiku. Natomiast odliczenie podatku naliczonego z tego tytułu w deklaracji podatkowej za listopad stanowiło naruszenie cyt. art. 19 ust. 3. W tej sytuacji należało stwierdzić, że jeśli upływ czasu między otrzymaniem faktury, a zaistnieniem okoliczności z art. 19 ust. 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) byłby dłuższy niż wskazany w art. 19 ust. 3, skorzystanie z uprawnień z art. 19 ust. 1 może być zrealizowane w drodze skorygowania deklaracji VAT-7 za miesiąc otrzymania faktur lub za miesiąc następny (art. 81 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.). Z kolei za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Jednakże podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby sytuacja, w której skarżący uprawdopodobniłby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej - a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ Sąd nie dopatrzył się naruszenia innych wskazanych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, jak i nie dopatrzył się ich naruszenia z urzędu rozpatrując sprawę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę należało oddalić.