III SA 780/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Krystyna Nowak Sędzia NSA del. Antoni Hanusz (spr.) asesor WSA Jolanta Sokołowska Protokolant Anna Zientara po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę ic 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].01.2002r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D.G. od decyzji [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].07.2001r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1997-2001, Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z motywów powyższej decyzji skarżący podaniem z dnia [...].05.2001r. wystąpił do [...] Urzędu Skarbowego W. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zwrot tego podatku od maja 1997r. do 2001r. Jednakże decyzją z dnia [...].07.2001r. urząd ten odmówił skarżącemu stwierdzenia nadpłaty za okres od 1997 do 2001r. powołując się na treść art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji strona zarzuciła brak podstawy prawnej do odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, ograniczając je do zwrotu nadpłaty za 2001r. Zdaniem odwołującego powołany w zaskarżonej decyzji przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 powołanej ustawy podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.01.2001r. nie przewiduje sposobu wykazywania przez podatnika, że praca wykonywana w Departamencie [...] przy Ambasadzie [...] w Polsce służy realizacji celów pomocowych, oraz że środki te muszą być ulokowane na odrębnym rachunku dysponenta. 2. Izba Skarbowa w W. nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania i wskazała, iż wbrew stanowisku skarżącego wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. znajduje oparcie w obowiązującym w 2001r. przepisie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu nadanym nowelizacją ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 104, poz. 1104). Stosownie do tego przepisu wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane przez podatników od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej na rzecz podmiotów, którym służyć ma ta pomoc. Zdaniem podatkowego organu odwoławczego z treści powyższego przepisu wynika, że zwolnione z opodatkowania są dochody uzyskane wyłącznie przez podmioty, którym przyznano środki bezzwrotnej pomocy i które otrzymują te środki bezpośrednio lub pośrednio od tych instytucji i organizacji międzynarodowych. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 analizowanej ustawy podatkowej nie dotyczy więc osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą lub zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej, wykonujących prace finansowane ze środków bezzwrotnej pomocy. 3. Na powyższą decyzję D. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuca jej brak podstawy prawnej do odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku w roku 2001r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł przede wszystkim naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 46 powoływanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Przytaczając treść art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy podatkowej skarżący podnosi, że z pism Rezydenta [...] oraz Rady ds. [...] Ambasady [...] w W. wynika, iż jego wynagrodzenie pochodzi ze środków programu ustawy przyjętej przez Kongres w USA w 1989r. (SEED), a praca jego jest ściśle związana z realizacją celów określonych w tej ustawie. Ponadto, zdaniem skarżącego, brak jest podstaw do kwestionowania złożonych przez niego dokumentów potwierdzających wykonywanie pracy służącej realizacji celów pomocowych i pochodzenie środków na ten cel przewidzianych. Wobec powyższego organ podatkowy niewłaściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy czym dopuścił się naruszenia art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. W dopowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie bowiem jej zarzuty uznała za bezzasadne i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Z ustalonego bezspornie stanu faktycznego wynika, że skarżący był zatrudniony w analizowanym okresie w Sekcji Departamentu [...] w Ambasadzie [...] w W., która finansowana jest ze środków SEED. Skarżący nie przedstawił również środków dowodowych wskazujących na to, że wykonywane przez niego obowiązki służbowe w ramach łączącego go z ww. placówką stosunku pracy służą realizacji celów pomocowych, o jakich stanowi dyspozycja art. 21 ust. 1 pkt 46 powoływanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie określone w tym przepisie w brzmieniu nadanym od dnia 1.01.2001r. ma zastosowanie do bezpośrednich beneficjentów środków pomocowych. Wobec tego, iż skarżący nie został zaliczony do tej kategorii podatników podatku dochodowego jego wynagrodzenie za prace uzyskiwane w Sekcji Departamentu [...] Ambasady [...] nie mogło podlegać zwolnieniu. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).