III SA/Wa 1013/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2022 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS/organ) z dnia [...] marca 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] lutego 2022 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady dwóch rachunków bankowych D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca/Spółka) na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do 17 maja 2022 r. do kwoty 2.474.632 zł. 1.2. Jak wynika z akt sprawy Szef KAS żądaniem z dnia 14 lutego 2022 r. wydanym w trybie art. 119zv § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - dalej: O.p.), dokonał blokady na okres 72 godzin rachunków bankowych o numerach: [...] prowadzonych na rzecz Spółki. Z posiadanych przez organ informacji wynikało, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez Szefa KAS ustalono bowiem, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Strona wykazała w swoich rozliczeniach podatkowych dotyczących podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2020 r. do grudnia 2021 r. faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych. 1.3. Następnie Szef KAS postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r., przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 17 maja 2022 r., do kwoty 2.474.632 zł, z uwagi na fakt, że zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie. 1.4. Pismem z dnia 28 lutego 2022 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Szefa KAS z dnia [...] lutego 2022 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, tj.: 1) art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. polegające na dokonaniu blokady rachunków bankowych, których posiadaczem jest Strona na czas nie dłuższy niż 72 godziny, a następnie przedłużeniu tej blokady na czas oznaczony, pomimo tego, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podejrzeń co do możliwości wykorzystania przez Spółkę działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a także, że nie zachodzi jakakolwiek obawa, że Strona nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro; 2) naruszenie art. 119zn O.p., poprzez niczym nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu w okolicznościach faktycznych sprawy i dokonanie nieprawidłowej analizy ryzyka w odniesieniu do Spółki; 3) naruszenie art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie przez Szefa KAS wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy; 4) naruszenie art. 191 w zw. z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez dokonanie przez organ oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i niemieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów oraz rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wskutek czego organ obciążył Spółkę negatywnymi skutkami nieprawidłowości występujących w podmiotach trzecich występujących na dalszych etapach łańcucha transakcji; 5) naruszenie art. 119zw § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione przedłużenie blokady rachunków bankowych Spółki, mimo że w demokratycznym państwie prawa każda ingerencja państwa w prawa jednostki powinna być uzasadniona. 1.5. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r. Szef KAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2022 r. Zdaniem Szefa KAS, zarówno żądanie blokady rachunków bankowych Spółki na 72 godziny wystosowane przez organ w dniu 14 lutego 2022 r., jak i ustalenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lutego 2022 r., znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów. W ocenie Szefa KAS, wbrew zarzutom Spółki, organ zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy, nie naruszając przy tym granicy swobodnej oceny dowodów. Szef KAS odpowiednio ocenił, że względem Spółki ziściły się ustawowe przesłanki zarówno tzw. krótkiej blokady (72-godzinnej), jak i jej przedłużenia. Dokonane w toku analizy ryzyka ustalenia w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym doprowadziły organ do stwierdzenia, iż zachodzą ustawowe przesłanki do zastosowania przedłużenia blokady rachunków bankowych Strony. Szef KAS działając w oparciu o ww. art. 119zn § 1 O.p., przeprowadził analizę ryzyka dotyczącą Spółki i w wyniku przeprowadzonych działań ustalił, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż Strona w dokumentacji dotyczącej rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2020 r. do grudnia 2021 r. wykazała nabycia krajowe od P. sp. z o.o., B. sp. z o.o., K. sp. z o.o., B. sp. z o.o., C. sp. z o.o., C. oraz H. sp. z o.o., które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych, lecz zmierzały jedynie do nieuprawnionego obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących powyższe nabycia, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931 ze zm., dalej: u.p.t.u.). Szef KAS wskazał, że Spółka została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 1 lutego 2018 r. pod numerem [...]. Udziałowcem Spółki ujawnionym w KRS jest T.N. posiadający 95 udziałów o łącznej wartości 142.500 zł, pełniący zarazem funkcję prezesa zarządu Spółki. Siedziba Spółki, zgodnie z informacją zawartą w KRS, znajduje się pod adresem [...]. Przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej Strony jest sprzedaż hurtowa odzieży i obuwia (PKD 46.42.Z.). Skarżąca posiada dwa rachunki bankowe prowadzone przez [...] S.A. o nr: [...] (rachunek prowadzony w PLN) oraz [...] (rachunek VAT prowadzony dla potrzeb podzielonej płatności). Szczegółowe zestawienia transakcji na poszczególnych rachunkach bankowych zostały przedstawione na stronie 2 postanowienia organu pierwszej instancji, przy czym Szef KAS podkreślił, że dokonując analizy przepływów pieniężnych na rachunkach bankowych Strony zweryfikował okres od 1 sierpnia 2020 r. do 17 stycznia 2022 r. Organ podał, że z analizy deklaracji VAT oraz plików JPK_VAT złożonych za okres od sierpnia 2020 r. do grudnia 2021 r. wynika, że Spółka zadeklarowała sprzedaż ze stawką 23% w łącznej wysokości netto 10.716.140 zł, VAT 2.464.714 zł, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w łącznej wysokości netto 2.915 zł, nabycie towarów i usług pozostałych w łącznej wysokości netto 10.934.942 zł, VAT 2.515.034 zł, nie wykazała natomiast nabyć środków trwałych. Ze struktury zakupów dokonanych przez Spółkę wynika, że w analizowanym okresie do największych dostawców krajowych Spółki należały: P. sp. z o.o., która wystawiła na rzecz Strony faktury o łącznej wartości 3.226.269 zł netto, 742.041,87 zł VAT, co odpowiada 29,50% udziałowi w sumie zakupów, B. sp. z o.o., która wystawiła na rzecz Strony faktury o łącznej wartości 2.757.650 zł netto, 634.259,50 zł VAT, co odpowiada 25,22% udziałowi w sumie zakupów, K. sp. z o.o., która wystawiła na rzecz Strony faktury o łącznej wartości 1.726.065 zł netto, 396.994,95 zł \/AT, co odpowiada 15,78% udziałowi w sumie zakupów, B. sp. z o.o., która wystawiła na rzecz Strony faktury o łącznej wartości 1.288.436 zł netto, 296.340,28 zł VAT, co odpowiada 11,78% udziałowi w sumie zakupów, C. sp. z o.o., która wystawiła na rzecz Strony faktury o łącznej wartości 1.103.440 zł netto, 253.791,20 zł brutto, co odpowiada 10,09% udziałowi w sumie zakupów, C., który wystawił na rzecz Strony faktury o łącznej wartości 344.745 zł netto, 79.291,35 zł VAT, co odpowiada 3,15% udziałowi w sumie zakupów oraz H. sp. z o.o., która wystawiła na rzecz Strony faktury o łącznej wartości 312.665 zł netto, 71.912,95 zł VAT, co odpowiada 2,86% udziałowi w sumie zakupów. Szef KAS podkreślił, że w stosunku do żadnego z powyższych kontrahentów Spółka nie uregulowała całości należności z tytułu wykazanych zakupów za pośrednictwem rachunków bankowych, zaś względem C. sp. z o.o., C. oraz H. sp. z o.o. nie dokonała jakichkolwiek płatności, w konsekwencji suma nieuregulowanych zobowiązań wobec powyższych dostawców wynosi 9.032.013 zł. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ dokonał charakterystyki wskazanych dostawców Spółki: 1) P. sp. z o.o. została zarejestrowana dnia 30 września 2020 r. przez podmiot zajmujący się rejestracją i sprzedażą gotowych spółek, siedziba spółki znajduje się w tzw. wirtualnym biurze, kapitał zakładowy spółki wynosi 5.000 zł. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych powyższego kontrahenta wynika, że kwoty uznań oraz obciążeń nie odpowiadają wartościom zakupów i sprzedaży wykazanym w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT, przy czym różnica pomiędzy wartością dostaw a kwotą uznań wynosi 6.415.484,30 zł, natomiast pomiędzy wartością zakupów a kwotą obciążeń 6.372.653,46 zł. Po stronie obciążeń zidentyfikowano wypłaty gotówkowe na łączną kwotę 1.864.450 zł, jak również stwierdzono, że P. sp. z o.o. wykazała nabycia od podmiotów wykreślonych z rejestru czynnych podatników \/AT, m.in. B. sp. z o.o., L. sp. z o.o., J. sp. z o.o., M. sp. z o.o.; 2) B. sp. z o.o. została zarejestrowana dnia 23 sierpnia 2019 r. przez podmiot zajmujący się rejestracją i sprzedażą gotowych spółek, siedziba spółki znajduje się w W., kapitał zakładowy spółki wynosi 50.000 zł. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych powyższego kontrahenta wynika, że kwoty uznań oraz obciążeń nie odpowiadają wartościom zakupów i sprzedaży wykazanym w deklaracjach \/AT oraz plikach JPK_VAT, przy czym różnica pomiędzy wartością dostaw a kwotą uznań wynosi 7.283.298 zł, natomiast pomiędzy wartością zakupów a kwotą obciążeń 7.435.968,47 zł. Po stronie obciążeń zidentyfikowano wypłaty gotówkowe na łączną kwotę 1.499.500 zł, stwierdzono, że spółka ta wykazała nabycia od podmiotów wykreślonych z rejestru czynnych podatników VAT, m.in. C. sp. z o.o., F. sp. z o.o., G. sp. z o.o., O. sp. z o.o., ustalono także, że podmiot ten posiada zaległości podatkowe. Z dniem 9 kwietnia 2021 r. podmiot ten został wykreślony z rejestru czynnych podatników \/AT z uwagi na wyłudzenie skarbowe; 3) K. sp. z o.o. została zarejestrowana dnia 21 lutego 2020 r., siedziba spółki mieści się w tzw. wirtualnym biurze, kapitał zakładowy spółki wynosi 5.000 zł. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych powyższego kontrahenta wynika, że kwoty uznań oraz obciążeń nie odpowiadają wartościom zakupów i sprzedaży wykazanym w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT, przy czym różnica pomiędzy wartością dostaw a kwotą uznań wynosi 15.179.899,43 zł, natomiast pomiędzy wartością zakupów a kwotą obciążeń 15.032.670,15 zł. Spółka ta wykazała nabycia od podmiotów wykreślonych z rejestru czynnych podatników VAT, m.in. B. sp. z o.o., D. sp. z o.o., G. sp. z o.o., ustalono także, że podmiot ten posiada zaległości podatkowe; 4) B. sp. z o.o. została zarejestrowana dnia 2 marca 2021 r. przez podmiot zajmujący się rejestracją i sprzedażą gotowych spółek, siedziba spółki znajduje się w tzw. biurze wirtualnym, kapitał zakładowy spółki wynosi 5.000 zł. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych powyższego kontrahenta wynika, że kwoty uznań oraz obciążeń nie odpowiadają wartościom zakupów i sprzedaży wykazanym w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT, przy czym różnica pomiędzy wartością dostaw a kwotą uznań wynosi 1.856.416,89 zł, natomiast pomiędzy wartością zakupów a kwotą obciążeń 1.945.281,71 zł. Po stronie obciążeń zidentyfikowano wypłaty gotówkowe na łączną kwotę 1.851.000 zł, stwierdzono także, że spółka wykazała nabycia od podmiotów wykreślonych z rejestru czynnych podatników VAT, m.in. L. sp. z o.o., V. sp. z o.o., M. sp. z o.o., K. sp. z o.o.; 5) C. sp. z o.o. została zarejestrowana dnia 6 sierpnia 2019 r. przez podmiot zajmujący się rejestracją i sprzedażą gotowych spółek, siedziba spółki znajduje się w W., kapitał zakładowy spółki wynosi 5.000 zł. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych powyższego kontrahenta wynika, że kwoty uznań oraz obciążeń nie odpowiadają wartościom zakupów i sprzedaży wykazanym w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT, przy czym różnica pomiędzy wartością dostaw a kwotą uznań wynosi 14.759.432,79 zł, natomiast pomiędzy wartością zakupów a kwotą obciążeń 14.647.417,83 zł. Spółka wykazała nabycia od podmiotów wykreślonych z rejestru czynnych podatników VAT, m.in. G. sp. z o.o., B. sp. z o.o., M. sp. z o.o., W. sp. z o.o., ustalono także, że podmiot ten w dniu 27 października 2021 r. został wykreślony z rejestru czynnych podatników VAT z uwagi na niezgodność danych rejestracyjnych ze stanem faktycznym; 6) C., osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą pod adresem W. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych powyższego kontrahenta wynika, że z rachunków bankowych dokonano wypłat gotówkowych w znacznej wysokości 3.876.200 zł, stwierdzono również, że przedsiębiorca ten wykazał nabycia od podmiotów wykreślonych z rejestru czynnych podatników VAT, m.in. P. sp. z o.o., A. sp. z o.o., H. sp. z o.o., A. sp. z o.o.; 7) H. sp. z o.o. została zarejestrowana dnia 26 maja 2020 r., kapitał zakładowy spółki wynosi 50.000 zł. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych powyższego kontrahenta wynika, że kwoty uznań oraz obciążeń nie odpowiadają wartościom zakupów i sprzedaży wykazanym w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT, przy czym różnica pomiędzy wartością dostaw a kwotą uznań wynosi 3.650.568,16 zł, natomiast pomiędzy wartością zakupów a kwotą obciążeń 3.529.672,70 zł. Po stronie obciążeń zidentyfikowano wypłaty gotówkowe na łączną kwotę 5.639.000 zł, stwierdzono, że spółka wykazała nabycia od podmiotów wykreślonych z rejestru czynnych podatników \/AT, m.in. K. sp. z o.o., G. sp. z o.o., E. sp. z o.o., A. sp. z o.o., ustalono także, że podmiot ten posiada zaległości podatkowe. Powyższa spółka została wykreślona z rejestru czynnych podatników VAT z dniem 14 stycznia 2022 r., z uwagi na brak możliwości skontaktowania się z podmiotem lub jego pełnomocnikiem. Zdaniem Szefa KAS, powyższe okoliczności wskazują na znaczne ryzyko nierzetelności działalności gospodarczej prowadzonej przez przedstawione podmioty i nieprawidłowości co do wykazanych przez nie transakcji handlowych. W konsekwencji, w ocenie organu, zachodzi uzasadnione podejrzenie, że wykazane przez Stronę w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT złożonych za okres od sierpnia 2020 r. do grudnia 2021 r. nabycia krajowe od P. sp. z o.o., B. sp. z o.o., K. sp. z o.o., B. sp. z o.o., C. sp. z o.o., C. oraz H. sp. z o.o. na łączną kwotę 10.759.270 zł netto, 2.474.632,10 zł VAT, nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, lecz służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikających z faktur dokumentujących te transakcje, przy czym łączna kwota podatku naliczonego z tego tytułu stanowi szacowaną wartość uszczuplenia w podatku od towarów i usług ciążącego na Spółce. Jednocześnie powyższa kwota w zaokrągleniu do pełnych złotych stanowi kwotę blokady rachunków bankowych prowadzonych na rzecz Strony. W ocenie organu, na podejrzenie fikcyjności obrotu handlowego dokonywanego przez Stronę wskazują poniższe okoliczności faktyczne ustalone w toku sprawy: 1) Spółka w okresie od dnia 1 sierpnia 2020 r. do dnia 17 stycznia 2022 r. nie dokonała jakichkolwiek płatności za pośrednictwem rachunków bankowych na rzecz podmiotów C. sp. z o.o., C. oraz H. sp. z o.o., zadłużenie z tego tytułu wynosi 2.165.845,50 zł; 2) na rzecz dostawców P. sp. z o.o., B. sp. z o.o., K. sp. z o.o. oraz B. sp. z o.o. Skarżąca dokonała jedynie częściowej zapłaty, łączna kwota nieuregulowanych zobowiązań na rzecz tych kontrahentów wynosi 6.866.167,50 zł; 3) bezpośredni dostawcy Spółki w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT wykazali wolumeny nabyć i dostaw znacznie różniące się od wysokości uznań i obciążeń na ich rachunkach bankowych, co budzi wątpliwości co do rzetelności transakcji gospodarczych tych podmiotów; 4) bezpośredni dostawcy Strony to w większości spółki założone przez podmioty zajmujące się zakładaniem i sprzedażą gotowych spółek, posiadające minimalny kapitał zakładowy, siedziby w tzw. wirtualnych biurach, zaś ich wspólnikami i prezesami są obcokrajowcy; 5) B. sp. z o.o., K. sp. z o.o., C. sp. z o.o. oraz H. sp. z o.o. nie regulują na bieżąco swoich zobowiązań publicznoprawnych, posiadają zaległości podatkowe; 6) B. sp. z o.o., C. sp. z o.o. oraz H. sp. z o.o. zostały wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT; 7) dokonywano znacznych wypłat gotówkowych zarówno z rachunków bankowych Skarżącej (łącznie ponad 2,6 mln zł), jak i z rachunków poszczególnych kontrahentów; 8) na rachunkach bankowych Skarżącej nie zidentyfikowano obciążeń z tytułu wypłat wynagrodzeń, z deklaracji PIT-4R wynika z kolei, że Spółka zatrudniała jednego pracownika, co budzi wątpliwości co do rzetelności prowadzonej działalności gospodarczej zadeklarowanej w pięciu lokalizacjach; 9) poszczególni dostawcy Strony wykazują nabycia bezpośrednio od siebie (np. P. od B. i H., a B. od C. i H.), co budzi wątpliwości co do opłacalności takiego łańcucha dostaw i wskazuje na jego sztuczne wydłużenie. Zdaniem Szefa KAS, powyższe okoliczności wskazują na uzasadnione przypuszczenie wykorzystywania przez Stronę sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, zaś Spółka jest jednym z podmiotów uczestniczących w karuzeli podatkowej, które to podmioty pełniąc ściśle określone role tworzyły pozory legalnych transakcji handlowych, a ich faktycznym celem było wyłącznie obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur, które w istocie nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Szef KAS podkreślił przy tym, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż Skarżąca nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie szacowanego zobowiązania podatkowego. Spółka nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, co oznacza, że nie posiada nieruchomości ani praw związanych z nieruchomościami. Spółka nie wykazała nabycia środków trwałych. Zgodnie z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK), Spółka posiada samochód osobowy [...], rok produkcji 2016, o szacunkowej wartości około 150.000 zł. Z kolei z deklaracji dla podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 złożonej przez Spółkę za rok 2020 wynika, że osiągnęła ona dochód w wysokości 99.601,27 zł, kapitał zakładowy Spółki wynosi 150.000 zł, zaś z analizy sald na rachunkach bankowych wynika, że na dzień przedłużenia blokady na kontach Spółki znajdowało się łącznie około 375.000 zł. Spółka dokonała znikomych płatności za pośrednictwem rachunków bankowych względem deklarowanego wolumenu nabyć krajowych, co może oznaczać konieczność zapłaty odsetek i zwiększenie zadłużenia z tego tytułu (łączne zadłużenie z tego tytułu wynosi ponad 9 mln zł). Nadto, z rachunków bankowych Strony dokonano znacznych wypłat gotówkowych na łączną kwotę ponad 2,6 mln zł. W bilansie sporządzonym za rok 2020 Spółka wykazała aktywa trwałe o wartości 97.906,50 zł, aktywa obrotowe o wartości 524.986,06 zł, w tym zapasy towarów (278.716,25 zł), należności krótkoterminowe (143.970,48 zł) oraz zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w wysokości 287.987,76 zł. W związku z powyższym Szef KAS wbrew twierdzeniom Strony uznał, że wystąpiły przesłanki przedłużenia terminu zastosowanej blokady na czas oznaczony, tj. do dnia 17 maja 2022 r., gdyż zachodzi uzasadniona obawa, że Strona nie wykona zobowiązania w podatku VAT, którego szacowana kwota, tj. 2.474.632 zł, przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano zaskarżone postanowienie. Szef KAS wyjaśnił, że specyfika postępowania blokadowego powoduje, że podstawowym środkiem dowodowym w tej procedurze jest systemowa analiza informatyczna dotycząca przepływów na rachunkach bankowych czy plików JPK_VAT, która pozwala w krótkim czasie zidentyfikować podejrzane transakcje i uniemożliwić transfer środków z rachunków bankowych. Wskazał ponadto, że oszustwo podatkowe może wystąpić u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany, ale to podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z tym oszustwem, będąc jego świadomym uczestnikiem lub chociażby będąc w to nieświadomie uwikłanym i w ten sposób pomagać innym podmiotom w dopuszczaniu się wyłudzeń skarbowych. Szef KAS podkreślił również, że nie kwestionuje prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą, podważa jedynie faktyczny charakter transakcji dokonanych ze wskazanymi kontrahentami w ściśle określonym przedziale czasowym. Szef KAS podkreślił, że pomimo wykazania przez organ szeregu przesłanek w tym zakresie, Spółka przedstawiając swoje stanowisko w sprawie ograniczyła się do kontestacji ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, nie odniosła się natomiast merytorycznie do stawianych zarzutów. W szczególności nie wyjaśniła w jaki sposób nawiązała relacje handlowe z przedmiotowymi kontrahentami, czy posiadali oni odpowiednie zaplecze organizacyjno-techniczne, gdzie były przechowywane towary, dlaczego zdecydowana większość transakcji nie została zapłacona, na jaki cel zostały przeznaczone znaczne środki wypłacone w gotówce z rachunków Spółki i jej dostawców, czy wreszcie dlaczego pomimo kilku lokalizacji w których Strona prowadzi działalność gospodarczą wykazuje ona zatrudnienie tylko jednego pracownika, przy czym na rachunkach bankowych nie stwierdzono obciążeń z tytułu wypłaty wynagrodzeń. Strona nie odniosła się również do ustaleń organu co do schematu obiegu towaru pomiędzy poszczególnymi kontrahentami. W ocenie Szefa KAS, skoro Strona nabywała towar od P. sp. z o.o., która nabywała towar m.in. od B. sp. z o.o. i H. sp. z o.o., to wątpliwy sens ekonomiczny miały zakupy dokonywane przez Stronę od ww. dwóch dostawców. De facto oznacza to, że B. i H. były kolejnymi ogniwami w łańcuchu obrotu, co nie tylko wydłuża proces dostaw, ale wpływa też finalnie na wzrost ceny. Strona nie wyjaśniła również kwestii regulowania zobowiązań wynikających z wykazanych nabyć krajowych. Z analizy obciążeń na rachunkach bankowych wynika, że płatności na rzecz czterech największych dostawców Spółki zrealizowano jedynie częściowo, natomiast na rzecz dostawców C. sp. z o.o., C. i H. sp. z o.o. nie dokonano jakichkolwiek płatności. Zdaniem Szefa KAS, celowe pominięcie sektora bankowego we wzajemnych rozliczeniach może oznaczać, że Strona i jej kontrahenci mieli na celu ukrycie nierzetelnych transakcji. Przytoczone okoliczności mogą świadczyć o tym, że gdyby nie blokada rachunków, Strona nadal wykorzystywałby działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. Stąd blokada jej rachunków bankowych była konieczna, aby przeciwdziałać ww. wyłudzeniom i ochronić interesy fiskalne Skarbu Państwa. Organ zaznaczył, że dokonując analizy sytuacji majątkowej Strony zweryfikował jej stan posiadania oraz dochodowość, wykorzystując w tym celu szeroki katalog źródeł dowodowych, takich jak przepływy na rachunkach bankowych, deklarację CIT-8, sprawozdanie finansowe, jak również dostępne rejestry (KRS, CEPiK, Ewidencję Ksiąg Wieczystych). Spółka zaś nie przedłożyła jakiekolwiek dokumentacji dotyczącej ewentualnej poprawy jej aktualnej sytuacji finansowej, czy możliwości pozyskania źródeł finansowania zewnętrznego, chociażby poprzez kredyty, dotacje czy dopłaty, co mogłoby zabezpieczyć spłatę szacowanego zobowiązania podatkowego i umożliwić Spółce bieżące funkcjonowanie. Dodatkowo, w odniesieniu do ustaleń dotyczących posiadania przez Spółkę aktywów obrotowych o znacznej wartości, Szef KAS zauważył, że aktywa te nie mogą być zabezpieczeniem wykonania szacowanego zobowiązania podatkowego w toku postępowania blokadowego, lecz dopiero na późniejszym etapie kontroli celno-skarbowej, po wydaniu przez organ kontrolny wobec Strony decyzji o zabezpieczeniu wykonania oszacowanych zobowiązań podatkowych, w trybie art. 33 O.p. Wtedy jednak stan aktywów obrotowych i ich wartość u Skarżącej może już przedstawiać się odmiennie, niż na dzień oceny spełnienia przesłanek przedłużenia terminu blokady jej rachunków bankowych. Odmienną specyfikę ma majątek trwały taki jak nieruchomości czy środki trwałe, który charakteryzuje się znacznie mniejszym stopniem zbywalności, jednak Spółka nie posiada aktywów tego rodzaju o wartości zbliżonej do kwoty szacowanego zobowiązania podatkowego. Szef KAS wyjaśnił, że kompleksowa ocena prawnopodatkowa działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę oraz relacji biznesowych z jej kontrahentami będą oceniane w toku kontroli celno-skarbowej, również w toku tej procedury będzie weryfikowana kwestia świadomości udziału Spółki w procederze wyłudzeń skarbowych i dochowania przez nią zasad należytej staranności. Jak zauważył organ, w przedmiotowej sprawie ustalenia stanu faktycznego dotyczą wprawdzie zdarzeń przeszłych względem daty dokonania blokady rachunków bankowych Spółki, jednakże z ustaleń Szefa KAS wynika, że również w pliku JPK_VAT za styczeń 2022 r. Spółka wykazała zakupy od trzech tych samych dostawców, tj. B. sp. z o.o., K. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. Ponadto, Strona dokonywała wypłat gotówkowych również 19, 24 i 25 stycznia 2022 r., zatem po okresie, który był objęty weryfikacją organu w toku postępowania blokadowego. Powyższe okoliczności, zdaniem Szefa KAS świadczą o tym, że Strona w dalszym ciągu wykorzystywała działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. W konsekwencji za niezasadną organ uznał argumentację Spółki, że blokada rachunków dokonana dnia 14 lutego 2022 r. jest działaniem spóźnionym, nieadekwatnym i bezpodstawnym. W ocenie Szefa KAS, wbrew twierdzeniom Strony, w zaskarżonym postanowieniu organ przywołał szereg okoliczności faktycznych, uzasadniających podejrzenie popełnienia przez osoby działające w imieniu Spółki przestępstw spenalizowanych, jak również dokonał szczegółowej analizy sytuacji majątkowej Strony, w wyniku której doszedł do przekonania, że zachodzi względem niej uzasadniona obawa niewykonania szacowanego zobowiązania podatkowego. Z analizy materiału dowodowego zebranego w toku przedmiotowej sprawy (w tym zestawień transakcji, faktur, deklaracji podatkowych, przelewów na rachunkach bankowych Spółki, wreszcie analizy dowodów dotyczących jej kontrahentów), zdaniem Szefa KAS wynika jednoznacznie, że względem Strony zachodzi uzasadnione podejrzenie wykorzystywania sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, polegających na stworzeniu łańcucha fikcyjnych transakcji dokonywanych przez poszczególnych kontrahentów, których celem było nieuprawnione obniżenie należnego podatku VAT o podatek naliczony wykazany na fakturach dokumentujących te transakcje. W kontekście zarzutów Spółki co do braku wykazania przez organ zobowiązania podatkowego uzasadniającego przedłużenie terminu blokady jej rachunków bankowych Szef KAS wyjaśnił, że szacowane zobowiązanie ciążące na Spółce wynika z wysokości podatku naliczonego wykazanego z tytułu zakupów dokonanych od siedmiu kwestionowanych dostawców, jednocześnie kwota tego zobowiązania stanowi limit pieniężny zastosowanej blokady. Szef KAS podkreślił przy tym, że w przypadkach blokady rachunków bankowych twierdzenia organu nie mają charakteru przesądzającego i rozstrzygającego z punktu widzenia sprawy podatkowej, gdyż organ decydując o zastosowaniu blokady nie przeprowadza postępowania dowodowego w zakresie wymaganym do wydania decyzji podatkowej. Powoływane w takiej sytuacji okoliczności mają jedynie uwiarygodnić okoliczności wskazujące na możliwość wykorzystania działalności m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. Rolą organu jest więc jedynie uprawdopodobnienie istnienia określonych zdarzeń (działań, okoliczności) na tle przesłanki zastosowania blokady rachunku bankowego, a nie ich udowodnienie. Z tego też względu w ramach postępowania w przedmiocie blokady rachunku bankowego nie dokonuje się oceny prawidłowości ustaleń organów podatkowych jako ostatecznych i więżących dla określenia zobowiązania podatkowego, a jedynie bada się, czy podane przez organ podatkowy okoliczności uzasadniają zastosowanie takiej blokady, a więc czy organ uprawdopodobnił przesłanki blokady rachunku bankowego. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji 2.1. Na powyższe postanowienie Szefa KAS z dnia [...] marca 2022 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie środków z zablokowanego rachunku. Strona wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. 2.2. Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: a) art. 119zw § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie, podczas gdy podmiot kwalifikowany jest podmiotem prowadzącym rzeczywistą działalność gospodarczą, posiada stosowne aktywa w postaci towarów, należności oraz zgromadzonych na rachunku środków finansowych niezbędnych do wykonania istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, a z okoliczności sprawy nie wynika uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany tego zobowiązania nie wykona, b) art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uznanie w sposób niejako automatyczny, iż podmiot kwalifikowany ujął w ewidencjach podatkowych faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy Skarżąca prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, posiada stosowne zaplecze organizacyjne i techniczne, a okoliczności sprawy nie wskazują na ryzyko wyłudzania przez nią podatku od towarów i usług, ponadto powiązanie z podmiotami określonymi przez Szefa KAS jako podatnicy znikający nie jest poparte żadnymi dowodami, które mogłyby rzeczowo wskazać na fakt, iż Spółka prowadziła działalność ukierunkowaną na pozyskiwanie nienależnych korzyści majątkowych na szkodę Skarbu Państwa; c) art. 187 § 1 O.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i uznanie, że zachodzi uzasadniona obawa iż podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania podatkowego przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie, uzasadniając to tym, że Skarżąca nie posiada żadnego majątku poza zgromadzonymi na rachunku bankowym środkami finansowymi, samochodem osobowym [...], rok produkcji 2016, o szacunkowej wartości 150.000 zł, m.in. nie posiada środków trwałych, podczas gdy Spółka poza zgromadzonymi środkami finansowymi na swoich kontach bankowych objętych blokadą rachunków, dysponuje aktywami obrotowymi w postaci towarów, zapasów i zobowiązaniami finansowymi od odbiorców towarów od Spółki; d) art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę tylko wybranego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie faktów tylko niekorzystnych dla Strony, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez organ, że zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania podatkowego przekraczającego równowartość 10.000 euro, a w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania tj.: e) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, iż zachodzi obawa, że Skarżąca może wykorzystać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a także nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy Skarżąca jest rzeczywistym podmiotem działającym od 2018 r., posiada aktywa finansowe, rzeczowe oraz wierzytelności, kapitał zakładowy w wysokości 150.000 zł, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy działalność Skarżącej nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów i usług. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie. 3.3. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Szefa KAS z dnia [...] marca 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2022 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Skarżącej na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące tj. do dnia 17 maja 2022 r. do kwoty 2.474.632 zł. 3.4. Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zastosowania instytucji przedłużenia blokady rachunków bankowych Skarżącej. W ocenie organu spełnione zostały przesłanki zarówno do zażądania blokady rachunków Spółki na okres 72 godzin, jak i jego przedłużenia w drodze postanowienia na okres 3 miesięcy. W złożonej skardze Strona wskazuje natomiast, że nie było podstaw do przyjęcia, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Ponadto, zdaniem Skarżącej, organ dokonał dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła go do błędnego uznania, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organowi. 3.5. W skardze podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 119zw § 1 O.p.), jak i przepisów postępowania, które dotyczyły naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), zasady oficjalności postępowania (art. 187 § 1 O.p.) i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p). Ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania dokonywana musi być w kontekście zakresu postępowania dowodowego i warunków zastosowania blokady rachunku bankowego określonych w art. 119zw § 1 O.p. oraz innych przepisach regulujących kwestię blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, gdyż one zawierają przesłanki umożliwiające skorzystanie z tej instytucji przez Szefa KAS i determinują prowadzone postępowanie dowodowe. 3.6. Na wstępie przywołać należy przepisy Ordynacji podatkowej, stanowiące podstawę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia umieszczone w Dział IIIB – "Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych", Rozdziale 3 – "Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego". Dział ten został dodany do Ordynacji podatkowej przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2491) zmieniającej Ordynację podatkową z dniem 13 stycznia 2018 r., natomiast przepisy Rozdziału 3 uprawniają Szefa KAS do blokowania rachunków bankowych podmiotom kwalifikowanym od dnia 30 kwietnia 2018 r. Zgodnie z art. 119 zv § 1 O.p. Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119 zv § 2 O.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2). Na mocy natomiast art. 119zw § 1 O.p. Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. Zgodnie z art. 119zw § 4 O.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2. Jednocześnie odnośnie możliwości kwestionowania przez Stronę dokonywanych przez Szefa KAS blokad rachunku bankowego wskazać należy, że ustawodawca zgodnie z art. 119zzb § 1 O.p. przyznał prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu blokady, o którym mowa w art. 119zw § 1 O.p. Natomiast zgodnie z art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej – czyli działu Postępowanie podatkowe. Należy mieć również na uwadze, że postępowanie w sprawie krótkiej (72 godzinnej) blokady i postępowanie w sprawie przedłużenia blokady, jakkolwiek muszą się zazębiać czasowo (mocą art. 119zw § 4 O.p.), to jednak operują zupełnie innymi przesłankami, a bezpośrednia zaskarżalność przewidziana jest tylko w tej drugiej procedurze. W orzeczeniach WSA w Warszawie ukształtował się jednolity pogląd, zgodnie z którym mimo braku środków zaskarżenia w przedmiocie orzeczenia tzw. krótkiej blokady, także postanowienie w tej sprawie wymaga kontroli sądowoadministracyjnej w ramach oceny legalności przedłużenia blokady. Pogląd ten został zaaprobowany w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 491/20, w którym wskazano: "Zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowo-administracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w przypadku zaskarżenia postanowienia Szefa KAS w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony". Sąd orzekający w sprawie przedłużenia blokady poddał więc ocenie legalność ustanowienia tzw. krótkiej blokady. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zastosowanie art. 119zv O.p. warunkowanie jest ziszczeniem się dwóch przesłanek: 1) posiadaniem przez Szef KAS informacji, w szczególności wynikających z analizy ryzyka (119zn § 1 O.p.), wskazujących, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i 2) blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Celem instytucji prawnej żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest przede wszystkie uniemożliwienie szybkiego transferu środków finansowych. Szybkość blokady ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim właśnie w odniesieniu do najbardziej płynnego aktywa przedsiębiorstwa jakim są środki zgromadzone na rachunku. Jednocześnie należy podkreślić rolę drugiej przesłanki wskazującej, że krótka blokada rachunku bankowego nie może być dokonywana po upływie znacznego okresu czasu od momentu wykonania analizy ryzyka, gdyż wtedy nie spełnia warunku konieczności w przeciwdziałaniu wyłudzeniom skarbowym lub czynnościom zmierzającym do wyłudzenia skarbowego. Zauważyć należy także, że zgodnie z art. 119zv O.p. wyniki analizy ryzyka mają wskazywać, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. Użyty w ww. przepisie zwrot "może wykorzystywać" wskazuje, że ustawodawca obniżył "próg pewności dowodowej" jaką ma uzyskać organ. Organ ma zatem przedstawić informacje wskazujące na możliwość (prawdopodobieństwo) wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a nie udowodnić powyższą okoliczność (uzyskać pewność). Instytucja prawna przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw O.p.) realizuje natomiast podobne cele ustawodawcy jak instytucja zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.). Celem ustawodawcy w obu przypadkach było efektywne zabezpieczanie realizacji obowiązków podatkowych w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa nie wykonania zobowiązań podatkowych przez podmiot do tego zobowiązany. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego i w konsekwencji przedłużenie ww. blokady pozwala bowiem na realizację powyższego celu ustawodawcy w krótszym okresie czasu, gdyż nie następuje m.in. proces wydawania decyzji. Na powyższe zwraca uwagę także ustawodawca w uzasadnieniu ustawy wprowadzającej ww. instytucję prawną stwierdzając, że przyczyną wprowadzenia do polskiego porządku prawnego blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego była konieczność "podjęcie niezwłocznych działań w celu zabezpieczenia środków, które powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku, zanim zostaną wytransferowane poza polski system bankowy". Podkreślić też należy, że specyfika postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jej przedłużenia, gdzie Szef KAS musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. W świetle bowiem art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV O.p. Wprawdzie szybkość tego postępowania determinowana jest jego skutecznością, nie zwalnia to jednak organu z obowiązku odpowiedniego stosowania reguł prowadzenia postępowania i przepisów, które te zasady precyzują. 3.7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozstrzyganej sprawy w kontekście analizy zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 119zv § 1 O.p. należy przyznać organowi rację, że wskazane w uzasadnieniu skarżonego postanowienia okoliczności oceniane we wzajemnym powiązaniu niewątpliwie mogły stanowić przesłankę ustanowienia blokady rachunku na 72 godziny. Jednocześnie Strona w zażaleniu i skardze nie zakwestionowała skutecznie ustaleń zawartych w Wyniku analizy ryzyka, czy wydanych w sprawie postanowieniach, dokonała jedynie odmiennej oceny przywołanych przez organy faktów. Co więcej, Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby przyczynić się do odmiennych ustaleń stanu faktycznego, lub zdyskredytowałyby ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Szefa KAS. Sąd bazując na niezakwestionowanych skutecznie ustaleniach stanu faktycznego dokonanych przez Szafa KAS podziela ocenę organu, zgodnie z którą Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, a blokada rachunku była konieczna aby temu przeciwdziałać 3.8. Podstawową metodą weryfikacji ww. transakcji była analiza przepływów na rachunkach bankowych Spółki za okres od sierpnia 2020 r. do stycznia 2022 r. oraz plików JPK_VAT i deklaracji podatkowych VAT-7 złożonych przez Stronę i jej kontrahentów za okresy od sierpnia 2020 r. do grudnia 2021 r., która w powiązaniu z innymi ustaleniami faktycznymi pozwoliła stwierdzić, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że wykazane przez Spółkę w plikach JPK_VAT za okresy sierpień 2020 r. – grudzień 2021 r. nabycia krajowe od kontrahentów P. sp. z o.o., B. sp. z o.o., K. sp. z o.o., B. sp. z o.o., C. sp. z o.o., C. oraz H. sp. z o.o., nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, lecz służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących te transakcje. W zaskarżonym postanowieniu organ przedstawił również szereg ustaleń faktycznych dotyczących powyższych transakcji, w szczególności odnoszących się do struktury przepływów finansowych na rachunkach bankowych Strony, który nie odzwierciedla wolumenu zakupów i sprzedaży dokonywanych przez Skarżącą w weryfikowanym przedziale czasowym, dokonywaniu przez poszczególnych dalszych kontrahentów transakcji zarówno zakupowych jak i sprzedażowych pomiędzy sobą. Jak ustalił organ, w analizowanym okresie największymi dostawcami Spółki były podmioty, które wystawiły faktury o łącznej wartości: - P. sp. z o.o. - 3.226.269 zł netto, 742.041,87 zł VAT, - B. sp. z o.o. - 2.757.650 zł netto, 634.259,50 zł VAT, - K. sp. z o.o. - 1.726.065 zł netto, 396.994,95 zł \/AT, - B. sp. z o.o. - 1.288.436 zł netto, 296.340,28 zł \/AT, - C. sp. z o.o. - 1.103.440 zł netto, 253.791,20 zł VAT, - C. - 344.745 zł netto, 79.291,35 zł VAT, - H. sp. z o.o. - 312.665 zł netto, 71.912,95 zł VAT. Słusznie organ zwrócił uwagę, że w stosunku do żadnego z powyższych kontrahentów Spółka nie uregulowała całości należności z tytułu wykazanych zakupów za pośrednictwem rachunków bankowych. Na rzecz dostawców P. sp. z o.o., B. sp. z o.o., K. sp. z o.o. oraz B. sp. z o.o. Skarżąca dokonała jedynie częściowej zapłaty, a łączna kwota nieuregulowanych zobowiązań na rzecz tych kontrahentów wynosi 6.866.167,50 zł. Z kolei na rzecz C. sp. z o.o., C. oraz H. sp. z o.o. Skarżąca nie dokonała jakichkolwiek płatności za pośrednictwem rachunków bankowych, a zadłużenie z tego tytułu wynosi 2.165.845,50 zł. Suma nieuregulowanych zobowiązań wobec powyższych dostawców wynosi 9.032.013 zł. Trafnie również organ wskazał, że bezpośredni dostawcy Spółki w deklaracjach VAT oraz plikach JPK_VAT wykazali wolumeny nabyć i dostaw znacznie różniące się od wysokości uznań i obciążeń na ich rachunkach bankowych, co budzi wątpliwości co do rzetelności transakcji gospodarczych tych podmiotów. Co więcej, wskazani dostawcy Strony to w większości spółki założone przez podmioty zajmujące się zakładaniem i sprzedażą gotowych spółek, posiadające minimalny kapitał zakładowy, siedziby w tzw. wirtualnych biurach, zaś ich wspólnikami i prezesami są obcokrajowcy. Zasadnie organ powołał się również na okoliczność, że czterech kontrahentów Strony nie reguluje na bieżąco swoich zobowiązań publicznoprawnych przez co posiadają zaległości podatkowe, a ponadto trzech z nich zostało wykreślonych z rejestru czynnych podatników VAT. Strona dokonywała również znacznych wypłat gotówkowych z rachunków bankowych (łącznie ponad 2,6 mln zł). Także kontrahenci Strony dokonywali znacznych wypłat gotówki z rachunków (P. sp. z o.o. wypłaty gotówkowe na kwotę ponad 1,8 mln, B. sp. z o.o. na kwotę ponad 1,4 mln zł, B. sp. z o.o. na kwotę ponad 1,8 mln zł, C. na kwotę ponad 3,8 mln zł oraz H. na kwotę ponad 5,6 mln zł). Co więcej, z deklaracji PIT-4R Skarżącej wynika, że Spółka zatrudniała jednego pracownika, podczas gdy zadeklarowała prowadzenie działalności gospodarczej w pięciu lokalizacjach. Nadto, na rachunkach bankowych Skarżącej nie zidentyfikowano obciążeń z tytułu wypłat wynagrodzeń. Trafnie zatem organ ocenił, że powyższe budzi wątpliwości co do rzetelności prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej. Przedstawiona analiza ryzyka uzasadniała, w opinii Sądu, ocenę organu, zgodnie z którą Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a dokonana blokada rachunku bankowego na 72 godziny była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W związku z argumentacją podnoszoną przez Spółkę, należy podnieść, że w art. 119zv § 1 O.p. sformułowany został wymóg, aby posiadane informacje (w szczególności wyniki analizy ryzyka) wskazywały na możliwość wykorzystania przez podmiot kwalifikowany działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Zatem ustawodawca obniżył wymóg pewności udowodnienia powyższej okoliczności osiągany za pomocą środków dowodowych, gdyż wystarczy jej uprawdopodobnienie, o czym była już mowa. W wyniku dalszej weryfikacji może okazać się, że podmiot kwalifikowany działał jednak zgodnie z prawem. Powyższe zastrzeżenie jest istotne w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, w których Skarżąca podkreśla brak udowodnienia przez organy określonych okoliczności oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, że Spółka w składanych deklaracjach VAT rozliczyła faktury VAT niedokumentujące faktycznych zdarzeń gospodarczych, a w konsekwencji przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. Sąd zatem podkreśla, że dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia ustala, czy organ przedstawił informacje wskazujące na możliwe działania Spółki prowadzące do wykorzystania działalności banków do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi (uprawdopodobnił), a nie ocenia czy okoliczność powyższa została udowodniona w przedstawionym już znaczeniu. Z treści przepisu art. 119zv § 1 O.p. wynika przy tym, że wyłudzenia skarbowe lub czynności zmierzające do wyłudzenia skarbowego mogą występować bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym, jak też wyłudzenia te mogą wystąpić u innych podmiotów. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego może okazać się konieczna, aby przeciwdziałać wyłudzeniom skarbowym u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany. Oszustwo podatkowe może wystąpić u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany, ale podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z tym oszustwem, będąc jego świadomym uczestnikiem lub chociażby będąc w to nieświadomie uwikłanym i w ten sposób pomagać innym podmiotom w dopuszczaniu się wyłudzeń skarbowych. Należy też zwrócić uwagę na szeroką definicje pojęcia "wyłudzenia skarbowe", zawartą w art. 119zg pkt 9 O.p. W pojęciu wyłudzenia skarbowego (dla potrzeb ustawy STIR) mieszą się: przestępstwa skarbowe, o których mowa w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 62 § 1-2a oraz art. 76 § 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy, przestępstwa, o których mowa w art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2 oraz art. 277a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, przestępstwa, o których mowa w art. 258 § 1-3 ustawy Kodeks karny, mające na celu popełnienie przestępstw skarbowych, o których mowa w lit. a), lub przestępstw, o których mowa w lit. b). Wyłudzeniem skarbowym jest też uchylanie się od opodatkowania, nieujawnianie właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub nieskładanie deklaracji podatkowych. Wyłudzeniem skarbowym jest również posługiwanie się nierzetelną fakturą, przestępstwo przeciwko dokumentom (treści faktury). Sytuacja, w której posługiwano się fakturą nierzetelną, uzurpując sobie prawo odliczenia podatku w niej wykazanego, a przez to obniżenie swojego podatku należnego, mieści się też w pojęciu wyłudzenia skarbowego. Ma tu miejsce nieujawnienie organowi podatkowemu prawidłowej podstawy opodatkowania i uchylenie się od opodatkowania. Powyższe, prawidłowe rozumienie przepisu art. 119zv § 1 O.p. potwierdza treść zaskarżonego postanowienia, które zawiera szczegółową analizę dotyczącą Spółki, jej kontrahentów oraz przepływu środków pieniężnych. Ustalenia te, szczegółowo przywołane na stronach 15-21 skarżonego postanowienia, w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, w ocenie Sądu stwarzały uzasadnioną podstawę do uznania, że osoby działające w imieniu Spółki mogły dopuścić się czynów zabronionych, które wypełniają definicję wyłudzenia skarbowego zawartą w regulacjach Ordynacji podatkowej. W świetle powyższego, podzielić należy stanowisko organów, że wszystkie ww. okoliczności w powiązaniu ze sobą, wskazują, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że Spółka mogła być uczestnikiem oszustwa w podatku od towarów i usług, a wskazane okoliczności w świetle przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., mogą mieć wpływ na prawo Skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych w analizowanym okresie przez jej kontrahentów. Transakcje Spółki z ww. bezpośrednimi wystawcami faktur VAT budzą uzasadnione podejrzenie i mogą wskazywać, że Spółka brała udział w oszustwie w podatku VAT. Zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że Skarżąca w złożonych deklaracjach dla celów podatku od towarów i usług dokonała odliczenia podatku VAT na podstawie nierzetelnych faktur wystawionych na jej rzecz. Faktury VAT wystawione przez ww. kontrahentów Spółki i przez nią rozliczone prawdopodobnie nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, a ich celem było wyłącznie pomniejszenie podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur VAT. Oceniając wszystkie wskazane okoliczności łącznie Sąd uznał, że organ wykazał, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunków podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. 3.9. Przechodząc z kolei do oceny wystąpienia przesłanek uzasadniających przedłużenie blokady rachunku bankowego należy pokreślić, że nie istnieje wyczerpujący katalog okoliczności, które mają znaczenie dla oceny, czy spełnione zostały przesłanki dokonania przedłużenia blokady. W każdej sprawie inne okoliczności mogą świadczyć o istnieniu obawy niewykonania zobowiązania. Wskazać przy tym trzeba, że kwestia wykładni pojęcia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania była rozważana przez Trybunał Konstytucyjny na gruncie art. 33 O.p. – instytucji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przed terminem płatności. W tym względzie TK w wyroku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, wskazał na następujące możliwe przesłanki pozytywne uzasadniające zastosowanie instytucji zabezpieczenia: znaczna wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami w porównaniu z dochodami podmiotu, gdy strona nie podejmuje starań w kierunku uregulowania zobowiązań; relatywnie niskie dochody podatnika w stosunku do przyszłego zobowiązania; ujawnienie w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur. W ocenie Sądu, informacje posiadane przez organ wskazujące na brak istotnego majątku Spółki, pozwalały uznać istnienie uzasadnionej obawy niewykonania mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług w szacowanej wysokości 2.474.632 zł, które przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski. Trafnie wskazał organ w powyższym zakresie na nieposiadanie przez Spółkę majątku wystarczającego na pokrycie szacowanego zobowiązania podatkowego. Spółka nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, co oznacza, że prawdopodobnie nie posiada nieruchomości ani praw związanych z nieruchomościami. Kapitał zakładowy Spółki wynosi 150.000 zł. Spółka w składanych dla potrzeb podatku od towarów i usług deklaracjach podatkowych nie wykazała nabycia środków trwałych. Zgodnie z danymi z systemu CEPIK, Spółka posiada samochód osobowy [...], rok produkcji 2016, o szacunkowej wartości około 150.000 zł. Z kolei dochód Spółki w 2020 r., jak wynika z deklaracji dla podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8, wyniósł 99.601,27 zł. Nadto, na dzień przedłużenia blokady na kontach Spółki znajdowało się łącznie około 375.000 zł. Dodatkowo wskazać należy na wynikające z zebranego materiału dowodowego ryzyko istnienia znacznych zaległości płatniczych na rzecz kontrahentów, na ogólną kwotę 9.032.013 zł, co do których w świetle przepływów na rachunkach bankowych Spółki nie ma dowodów uregulowania należności. Analizując sprawozdanie finansowe Strony organ ustalił z kolei, że w bilansie sporządzonym za 2020 r. Spółka wykazała aktywa trwałe o wartości 97.906,50 zł, aktywa obrotowe o wartości 524.986,06 zł, w tym zapasy towarów (278.716,25 zł), należności krótkoterminowe (143.970,48 zł) oraz zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w wysokości 287.987,76 zł. Powyższe wskazuje, że zarówno wartość aktywów trwałych wykazanych w sprawozdaniu finansowym za 2020 r., jak i wysokość dochodu wykazanego w deklaracji CIT 8 za 2020 r., nie gwarantują wykonania szacowanego zobowiązania podatkowego, nawet gdyby w całości zostały przeznaczone na ten cel. Analogicznie sytuacja wygląda w przypadku aktywów obrotowych posiadanych przez Spółkę. Trafnie przy tym organ zwrócił uwagę, że aktywa obrotowe nie mogą być zabezpieczeniem wykonania szacowanego zobowiązania podatkowego w toku postepowania blokadowego, lecz dopiero na późniejszym etapie kontroli celno-skarbowej, po wydaniu przez organ kontrolny decyzji o zabezpieczeniu wykonania oszacowanych zobowiązań podatkowych. Wtedy jednak stan tych aktywów i ich wartość może już przedstawiać się odmiennie, niż na dzień oceny spełnienia przesłanek przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Strony. W ocenie Sądu, zasadnie zatem organy uznały, że Skarżąca nie posiada majątku pozwalającego na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych w oszacowanej wysokości 2.474.632 zł. Jednocześnie Spółka nie przedstawiła twierdzeń mogących obalić powyższe wnioski i ustalenia organów, co do braku majątku pozwalającego zabezpieczyć wykonanie zobowiązania podatkowego szacowanego w tak znacznej wysokości. Okoliczność, że Spółka posiada kapitał zakładowy o wartości wyższej aniżeli minimalny próg wymagany przez prawo, jak również dysponuje pojazdem osobowym [...], nie stanowi przesłanki mającej przesądzający wpływ na końcową ocenę co do zdolności płatniczych i kondycji majątkowej Spółki. W związku z powyższym, Szef KAS wbrew twierdzeniom Strony, prawidłowo uznał, że wystąpiły przesłanki przedłużenia terminu zastosowanej blokady na czas oznaczony, tj. do dnia 17 maja 2022 r., gdyż zachodzi uzasadniona obawa, że Strona nie wykona zobowiązania w podatku VAT, którego szacowana kwota, tj. 2.474.632 zł, przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano zaskarżone postanowienie. Wobec powyższych, niezakwestionowanych skutecznie ustaleń Szefa KAS, środki pieniężne znajdujące się na rachunkach bankowych Spółki stanowią jedyny istotny składnik majątku Spółki, który był uchwytny w ramach unormowanej w Ordynacji podatkowej procedury blokady rachunku w oparciu o wyniki przeprowadzonej wobec Strony analizy ryzyka. 3.10. Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze należy zwrócić uwagę, że mają one charakter ogólny i w istocie nie kwestionujący żadnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., sprowadzające się do oceny Skarżącej, że organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie w zakresie istnienia uzasadnionej obawy niewykonania przez Skarżącą istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania podatkowego oraz udziału Spółki w wykorzystywaniu działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Wbrew zarzutom skargi, organ dokonał wystarczających ustaleń, które uzasadniały zastosowanie oraz przedłużenie blokady rachunków bankowych. Ustalone okoliczności mają charakter konkretny, oparty na zebranych dowodach, w tym plikach JPK_VAT Strony i jej kontrahentów, przepływach na rachunkach bankowych, dokumentach odnoszących się do poszczególnych dostawców Spółki, dlatego też ogólne zarzuty podniesione w skardze bez powiązania ich z konkretnymi ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd. Uwzględniając to, że postępowanie w sprawie blokady jest postępowaniem specyficznym, w którym nie prowadzi się właściwego postępowania dowodowego (tj. w pełnym zakresie), Sąd ocenił, że czynności procesowe organu odpowiadały przewidzianym przez ustawodawcę w tymże postępowaniu standardom postępowania. Ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonana przez organy nie naruszała powyższych przepisów. Organ uzasadnił podstawę faktyczną przyjętego rozstrzygnięcia, w tym obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, wskazując na sytuację finansową Skarżącej. Przedstawił również dane zawarte w wyniku analizy ryzyka. Zdaniem Sądu, organ ustalając stan faktyczny i dokonując oceny zaistnienia przesłanki z art. 119zw § 1 O.p., poddał rzetelnej analizie zebrane w sprawie dowody w sposób kompleksowy, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, przedstawiając argumentację zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wiedzą i doświadczeniem życiowym. Samo uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest kompletne, logiczne i sporządzone rzetelnie, toteż brak było podstaw do uznania słuszności zarzutów naruszenia art. 219 O.p. Konsekwencją uznania za nieuzasadnione ww. zarzutów naruszenia prawa procesowego, było stwierdzenie bezzasadności zarzutów oscylujących wokół błędnego zastosowania szeroko omawianego już wyżej art. 119zw § 1 O.p. Odnosząc się z kolei do argumentacji Spółki dotyczącej konieczności stosowania przez organ instrumentu blokady na bieżąco, w momencie identyfikacji aktualnie trwającego wykorzystywania sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, Sąd uznał, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że analizie rozliczeń Spółki w podatku od towarów i usług poddano okres od sierpnia 2020 r. do grudnia 2021 r., co oznacza, że termin na złożenie ostatniej deklaracji VAT (pliku JPK) podlegającej analizie przypadał na dzień 25 stycznia 2022 r. Ponadto, z ustaleń organu wynika, że Spółka dokonywała wypłat gotówkowych również w dniach 19, 24 i 25 stycznia 2022 r. W tych okolicznościach uznać należy, że reakcja organu polegająca na żądaniu blokady rachunków Spółki 14 lutego 2022 r. była działaniem adekwatnym, uzasadnionym i znajdującym pokrycie w analizie zebranego materiału. Dodatkowo należy zauważyć, że w pliku JPK za styczeń 2022 r. Spółka również wykazała zakupy od tych samych dostawców, tj. B. sp. z o.o., K. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o., co oznacza, że kwestionowany schemat obrotu był w dalszym ciągu kontynuowany. 3.11. Reasumując, w ocenie Sądu, dokonane w sprawie ustalenia uzasadniały zastosowanie wobec Spółki zarówno blokady rachunku jak i jej przedłużenia. Prawidłowo Szef KAS ocenił, na podstawie przeprowadzonej analizy ryzyka oraz całokształtu ustalonych okoliczności odnoszących się zarówno do Skarżącej, jak i jej kontrahentów, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, a blokada rachunku jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Prawidłowe, zdaniem Sądu, były także ustalenia i oceny stanowiące podstawę do przedłużenia terminu blokady, gdyż w sprawie zachodziła uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania. Nie naruszono więc art. 119zw § 1 i O.p. Zdaniem Sądu uznać należy, że organy prawidłowo zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, jaki powinien być wymagany do orzekania w zakresie postępowania w sprawie blokady rachunku bankowego. Wobec przedstawionych ustaleń Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Końcowo Sąd zauważa, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie było finalne wypowiadanie się co do tego, czy faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez spornych kontrahentów dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, czy może jednak dokumentują czynności realne i dokonane przez wystawcę faktur. Dotyczy to także kwestii dobrej wiary oraz należytej staranności Skarżącej, czy procedur weryfikacji kontrahentów jako mogących mieć wpływ na ewentualne naruszenia w zakresie prawidłowości rozliczeń Spółki w podatku od towarów i usług. Zarówno badanie specyfiki działalności Spółki, weryfikacja transakcji dokonywanych pomiędzy Skarżącą a jej kontrahentem, a przede wszystkim ocena zasadności skorzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w cenie nabytych towarów i usług, będzie miała miejsce w toku kontroli celno-skarbowej, a następnie ewentualnego postępowania podatkowego. Również kwestia oceny okoliczności, roli i charakteru działań Skarżącej w łańcuchu transakcji obrotu towarem wykracza poza granice niniejszej sprawy. 3.12. Mając na względzie powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.